Le chandail

CinemaSerf (منتقد)

یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های این انیمیشن دلنشین، جهان‌شمول بودن داستانشه. ماجرا درباره پسربچه‌ایه که کشته‌مرده تیم هاکی روی یخ مونترال کانادینزه، اما این قصه دقیقاً می‌تونه برای هرکسی که عاشق تیم شهرش بوده و حاضر نبوده لباس دیگه‌ای تنش کنه هم صدق کنه. این بچه با دوستاش بازی می‌کنه و همه‌شون لباس یه شکلی پوشیدن، منتها لباس اون شماره ۹ موریس ریچارد افسانه‌ایه. کم‌کم پیراهنش کهنه و تنگ میشه و مامانش تصمیم می‌گیره براش یه لباس نو و بزرگ‌تر بخره. مادرش از روی کاتالوگ خرید می‌کنه و سفارش میده؛ اما وقتی بسته می‌رسه، ذوق و شوق پسر تبدیل به وحشت میشه چون می‌بینه به اشتباه براش لباس آبی تیم رقیب، یعنی تورنتو میپل لیفز رو فرستادن! اونم که عمراً حاضر نیست چنین لباسی رو بپوشه... ولی اصرار مادر و قشقرق راه انداختن بچه باعث میشه سر از کلیسا دربیاره تا طلب بخشش کنه. منتها به‌جای توبه، دعا می‌کنه که کلی بید به جون این لباس بیفته و نابودش کنه! سبک انیمیشن شاید چیز خیلی شاهکار و به یاد موندنی‌ای نباشه، ولی حس‌وحال داستان به دل می‌شینه. همه ما بچگی‌هامون از این اولویت‌های مرگ و زندگی داشتیم و وقتی چیزی که می‌خواستیم نمی‌شد، داد و بی‌داد راه می‌انداختیم؛ مخصوصاً اگه جلوی رفیقامون ضایع می‌شدیم. این انیمیشن با لحنی شیرین، پرانرژی و کمی شرمگینانه از زبون راوی که داره خاطره نوجوانی خودش رو میگه روایت میشه و واقعاً ارزش این ده دقیقه وقت گذاشتن رو داره.