جیغ ۲
دو سال پس از وقایع فیلم «جیغ»، سیدنی پرسکات و رندی در کالج ویندزور مشغول تحصیل هستند. آنها سعی دارند به زندگی عادی خود برگردند... تا اینکه موج جدیدی از قتلهای «گوستفیس» (Ghostface) شروع میشود. سیدنی باید با کمک دوئی و گیل، بفهمد چه کسی پشت این قتلهاست. هرچه تعداد کشتهها بالا میرود، لیست مظنونین کوتاهتر میشود.
سال انتشار: 1997 کارگردان: Wes Craven ژانر: Horror، Mystery نویسندگان: Kevin Williamson امتیاز: 6.3نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
یک همراه و مکمل فوقالعاده برای فیلم اول. اصلاً نمرات پایین این فیلم رو درک نمیکنم. در سال ۱۹۹۶، فیلم «جیغ» وس کریون جانی دوباره به این ژانرِ رو به افول داد و طرفدارها رو دوباره با دنیای وحشت آشتی داد. به نظرم عشق به فیلم اول باعث شده قضاوتها درباره قسمت دوم کمی بیانصافانه باشه. «جیغ ۲» خیلی تمیز از همون جایی که فیلم اول تموم شد ادامه پیدا میکنه، هیجان رو بالا میبره و شوخیهای کنایهآمیزش رو هم بیشتر میکنه. سیدنی پرسکات از اون قتلهای وحشتناک وودزبورو فاصله گرفته و توی کالج داره زندگیش رو میکنه، اما آرامش و امیدش به آینده خیلی زود با برگشتن قاتل و شروع دوباره سلاخیها از بین میره... افتتاحیه فیلم عالیه و لحن کل داستان رو مشخص میکنه؛ سینمایی پر از جوونهایی که لباس قاتل رو پوشیدن و چاقوهای پلاستیکی دستشونه و دارن فیلم «Stab» (داستان قتلهای وودزبورو) رو تماشا میکنن. این یه نقد کنایهآمیز از طرف وس کریون هست، ولی در واقع فقط یکی از چندین شوخی فیلمه. تیکههایی که به کلیشههای دنبالههای سینمایی میندازه اصلاً خستهکننده نمیشه و صحنههای یهویی (Jump scare) هم خیلی چسبید. مظنونهای اشتباهی میان و میرن و همه شخصیتهای باحال فیلم اول که زنده موندن، اینجا هم هستن. به شخصیت «دوئی» و «گیل» بیشتر پرداخته شده و «کاتن ویری» که قبلاً بیگناه زندانی شده بود، حالا یه شخصیت محوریه که آدم رو تشنه نگه میداره تا بفهمه قهرمانه یا شرور. فیلمنامه خیلی دقیق نوشته شده، میدونه هدفش چیه و بهش میرسه. صداگذاری عالی هم به هیجان صحنههای پرهرجومرج اضافه کرده. وس کریون واقعاً استاد بالا بردن تنشه. توی این فیلم هم میخندید و هم میترسید؛ پس بشینید و از فیلمی لذت ببرید که به من ثابت کرد همه دنبالهها بد نیستن. پایانبندی فیلم هم اصلاً ناامیدکننده نیست. «جیغ ۲» یه همراه خیلی ارزشمند و لذتبخش برای فیلم اوله. ۸ از ۱۰.
2018-10-31
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
خب، با گذشت دو سال از اولین سلاخی، «سیدنی» (با بازی نِو کمپبل) به خوابگاه دانشجویی رفته و داره زندگیش رو میکنه. یا حداقل خودش اینطور فکر میکنه؛ چون بعد از چند دقیقه از این دنباله تقلیدی و بیخلاقیت، دوباره برمیگردیم سر پله اول. سیدنی از تلویزیون میفهمه که قاتل برگشته و توی پیشنمایش فیلم «Stab!» (که بر اساس تجربیات تلخ خودش ساخته شده) داره طرفدارها رو میکشه. بعد هم دوستاش یکییکی به سبک فیلمهای اسلشر حذف میشن. آیا اون و «گیل وترز» خبرنگار (کورتنی کاکس) میتونن اونقدر زنده بمونن که بفهمن کی پشت این جنایتهای فجیعه؟ متاسفم، ولی این فیلم فقط یه کپیبرداری مستقیم و بیشرمانه از فیلم اوله. کاملاً خالی از حس تهدید یا خلاقیته و ۲۰ دقیقه آخرش هم رسماً تبدیل به لودگی میشه. وس کریون توی ساخت فیلمهای ترسناک و خونآلود مهارت خاصی داره، ولی انگار اینجا کلاً یادش رفته چیکار کنه. فیلم ضعیف و تکراریه و با وجود تیم بازیگری خوب، بعد از ۲۰ دقیقه فقط باعث شد خمیازه بکشم. دو ساعت برای این فیلم واقعاً زیاده، ۹۰ دقیقه هم براش بس بود. مطمئنم «جیغ ۳» هم ساخته میشه، ولی اصلاً بهش امیدوار نیستم.
