در حال و هوای عشق
هنگکنگ، سال ۱۹۶۲. «چو مو-وان» (Chow Mo-Wan) سردبیر روزنامهای است که به همراه همسرش به ساختمان جدیدی نقلمکان میکند. همزمان، «سو لی-ژن» (Su Li-zhen)، منشی زیبا و همسر مدیرش نیز به همان ساختمان شلوغ میآیند. از آنجا که همسرانشان اغلب در سفر هستند، «چو» و «لی-ژن» بیشتر وقت خود را به عنوان دوست با هم میگذرانند. آنها علایق مشترک زیادی دارند، از غذا خوردن در نودلفروشیها گرفته تا هنرهای رزمی. به زودی، آنها با کشف این حقیقت که همسرانشان با هم رابطه دارند، شوکه میشوند. این دو که آسیب دیده و خشمگین هستند، در دوستیِ رو به رشدشان آرامش پیدا میکنند، در حالی که تصمیم میگیرند هرگز شبیه همسران بیوفای خود نشوند.
سال انتشار: 2000 کارگردان: Wong Kar-Wai ژانر: Drama، Romance نویسندگان: Wong Kar-Wai امتیاز: 8.0نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این فیلم یه اثر هنریِ ناب از وونگ کار-وای (Wong Kar-Wai) هست که داستان دو نفر رو روایت میکنه که دست تقدیر اونها رو کنار هم قرار میده؛ اما نه اونجوری که ممکنه انتظار داشته باشید. داستان با دو زوج شروع میشه که به یه ساختمون جدید اسبابکشی میکنن. یکیشون یه روزنامهنگاره با زنش، اون یکی هم یه مدیر تجاری با همسرش. مرد تاجر خیلی کم خونهست، زنِ روزنامهنگار هم همینطور؛ همین باعث میشه که اون دو نفر دیگه مدام تنها بمونن. طولی نمیکشه که یه رفاقت بینشون شکل میگیره - معمولاً موقع نودل خوردن - و با اینکه رابطهشون کاملاً پاک و افلاطونیه، اما خیلی محکم و قابلاعتماد میشه. بعدش یه اتفاق کاملاً غیرمنتظره میافته که باعث میشه این دو نفر در مواجهه با خیانت و ناامیدی، نگاهشون به رابطهشون عوض بشه و خب...
چیزی که باعث شده این فیلم انقدر خاص بشه، بازیهای درخشان تونی لونگ (Tony Leung) در نقش «چو مو-وان» و مگی چونگ (Maggie Cheung) زیبا در نقش «خانم چان» هست. این یه داستان عاشقانهست که با شدت تمام میسوزه - اما نه از لحاظ فیزیکی - و جوری پیش میره که هم خودشون و هم تماشاگر رو غرق میکنه. فیلم ظاهر فوقالعادهای داره، ریتمش خیلی باکلاسه و استفاده از آهنگهای نت کینگ کول (Nat King Cole) هم حس و حال اتمسفریک، رمانتیک و جذابی بهش داده. فیلمبرداری با اون نماهای نزدیک و طولانی، حس عاشق شدن رو جوری به آدم منتقل میکنه که انگار خودمون هم داریم همون تجربه رو از سر میگذرونیم و این به غنای داستان اضافه میکنه. برای اینکه یه کم از اون فضای سنگین و پراحساس فاصله بگیریم، چندتا سکانس بامزه هم با همسایههای صمیمیشون داریم که عاشق اینن که کل شب رو بیدار بمونن و فال ماهجونگ بازی کنن!! فیلم معرکهایه، زمانش اصلاً حس نمیشه.