جکی براون
جکی براون (Jackie Brown)، مهماندار میانسال هواپیما، برای یک قاچاقچی اسلحه به نام اوردل رابی (Ordell Robbie) پول از مکزیک به لسآنجلس قاچاق میکند. وقتی او توسط ماموران، ری نیکولت و مارک دارگوس، با ده هزار دلار و کوکائین در کیفش دستگیر میشود، آنها به او پیشنهاد معامله میدهند تا در ازای آزادیاش، به دستگیری اوردل کمک کند. در همین حال، اوردل از مکس چری ۵۶ ساله که در کار وثیقه و ضمانت است، میخواهد جکی براون را آزاد کند تا بتواند او را از میان بردارد. جکی به نیت اوردل شک میکند و با همکاری مکس، نقشهای پیچیده برای سرقت نیم میلیون دلار از اوردل طراحی میکند.
سال انتشار: 1997 کارگردان: Quentin Tarantino ژانر: Crime، Drama، Thriller نویسندگان: Quentin Tarantino، Elmore Leonard امتیاز: 7.5نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
کوئنتین تارانتینو (Quentin Tarantino)، نابغهای که «داستان عامهپسند» و «سگهای انباری» رو برامون ساخته بود، با «جکی براون» برگشت؛ داستانی از فریبکاری در دنیای قاچاق مواد مخدر. این فیلم که به شدت تحت تأثیر فیلمهای «بلکسپلوتیشن» (Blaxploitation) دهه ۷۰ ساخته شده، داستان مهمانداری به نام جکی براون (Pam Grier) رو روایت میکنه که توی بیزنس قاچاق پول گیر افتاده و بین دو راهی مونده: یا خبرچینی رئیسش رو بکنه یا باهوش باشه و پولها رو برای خودش برداره. دیدن فیلمی که نقش اولش یه زنه خیلی کمه. با اینکه داستان خیلی به رمان «رام پانچ» اثر المور لئونارد تکیه داره، اما تارانتینو واقعاً عالی تونسته امضای شخصی خودش رو با دیالوگهای هوشمندانه، طنز تلخ و حتی خشونت افسارگسیخته به کار اضافه کنه. این فیلم حاشیههای خودش رو هم داشت و تارانتینو رو به خاطر استفاده زیاد از کلمه «کاکاسیاه» (N-word) زیر سوال بردن. این اتهام از طرف اسپایک لی (Spike Lee) مطرح شد که با عصبانیت شمرده بود این کلمه ۳۸ بار در فیلم استفاده شده و اون رو توهین به سیاهپوستها میدونست. فارغ از این حرفها، به نظر من جکی براون با کست قویاش از پم گریر گرفته تا رابرت فورستر، ساموئل ال. جکسون، مایکل کیتون و رابرت دنیرو، واقعاً فیلم بزرگیه. هر بازیگر اینجا یه شخصیت پیچیده داره که میشه روش مطالعه کرد. حتی دنیرو و کیتون با وجود نقشهای کوتاهشون، خیلی موندگار و جذاب هستن.
2012-06-16
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
ایول! با توجه به اینکه این فیلم بعد از آثار محبوبی مثل «سگهای انباری» و «داستان عامهپسند» اومد، شاید عجیب نباشه که اون موقع نتونست به اون موفقیتهای خیرهکننده برسه. اما حالا که بعد از بیست سال به کارنامه تارانتینو نگاه میکنیم، میبینیم که این یکی از منسجمترین کارهاشه. تارانتینو با اقتباس از رمان «رام پانچ» المور لئونارد، یه پایه محکم داشت که با مهارت روش کار کرد. «جکی براون» پر از گفتگوهای درخشانه؛ هر مکالمه یا یه لبه تیز و خشن داره، یا داره پیچیدگیهای وضعیت انسانی رو کالبدشکافی میکنه. آره، فیلم پرحرفیه، اما هیچکدوم از حرفها بیهوده نیست. این فیلم به کسایی که وقت میذارن تا شخصیتها رو بشناسن، پاداش خوبی میده. بخش آخر داستان جاییه که نیشش رو میزنه؛ با یه عملیات پیچیده پر از خیانت و خشونت... یه بخش فوقالعاده از داستان هست که تارانتینو یه سکانس رو از زاویه دید شخصیتهای مختلف نشون میده. بزرگترین موفقیتش هم آوردن پم گریر (Pam Grier) و رابرت فورستر (Robert Forster) به خط مقدمه که هر دو بازیهای معرکهای ارائه دادن. جکی براون به خاطر این دو نفر، خیلی تاثیرگذار و هدفمند شده. آیا جکی براون در بین کارهای تارانتینو دستکم گرفته شده؟ شاید. چون این فیلم تاریخمصرف نداره و یه اثر هوشمندانه است که ارزش دوباره دیدن رو داره. امتیاز: ۹ از ۱۰
2016-02-07
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فوقالعادهست، شک نکنید. تماشای «جکی براون» واقعاً لذتبخشه. به نظر من ریتم فیلم عالی بود، که برای یه فیلم ۲ ساعت و نیمی خیلی مهمه. بازیگرها ترکوندن و داستان هم خیلی درگیرکنندهست. واقعاً لایق این همه تعریفه و بدون شک یکی از بهترینهای تارانتینوئه. پم گریر در نقش اصلی عالیه، ساموئل ال. جکسون هم که مثل همیشه باکیفیته؛ سکانسهای مشترک این دو نفر حرف نداره. رابرت فورستر هم نقش خیلی پررنگتری از چیزی که فکر میکردم داشت که یه نکته مثبت بزرگه. بازیگرهایی مثل مایکل کیتون و رابرت دنیرو هم هستن، هرچند دوست داشتم از دنیرو استفاده بهتری میشد. حرف دیگهای نمیمونه، فقط دارم حرفهای مثبت بقیه رو تکرار میکنم. در یک کلام: درخشان.
2020-10-26
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
ساموئل ال. جکسون در نقش «اوردل»، یه مجرم خردهپا، واقعاً بازی رو از بقیه میدزده. اون اسلحه میفروشه و با کمک جکی براون (Pam Grier) که مهمانداره، پولهاش رو از مکزیک قاچاق میکنه. وقتی کارش به مشکل میخوره، پای یه ضامن به اسم «چری» (Robert Forster) وسط میاد و یه داستان پیچیده شروع میشه که توش آدمها مثل مگس کشته میشن. پای یه پلیس به اسم «ری» (Michael Keaton) هم باز میشه و همه چیز به یه عملیات فریب ختم میشه که از زمان فیلم «نیش» (The Sting) مشابهش رو ندیده بودیم. موسیقی متن عالیه و روی بازیها سایه نمیندازه. فیلمنامه هم پر از طنز خشک و دیالوگهای تند و تیزه، مخصوصاً بددهنیهای «اوردل» که شخصیتش رو خیلی خوب میسازه. پم گریر هم در نقش زنی که خیلی خوب بلده تو شرایط سخت گلیمش رو از آب بکشه، عالی ظاهر شده. چندتا صحنه هست، مخصوصاً بین «ملانی» (Bridget Fonda) و «لوئیس» (Robert De Niro) که واقعاً خندهداره. شاید این فیلم محبوبترین اثر تارانتینویی من باشه؛ چون ریتم، استایل، شخصیتپردازی و بازیهای گروهی خیلی خوبی داره.
2022-09-24