2023-02-13
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**«جیغ ۲» با یک پرده اول فوقالعاده شروع میشه، اما کمکم به سمت متوسط بودن میره و با یک پایانبندی ضعیف تموم میشه.** شروع فیلم هیجانانگیز بود؛ دیدن اینکه مردم چقدر شیفته یک قاتل واقعی شدن و حتی متوجه نمیشن که یک زن جلوی چشمشون داره وحشیانه کشته میشه، واقعاً تکاندهنده بود. میزان خشونت و خونریزی رو نسبت به نسخه اصلی بالا بردن و فکر کردم قراره با یه شاهکار طرف باشیم، اما اشتباه میکردم. بخش اول فیلم خیلی قوی بود و از فضای دانشگاه و صحنههای تعقیب و گریز توی خوابگاه لذت بردم. اما از اواخر بخش دوم، فیلم کش میاد و وقت زیادی رو تلفِ شخصیتپردازیهای الکی و صحنههای تعقیب و گریز بیحال میکنه. به نظرم انگیزه قاتل اصلی خیلی ضعیفه. خواستن یه چیزی شبیه به لو رفتن قاتل در فیلم «جمعه سیزدهم» با حضور مادر بیلی لومیس پیاده کنن، ولی اصلاً خوب درنیومده. اون قبل از فیلم اول بچهاش رو ول کرده بود، حالا یهو بعد از اینکه پسرش قاتل شده، میخواد از قربانی انتقام بگیره؟ اصلاً منطقی نیست. از شخصیت «میکی» خوشم اومد، چون تنها شخصیت جدید و جالب فیلم بود. این داستان پتانسیل زیادی داشت ولی حس میکنم هدر رفت. بازیها هم بگیر نگیر داشت. نِو کمپبل و کورتنی کاکس عالی بودن؛ ستارههای واقعی این فرنچایز هستن و شخصیتهاشون اینجا سیر تکاملی خوبی داشت، مخصوصاً کاکس. جیمی کندی هم در نقش تنها کسی که واقعاً میفهمه توی یک فیلم ترسناک چه خبره عالی بود و دلمون برای تحلیلهاش تنگ میشه. دیوید آرکت دوباره ضعیف بود؛ البته فکر کنم بیشتر به خاطر نویسندگی بد بود، چون اون مدل راه رفتنش خیلی عجیب و بدسلیقه به نظر میرسید. جری اوکانل لوس و فراموششدنی بود. شخصیت لیو شرایبر هم افتضاحه. تیموتی اولیفانت تنها بازیگر جدیدی بود که واقعاً ازش خوشم اومد. کارگردانی وس کریون در کل هنوز خوب بود و چند تا سکانس عالی (مخصوصاً توی خوابگاه) داشت. شاید سلیقه شخصی باشه، ولی فکر میکنم این فرنچایز میتونه ترس و خونریزی خیلی بیشتری داشته باشه. حس میکنم توی هر فیلم فقط یه چشمه از توانایی واقعیشون رو به ما نشون میدن. در کل، «جیغ ۲» پتانسیل تبدیل شدن به یک دنباله عالی رو داشت ولی ازش استفاده نکرد. هنوز هم تا حدی سرگرمکنندهست، اما نمیشه انکار کرد که نسبت به فیلم اول یک عقبگرد بزرگ بود. **نمره: ۶۳٪ - نتیجه: معمولی**
2023-03-05