وکیل مدافع شیطان

وکیل مدافع شیطان

کوین لومکس (Kevin Lomax)، وکیل جوان و بی‌رحم فلوریدایی که هرگز در هیچ پرونده‌ای شکست نخورده، توسط قدرتمندترین شرکت حقوقی جهان استخدام می‌شود. او علیرغم مخالفت مادرش (که شهر نیویورک را با بابل مقایسه می‌کند)، پیشنهاد کار و پول هنگفتی که به همراه دارد را می‌پذیرد. اما طولی نمی‌کشد که همسرش دچار دلتنگی برای خانه شده و تصاویر شیطانی می‌بیند. با این حال، کوین غرق در پرونده‌های جدیدش شده و توجه کمتری به همسرش نشان می‌دهد. رئیس و مربی او، جان میلتون (John Milton)، به نظر می‌رسد همیشه راه حل هر مشکلی را می‌داند و همین موضوع کوین را به شدت می‌ترساند.

سال انتشار: 1997 کارگردان: Taylor Hackford ژانر: Drama، Fantasy، Mystery نویسندگان: Andrew Neiderman، Jonathan Lemkin، Tony Gilroy امتیاز: 7.5

نقدها و نظرات


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 7

ظاهراً قبلاً این فیلم رو دیده بودم (توی سیستمم بهش امتیاز داده بودم) ولی چیز زیادی ازش یادم نبود. فیلم یه جورایی بین یک درام جدی و فانتزی ماوراءالطبیعه معلقه، اما من از بازی‌های ریوز (Reeves) و پاچینو (Pacino) لذت بردم (یادم رفته بود قدیما چقدر قیافه‌اش معمولی بود). حضور شارلیز ترون (Charlize Theron) و کانی نیلسن (Connie Nielsen) هم که به دلایل واضح همیشه نکته مثبتیه. فیلم شاهکاری نیست و می‌شد یه مقدار از زمانش رو کوتاه کرد، اما هنوز هم تا حدی سرگرم‌کننده بود. **۳.۵/۵**

2020-09-19


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 10

خب، بذارید اعتراف کنم، من عاشق آل پاچینو (Al Pacino) هستم. تقریباً هر فیلمی که بازی کنه رو می‌بینم و... اگه توی فیلم داد و بیداد کنه و یه مونولوگ طولانی بگه، یا یه خطابه از روی خشم تحویل بده... آره، یاد اون صحنه‌ای می‌افتم که داد می‌زد: «من با شعله‌افکن اینجا رو به آتیش می‌کشم» و چشمام مثل کوسه‌ای که توی خون غوطه می‌خوره، از هیجان گرد می‌شه. اوه، آره، داشت یادم می‌رفت، کیانو (Keanu) هم توی این فیلم هست... اما در بخش بزرگی از فیلم، شخصیت خیلی دلچسبی نداره و واقعاً، صادقانه بگم، به نظر زیادی مهربون میاد که بخواد نقش یک وکیل رو بازی کنه... اما با این حال، غروری که لازمه‌ی حرفه‌ی وکالته رو خیلی خوب نشون می‌ده... فقط اون شرارت خبیثانه رو نداره. پس نمی‌تونم کاملاً به خاطر انتخاب اشتباه بازیگر ملامتش کنم، اون‌قدری که توی دراکولا (Dracula) بد بود اینجا نیست. جفری جونز (Jeffery Jones) هم هست که با توجه به افشاگری‌های اخیر، کاملاً به نقش اون وکیل پست‌فطرت می‌خوره. ولی آره، سال ۱۹۹۷؛ دهه‌ی ۹۰ یه سبک خاصی در فیلم‌سازی داشت که فقط دهه‌ی ۷۰ می‌تونست روی دستش بلند بشه و «وکیل مدافع شیطان» از اون فیلم‌هاییه که واقعاً فقط توی اون دو دهه می‌شد ساختش. یک فیلم ترسناک مستقل که قصد فرنچایز شدن نداشت و با یه پیچش داستانی که مجبورت می‌کرد کمی فکر کنی. عمراً اگه امروز چنین فیلمی ساخته بشه و این واقعاً جای تاسف داره. می‌تونم کلی از محاسنش بگم، اما واقعاً، صادقانه، حتی اگه فیلم افتضاح هم بود، به خاطر اون صحنه‌ای که پاچینو فریاد می‌زنه «من طرفدار انسانم!» برام فرقی نمی‌کرد. ارزش دیدن رو داره.

2023-01-14


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 7

اگه چیزی زیادی خوب به نظر می‌رسه، پس احتمالاً یه جای کار می‌لنگه... این چیزیه که «کوین» (Keanu Reeves) باید بعد از پیشنهاد شغل رویایی‌اش در یک شرکت حقوقی معتبر در نیویورک توسط «میلتون» (Al Pacino) یاد بگیره. ثروت و جایگاه احتمالی مسیر شغلی جدیدش، هیولای حسادت رو در وجودش بیدار می‌کنه و او به همراه همسر بی‌میلش «مری-آن» (Charlize Theron)، خیلی زود در پنت‌هاوس‌شون با کلی پول اما زمانی که روز به روز برای هم کمتر می‌شه، زندگی می‌کنن. زن کم‌کم از این وضعیت سرد می‌شه و می‌خواد به فلوریدا برگرده، اما خیلی زود مشخص می‌شه که «کوین» معتاد شده - اونم نه به زنش! پاچینو اینجا روی فرمه و کم‌کم مشخص می‌شه که شخصیتش واقعاً کیه، و چقدر ماهرانه داره همه‌ی نخ‌ها رو تکون می‌ده و مهره‌ی جدیدش رو به سمتی هدایت می‌نه که عنوان فیلم لو می‌ده! حالا به عنوان کسی که همیشه عاشق شخصیت‌های منفی فیلم‌ها بوده، یه جورایی از پایان‌بندی ناامید شدم. «فاوست» نیست - اما منصفانه بگم، هنوز هم تا جایی که هالیوود احتمالاً اجازه می‌ده، به تصویرسازی مظهر شرارت نزدیک می‌شه (و نقد فوق‌العاده‌ای از غرور به عنوان عامل سقوط بشریت ارائه می‌ده) که واقعاً شانس پیروزی داره! ریوز بهترین بازیگری نیست که تا حالا دیدیم. خوش‌تیپ هست، قطعاً، اما یه جورایی اینجا وزنش برای نقش کمه. شاید به این خاطر باشه که پاچینو کاملاً در نقش خودش غرق شده و با اینکه فیلم در طول زمان تقریباً ۲.۵ ساعته‌اش گاهی کند می‌شه، اما هنوز هم یک تجربه‌ی بسیار گیراست که به خوبی گذر زمان رو تاب آورده.

2023-05-15