Le farò da padre
برای متقاعد کردن رایموندا، زنی ثروتمند و اشرافزاده، جهت تأمین مالی پروژهاش برای ساخت یک دهکده تفریحی، ساوریو که یک وکیل است با کلوتیلد، دختر نوجوانِ اختلالزده و مبتلا به جنون جنسیِ او نامزد میکند. ساوریو قصد دارد با کمک یک همدست، دختر را بدزدد و به او تجاوز کند تا او دیگر باکره نباشد و دلیلی برای فرار از ازدواج قریبالوقوع داشته باشد. اما چیزی که پیشبینی نکرده این است که عاشق دختر میشود.
سال انتشار: 1976 کارگردان: Alberto Lattuada ژانر: Comedy، Drama، Romance نویسندگان: Bruno Di Geronimo، Ottavio Jemma، Alberto Lattuada امتیاز: 5.4راهنمای والدین Le farò da padre
نقدها و نظرات
MoHA (منتقد)
یک تاجر خوشتیپ ایتالیایی سعی داره برای پروژهش از یک کنتس ثروتمند (ایرنه پاپاس / Irene Papas) زمین و سرمایه جور کنه. با زن میخوابه و فکر میکنه معامله جدی شده، اما زن اصرار میکنه که اون باید با دختر نوجوان و کمعقلش (ترزا آن ساووی / Teresa Anne Savoy) ازدواج کنه. مرد یک نقشه مفصل میکشه تا از زیر این ازدواج در بره: تصمیم میگیره ترتیب دزدیدن و تجاوز به دختر رو بده تا بتونه ادعا کنه دیگه باکره نیست و عقد رو فسخ کنه (راستی گفتم این فیلم کمدیه؟!). خدایی موضوعش خیلی ناراحتکننده و زنندهست، اما نه به خاطر نقشه دزدی و تجاوز (که خیلی زود به فنا میره). شاید به نظر برسه ازدواج با یک دختر نوجوان جذاب کابوس هر مرد میانسالی نیست — و ساووی که اون زمان هجده سالش بود قطعاً جذاب بود. اما شخصیت اون در طول بیشتر فیلم رسماً عقلی در حد یک بچه دو ساله داره؛ شست نقش اول رو میمکه و وقتی از دهنش درمیاره گریه میکنه، موقع حمام کردنش میخنده و وول میخوره و غیره. البته همیشه هم بچهگانه رفتار نمیکنه — بعضی وقتها تحریککننده یا حتی دچار جنون جنسی به نظر میرسه و مرد هم در نهایت عاشقش میشه. اگه این رو صرفاً یک کمدی سورئال و پوچ فرض کنید، به نظرم تا حدی بیضرره. اما اگه قرار بوده اروتیک باشه، واقعاً حسابی زنندهست؛ مگر اینکه فتیش عجیبی نسبت به دخترای بزرگسال با رفتار نوزادی داشته باشید! (منظورم اینه اگه دوست دارید زن یا دوستدخترتون مثل یک دختر مدرسهای ۱۸ ساله رفتار کنه، خب یکم فتیش عجیبیه. اگه واقعاً با یک دختر ۱۸ ساله دوستید، خب این غیرقانونی نیست. اما اگه دوستدختر ۱۸ ساله دارید و دوست دارید ادای بچه دو ساله رو دربیاره، باید بگم مشکلات جدی دارید...)
ساووی بعداً در چند تا از فیلمهای تینتو براس مثل «سالن کیتی» (Salon Kitty) و «کالیگولا» (Caligula) بازی کرد که اونجا هم به همون اندازه صحنههای برهنه داشت، اما دیگه مثل بچه دو ساله رفتار نمیکرد. آلبرتو لاتوادا هم ظاهراً مثل خیلی از کارگردانهای فرانسوی و ایتالیایی اون دوران، یک جورایی «هامبرت هامبرت» بوده (اشاره به شخصیت لولیتا) — بهجز این فیلم، اون «فریب شیرین» (Dulce Enganni) رو ساخت که کاترین اسپاک نقش یک دختر مدرسهای مرتبط با مردی مسن رو بازی میکنه، و فیلم «همانگونه که هستی بمان» که مارچلو ماسترویانی نقش مردی رو داره که با یک دانشجوی جذاب یعنی ناستاسیا کینسکی رابطه داره، که ممکنه در واقع دختر خودش باشه! البته اون در واقع کارگردان باکلاس و محترمی بود و فیلمهاش معمولاً خندهدارتر و خیلی کمتر از چیزی که روی کاغذ به نظر میاد ناراحتکننده هستند. هرچند در مورد این یکی فیلم خاص واقعاً نمیدونم چی بگم...