بتمن و رابین
بتمن (Batman) و رابین (Robin) بار دیگر در کنار هم قرار میگیرند تا جلوی تبهکاران شهر گاتهام را بگیرند، اما تنشهایی میان این دو شکل میگیرد؛ بهویژه زمانی که تبهکاری به نام پویزن آیوی (Poison Ivy) وارد میدان میشود که میتواند هر کسی را عاشق خودش کند... به معنای واقعی کلمه. در کنار او، مستر فریز (Mr. Freeze) یخی نیز حضور دارد که هر چیزی را که مانع رسیدن او به هدفش شود، منجمد میکند.
سال انتشار: 1997 کارگردان: Joel Schumacher ژانر: Action، Sci-Fi نویسندگان: Bob Kane، Akiva Goldsman امتیاز: 3.8نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم «بتمن و رابین» فقط از یک جهت سرگرمکنندهست: اینکه بهش بخندی! فیلم افتضاحیه، واقعاً افتضاحه، اما از اون مدل افتضاحهایی که یه جورایی جالبه. این موضوع باعث نمیشه فیلم بدی نباشه، اما تماشاش رو جالب میکنه. جوئل شوماخر (Joel Schumacher) با انتخاب جورج کلونی (George Clooney) در نقش شوالیه تاریکی، آخرین میخ رو به تابوت بتمن کوبید؛ کلونی احتمالاً بدترین بتمنی هست که تا حالا روی پرده سینما دیدیم. راستش کلونی برای نقش بروس وینِ میلیاردر و دخترباز انتخاب هوشمندانهای بود، اما هر طرفدار بتمنی بهتون میگه که هویت واقعی این شخصیت بتمنه و بروس وین فقط ماسکیه که به صورت میزنه. در آخر، این یه شکایت جدی نیست ولی دلم میخواد بهش اشاره کنم: اسم فیلمی که فقط بتمن و رابین توش بودن رو گذاشتن «بتمن برای همیشه»، اونوقت اسم این یکی رو که بتمن، رابین و بتگرل توش هستن گذاشتن «بتمن و رابین»؟ برو خودت بفهم قضیه چیه.
نمره نهایی: ★★ - یه چیزایی داشت که برام جذاب بود، اما خروجی کار ضعیف بود.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**به راحتی بهترین فیلم بین این چهارتاست**
طرفدارهای متعصب و دوآتیشه، فیلم «بتمن و رابین» محصول ۱۹۹۷ رو یه لکه ننگ در تاریخچه این ابرقهرمان میدونن، اما این فیلم به راحتی سرگرمکنندهترین فیلم بین چهار بتمنی هست که بین سالهای ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۷ اکران شدن. بیاید با حقیقت روبرو بشیم، هر چهار فیلم لحن کارتونی مشابهی دارن. اونا فقط چند پله از سریال تلویزیونی دهه ۶۰ جدیتر بودن، اما با لباسهای بهتر و بودجه کلان. و «بتمن و رابین» از همهشون سرگرمکنندهتر بود. اعتراف میکنم که طرفدار سبک لوس و سورئال این فیلمها نیستم؛ من رویکرد واقعگرایانه و خشن کریستوفر نولان (Christopher Nolan) در سهگانه شوالیه تاریکی رو ترجیح میدم. حرفم اینه که بین سریهای قدیمی، این یکی از همه جذابتره.
هیچوقت درک نکردم چرا همه فکر میکنن بتمنِ تیم برتون (Tim Burton) یه شاهکاره. واقعاً؟ برای من که نبود. ظاهرش عالی بود ولی داستانش خستهکننده. باز هم میگم، هر چهار فیلم لحن کارتونی دارن و اصلاً این حرف که بتمنهای برتون جدیتر یا واقعگرایانهتر از فیلمهای شوماخر هستن، پایه و اساسی نداره. من همهشون رو پشت سر هم دیدم و همهشون همون سبک رنگارنگ و «زیاد جدی نگرفتن» رو دارن. برای لذت بردن از این فیلمها باید دنیای کمیکبوکی که فیلمساز ساخته رو قبول کنید. اگه این کار رو بکنید، اینها میتونن فیلمهای بتمنِ سرگرمکننده و نیمهجدی باشن. نباید با انتظار لحن «بتمن آغاز میکند» یا «شوالیه تاریکی برمیخیزد» سراغشون برید، وگرنه بدجوری تو ذوقتون میخوره.
با این پیشزمینه، «بتمن و رابین» فیلم محبوب منه بین این چهارتا، چون:
- جورج کلونی بهترین بتمن/بروس وین رو ارائه میده. با اینکه وال کیلمر (Val Kilmer) رفتار بروس وینیِ بهتری داشت (یعنی جدیتر بود)، اما کلونی قیافهش دقیقاً شبیه وینه. علاوه بر این، از اول تا آخر نقش، کاریزماتیک و سرگرمکنندهست.
