Austin Powers: International Man of Mystery
آستین پاورز جاسوسی متعلق به دهه ۶۰ است که به صورت منجمد نگهداری شده و در دهه ۹۰ بیدار میشود. دنیا برای پاورز به مکانی بسیار متفاوت تبدیل شده است. متأسفانه برای آستین، دیگر همه دیوانه سکس نیستند. اگرچه او در دهه متفاوتی است، اما ماموریتش همچنان همان است. او با ونسا کنزینگتون (Vanessa Kensington) متحد شده تا جلوی دکتر اویل (Dr. Evil) خبیث را بگیرد که او هم در گذشته منجمد شده بود. دکتر اویل یک سلاح هستهای دزدیده و تقاضای ۱۰۰ میلیارد دلار باج دارد (زمانی که متوجه میشود در دهه ۹۰ است). آیا آستین پاورز میتواند این دیوانه را متوقف کند؟ یا گرفتار نوچههای اویل با نامهایی مثل آلوتا فاجینا (Alotta Fagina) و رندوم تسک (Random Task) خواهد شد؟ فقط زمان مشخص میکند!
سال انتشار: 1997 کارگردان: Jay Roach ژانر: Adventure، Comedy نویسندگان: Mike Myers امتیاز: 7.0نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**این یه فیلم مرجع به حساب میاد، هرچند دقیقاً سلیقه من نیست.**
خب، اول از همه باید به تاثیرگذاری و محبوبیت این فیلم اعتراف کنم، نه فقط موقعی که اکران شد، بلکه حتی امروز. این فیلم یکی از موفقیتهای بزرگ زمان خودش بود (به جز توی بریتانیا که به خاطر مرگ دایانا اسپنسر شوکه بودن و فیلم بعدها توی نسخههای خونگی محبوب شد). این اثر یکی از محبوبترین کمدیهای اواخر قرن بیستمه و نقش مهمی در تثبیت و گسترش دوران کاری مایک مایرز (Mike Myers) داشت.
با این حال، فکر نمیکنم دقیقاً... سلیقه من باشه. و توضیح میدم چرا. فیلمنامه در واقع هجویهای از فیلمهای جیمز بانده... آستین پاورز یه جاسوس پر زرق و برق و لیبراله که به عنوان مردی توصیف میشه که همه زنها میخوانش و همه مردا میخوان شبیهش باشن. این موضوع خندهداره چون شخصیت فیلم زشت و چیپه و رفتارهای یه منحرف جنسی زنستیز رو داره. من مشکلی با این ندارم و طرفدار «نزاکت سیاسی» نیستم. چیزی که واقعاً توی این فیلم اذیتم میکنه، نبودِ شوخیهای واقعاً خندهدار و تاکید بیش از حد روی مسائل جنسیه. تقریباً همه شوخیها بار جنسی دارن و این نه تنها جواب نمیده، بلکه خستهکننده هم میشه.
داستان سادهست: توی دهه شصت، پاورز در خنثی کردن دشمن بزرگش، دکتر اویل، شکست میخوره و اویل با کپسول انجماد فرار میکنه. جاسوس ما هم برای اینکه عقب نمونه، داوطلب میشه تا منجمد بشه تا روزی که دشمنش برگرده، که این اتفاق اواخر دهه ۹۰ میافته. از اینجا به بعد، یه داستان فرعی شکل میگیره که هر دو شخصیت باید به روش خودشون با دوره جدید سازگار بشن و برای تقابل نهایی آماده بشن.
مایرز موتور محرک کل فیلمه و نقش دو شخصیت مهم رو بازی میکنه: قهرمان و شرور. این چیز جدیدی در سینما نیست و قبلاً توسط پیتر سلرز (Peter Sellers) و الک گینس (Alec Guinness) انجام شده؛ دو مرجعی که مایرز در کارش به اونا توجه داشته. با اینکه از فیلم خوشم نیومد، ولی بیانصافیه اگه از این بازیگر و توانایی و تعهدش تعریف نکنم. الیزابت هرلی (Elizabeth Hurley) نقش یه جاسوس و دختر همکار سابق قهرمان رو بازی میکنه و «پاورز-گرل» این فیلمه. اون از پس نقشش براومده و کارش خوبه.
از نظر فنی، فیلم همون کاری رو میکنه که لازمه. فیلمبرداری معمولی با رنگهای خوب و شفاف، ریتم بسیار مناسب و بدون لحظات مرده. از آکسسوار و صحنهآرایی خوشم اومد، مخصوصاً ماشین پاورز (یه جگوار کلاسیک). لباسش هم که مشخصاً از لباسهای قرن هجدهم الهام گرفته شده، خلاقانه و اورجینال به نظر میرسید، هرچند سخته که بشه ربطی بین این انتخاب و مد دهه ۶۰ پیدا کرد. در نهایت، باید از موسیقی متن خیلی خوب و به خصوص سکانس رقص پرانرژی تیتراژ اول فیلم تعریف کنم.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
میدونم این فیلم خیلی پرطرفداره. فقط کمدیش یه جورایی برای سلیقه من زیادی عجیبه.
2023-04-18