روانی آمریکایی

اواخر دهه ۱۹۸۰ است. Patrick Bateman (پاتریک بیتمن) ۲۷ ساله، دلال وال استریت، در میان شبکه‌ای بسته از افراد به اصطلاح زیبا رفت و آمد می‌کند؛ شبکه‌ای که فقط به افرادی شبیه خودشان اجازه ورود می‌دهند تا حس برتری داشته باشند. پاتریک یک برنامه صبحگاهی روتین دارد تا ظاهر جذاب و اندام متناسب خود را حفظ کند. او نیز مانند بقیه افراد شبکه خود، مغرور، خودشیفته، خودخواه و رقابت‌طلب است و همیشه باید در نمایش خود از دیگران برتر باشد. اما او برخلاف دیگران، متوجه است که برای خودش، تمام این‌ها ماسک‌هایی هستند تا آنچه واقعاً در زیر پوستش است را پنهان کنند: موجودی که ماهیت انسانی ندارد. به عبارت دیگر، او از پوسته‌ای شبیه انسان تشکیل شده که درونش فقط طمع و انزجار است؛ طمع برای داشتن آنچه دیگران دارند، و انزجار از کسانی که انتظارات او را برآورده نمی‌کنند و از خودش که نفر اول یا بهترین نیست. این انزجار در نهایت خود را در تمایل به پاکسازی دنیا از آن آدم‌ها نشان می‌دهد؛ او آن‌ها را نه به عنوان انسان، بلکه تنها به عنوان ویژگی‌هایی می‌بیند که می‌خواهد از بین ببرد.