- بهترین حس خانوادگی رو بین ساکنان عمارت وین داره. صمیمیت بین بروس، دیک/رابین (Chris O'Donnell)، آلفرد و باربارا/بتگرل (Alicia Silverstone) واقعاً دیدنیه.
- آلیسیا سیلورستون رو در نقش بتگرل داره. همین کافیه!
- اوما تورمن (Uma Thurman) در نقش پویزن آیوی میدرخشه. من معمولاً از زنهای قدبلند و لاغر خوشم نمیاد، اما باید اعتراف کنم اوما کاملاً توی نقش غلوآمیز پویزن آیوی جا افتاده و واقعاً فریبندهست.
- آرنولد شوارتزنگر (Arnold Schwarzenegger) در نقش مستر فریز عالیه. بله، هر بار که دهنش رو باز میکنه میفهمی آرنولده، اما بامزهست و ظاهر و لباس فوقالعادهای داره.
- فیلم احساسات داره. با اینکه پویزن آیوی واقعاً شروره و به سزای عملش میرسه، اما نمیشه با عشق فریز به همسرش و تلاشش برای زنده کردن اون همدلی نکرد. بتمن میتونه پشت اون ظاهر یخی، قلبی گرم رو ببینه که حاضره توبه کنه و جبران کنه. علاوه بر این، عشق بین بروس و آلفرد و بقیه واقعاً حس میشه.
- در نهایت، فیلم پر از رنگهای شاد و هیجانهای اغراقآمیزه. اگه تو مود یه فیلم ابرقهرمانی نیمهجدی و فانتزی باشید، واقعاً فیلم سرگرمکنندهایه. آهنگ اسمشینگ پامپکینز (Smashing Pumpkins) که آخر فیلم پخش میشه رو هم دوست دارم.
مدت زمان فیلم: ۲ ساعت و ۵ دقیقه. نمره: +B
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این بدترین فیلم بتمن بین همهشونه. به جز کلونی، بازیگریها افتضاح بود. بیخود نیست که کلونی از بازی در این فیلم پشیمونه، واقعاً مزخرف بود.
2023-04-25
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
میدونید چیه؟ من واقعاً ازش لذت بردم. «بتمن» (George Clooney) و دستیارش «رابین» (Chris O'Donnell) باید به مرکز شهر «گاتهام» برن تا جلوی نقشههای سرقت الماس «مستر فریز» (Arnold Schwarzenegger) رو بگیرن؛ کسی که داره آشوب به پا میکنه تا شاید بتونه درمانی برای بیماری همسر عزیزش پیدا کنه، همسری که سالهاست اون رو منجمد نگه داشته. در همین حال، «بروس وین» در یکی از مراسمهای خیریه شرکتش برای افتتاح یک تلسکوپ غولپیکر، با «دکتر آیزلی» (Uma Thurman) روبرو میشه که ازش میخواد برای جلوگیری از نابودی سیاره توسط انسانها بهش کمک کنه. بروس مودبانه رد میکنه و میگه سیر کردن شکم مردم مهمتره، برای همین دکتر تصمیم میگیره خودش دست به کار بشه. اون توسط همکار دیوانهش «دکتر وودرو» به قدرتهای طبیعت مسلط میشه و یه دستیار غولپیکر به اسم «بین» (Bane) هم پیدا میکنه. داستان از جایی شروع میشه که اون با قدرتهای جدیدش همه رو شیفته خودش میکنه و با «فریز» متحد میشه تا بتمن رو نابود کنن. توی عمارت وین هم «آلفردِ» پیشخدمت (Michael Gough) علائم همون بیماری همسر فریز رو پیدا کرده، اما برادرزادهش «باربارا» (Alicia Silverstone) که به دیدنش اومده، به نظر میرسه خیلی فراتر از اون دختر دانشجوی ظریفیه که نشون میده. آیا اونا میتونن با هم متحد بشن و آلفرد و شهر رو نجات بدن؟
اتفاقات زیادی توی فیلم میافته و با اینکه از اول تا آخرش تقلیدی به نظر میرسه، فکر میکنم اوما تورمن و آرنولد داشتن از بازی توی این اثر احمقانه لذت میبردن و این حس به بیننده هم منتقل میشه. فیلم یکم طولانیه، صحنههای اکشن تکراریه و دکورهای پلاستیکی بیشتر از بازیگرها به چشم میان، اما برای من این فیلم سرگرمکنندهتر از اون فیلمهاییه که سعی میکنن ما رو توی تاریکی و تحلیلهای روانشناختی غرق کنن. عالی نیست، نه، اما افتضاح هم نیست. فقط یه سرگرمیِ اغراقآمیزه.