George & Mildred

John Chard (منتقد)

شاید یه نسخه پانک از گروه «ساک پیستولز» (طعنه به سِکس پیستولز) ازش وجود داشته باشه؟! تا سال ۱۹۸۰، تب ساخت فیلم‌های سینمایی از روی سیتکام‌های بریتانیایی دیگه کاملاً از نفس افتاده بود. مارگارت تاچر تازه نخست‌وزیر شده بود و حال‌وهوای بریتانیا حسابی تغییر کرد. کمدی بریتانیا توی دهه پیش رو قرار بود با ظهور کمدی آلترناتیو حسابی بترکونه، در حالی که سیتکام‌ها وارد فاز کاملاً متفاوتی نسبت به آثار پر از شوخی‌های جنسیِ دهه ۷۰ شدن. سریال «جورج و میلدرد» اثر فوق‌العاده‌ای بود؛ اثری که خودش اسپین‌آفِ سریال به همون اندازه دوست‌داشتنی «مردی در خانه» (Man About the House) به حساب می‌اومد. اما فیلم سینمایی‌ش نه تنها ناقوس مرگ این سنتِ زمانی پرافتخار بریتانیایی بود، بلکه قربانی تغییر شرایط زمانه هم شد. اینکه فیلم شباهت خیلی کمی به ویژگی‌های محبوبیتِ سریال داره، حسابی توی سرش کوبیده شده؛ ولی تیم سازنده در واقع می‌خواست همگام با زمانه پیش بره. اونا با حس کردن تغییر فضا، دو تا شخصیت فوق‌العاده محبوب رو از حاشیه امنشون بیرون کشیدن تا جذاب نگهشون دارن. خب، اصلاً جواب نداد، اصلاً! ولی نیتشون باز هم قابل تحسینه. فیلم شاهکاری نیست، در بهترین حالت یک اثر متوسطه، فقط به این خاطر که طرفداران یوتا جویس و برایان مورفی می‌تونن حداقل از بازی‌های خونسرد و حرفه‌ایشون لذت ببرن. البته چند تا شوخی و شوخ‌طبعیِ خیلی خوب هم توی فیلمنامه هست. اما در نهایت فیلمی خسته‌ست؛ موقعیت‌های کمدی جون ندارن، پیرنگ فیلم حساب‌نشده‌ست و پرداخت ضعیف به همسایه‌های خانواده روپر، یعنی خانواده فُرمایل، اشتباه بزرگی بود. متأسفانه جویس کمی بعد از اکران فیلم در ۵۳ سالگی بر اثر اعتیاد به الکل از دنیا رفت. حیف که این فیلم اصلاً یادبود خوبی براش نیست؛ به هر کسی که به بازیگریش علاقه داره پیشنهاد می‌کنم کارهای تلویزیونی دهه ۷۰ او رو ببینه تا هنر واقعی یک بازیگر فوق‌العاده رو تماشا کنه. ۵ از ۱۰.