शौकीन
چودهری (Choudhry)، جاگدیش‌بهای (Jagdishbhai) و ایندر سن (Inder Sen) سه دوست قدیمی در اوایل دهه‌ی شصت زندگی‌شان هستند، اما هنوز فکر می‌کنند چهل و خورده‌ای سالشان است. چودهری با همسرش سیتا زندگی می‌کند، ایندر همسرش را از دست داده و جاگدیش طلاق گرفته است. نقطه‌ضعف آن‌ها سیگار، الکل و زنان است. در حالی که می‌توانند نیاز خود را به دو مورد اول در بمبئی برطرف کنند، اما نمی‌توانند آشکارا و آن‌طور که دلشان می‌خواهد با زنان وقت بگذرانند. وقتی سیتا تصمیم می‌گیرد به یک زیارت مذهبی برود، این سه نفر تصمیم می‌گیرند به مسافرت بروند و با زنها خوش بگذرانند. آن‌ها یک راننده به نام ساخارام (Sakharam) استخدام می‌کنند که آن‌ها را به گوا (Goa) می‌برد و آنجا آن‌ها را به یک کلوپ شبانه می‌رساند که رقاص و خواننده‌ای به نام آنیتا (Anita) در آن کار می‌کند. هر سه دوست آنیتا را فوق‌العاده می‌بینند و دوست دارند با او صمیمی شوند. آن‌ها برنامه‌ریزی می‌کنند که به نوبت با او وقت بگذرانند، اما طبق قانون مورفی همه‌چیز به شکل خنده‌داری خراب می‌شود.
سال انتشار: 1982 کارگردان: Basu Chatterjee ژانر: Comedy نویسندگان: Samaresh Basu، Basu Chatterjee، Keka Chatterjee امتیاز: 7.2نقدها و نظرات
THE-LENS (منتقد)
فیلم: شاکین | کارگردان: باسو چاترجی (Basu Chatterjee) **نقد از دکتر عثمان لطیف خواجه**
بازیگران: آشوک کومار (Ashok Kumar)، اوپپال دات (Utpal Dutt)، آ. ک. هانگال (A. K. Hangal)، میتون چاکرابورتی (Mithun Chakraborty) و راتی اگنیهوتری (Rati Agnihotri).
**دادامونی، باسودا و میتوندا**
خب، این طور نیست که بالیوود هر روز یک مهمانی شیک و باکلاس راه بیندازد و از **میتون، آشوک کومار، آ.ک. هانگال و اوپال دات** به همراه راتی اگنیهوتری در اوج جذابیتش دعوت کند، پس تصمیم گرفتم سرخود به این مهمانی کمدی عالی بردم و ای بابا، چقدر هم حال کردم! روده‌بر شدم و از صندلی افتادم پایین، اما خدا را شکر سرم سالم ماند و آسیبی ندیدم چون میزبان همه‌چیز را جمع کرد...
میزبان، سرآشپز فوق‌العاده بااستعداد بالیوود، **باسو چاترجی** است که بهترین غذاهای بالیوود را می‌پزد و این فیلم دقیقاً مثل خوردن یک غذای اعلای سه مرحله‌ای است که مواد اولیه‌اش بی‌نهایت بااستعداد و البته تند و تیز هستند، و شوخی‌های اینجا به اندازه یک سریال کمدی کافی است.
داستان درباره‌ی سه پیرمرد است که عاشق یک دختر جوان خوش‌سیما شبیه به ماتاهاری (Mata Hari) به نام راتی می‌شوند؛ دختری که یک معشوق جوانِ خوش‌تیپ اما بی‌بی‌پول دارد (**میتون چاکرابورتی**) که دور و برش می‌چرخد. این سه پیرمردِ طلا، ابتدا بدون اینکه دختر بداند شیفته‌اش شده‌اند، اما بعداً دختر زیرکانه از علاقه‌ی آن‌ها به خودش سوءاستفاده می‌کند؛ آن هم به شکلی که فقط از یک زن برمی‌آید و با ترفندهایی که حتی مرده را از خنده روده‌بر می‌کند.
لو دادن بیشتر داستان، مزه‌ی آن را از بین می‌برد چون اینجا آشپزهای خوب زیادی دور هم جمع شده‌اند تا حتی کسانی را که خیلی اشتهایی به کمدی‌های شیک و مدرنِ باسودا (که در سال‌های پایانی فیلمسازی‌اش می‌ساخت) ندارند، شگفت‌زده کنند.
فیلم از نداشتن یک ساندترک فوق‌العاده رنج می‌برد؛ موسیقی فیلم (ساخته آر. دی. برمن - R. D. Burman) در مقایسه با سایر فیلم‌های باسودا در بهترین حالت بالاتر از حد متوسط است، اما چند ترانه خوب مثل «جاب کی کوئی کانگنا بوله» و آهنگی که خود دادامونی بزرگ با صدای خودش خوانده (کشور کومار برادر کوچک‌تر او بود) در فیلم وجود دارد. با این حال، موسیقی متن ضعف‌ها را جبران می‌کند و فیلمبرداری برای فیلمی از دهه‌ی هصت واقعاً عالی است.
صحنه‌ی استخر را با راتی در لباس بیکینی و میتوندا در لباس شنا تماشا کنید، و بعد بیایید حرف بزنیم که چه کسی در این نسل از بچه‌سلبریتی‌ها واقعاً جذاب است! به هر حال، باسودا فیلم‌های «باتون باتون م» (Baton Baton Me) و «ختا میتا» (Khatta Meetha) را هم ساخته که به اندازه‌ی کمدی‌های دوستانش یعنی «گل‌مال» (Golmaal) اثر هریشیکش موکرجی، «نرام گرم» و «انگور» اثر گلزار عالی هستند، اما **شاکین یک چیز دیگر است**؛ چون استعداد **پنج نابغه‌ی کمدی** از **بنگال** را با هم ترکیب می‌کند و آن‌ها را به شکلی منحصربه‌فرد با پایانی خنده‌دار به نمایش می‌گذارد.
این یک فیلم بزن‌بکوب (Slapstick) نیست، بلکه سینمای کمدی ناب و خنده‌داری است که باید بارها و بارها از آن لذت برد. اگر حالتان گرفته است، چند قرص خنده بخورید و من دیدن این فیلم را پیشنهاد می‌کنم؛ درست مثل یک وعده غذای اعلا که با یکی دو دسر تمام می‌شود، و این دسر در واقع پنج تاست و چهار ستاره هم می‌گیرد!
بازیگران فیلم به طرز بی‌نقص انتخاب شده‌اند؛ سه پیرمرد به سرپرستی آشوک کومار شمایل کمدی الهی دارند، اما میتون فوق‌العاده است و همه‌فن‌حریف بودنش به عنوان بازیگر در این فیلم غیرقابل انکار است، چرا که به خوبیِ آن سه غول بازیگری ظاهر می‌شود. راتی هم در لباس‌های جذابش بدون هیچ‌گونه جلوه‌گریِ اضافه‌ای بسیار چشم‌نواز است و دوباره استعداد کمدی‌اش را به نمایش می‌گذارد؛ استعدادی که بعدها در جوهی و مادهوری و قبل از آن در هما و سری‌دوی دیده‌ایم. اما فیلم متعلق به باسودا، دادامونی و میتوندا است و دلیل انتخاب عنوانم هم همین است.
امیدوارم موافق باشید. نظراتتان را به من بگویید. من از این مهمانی پرشور و حال که بیش از سه ساعت طول کشید، نهایت لذت را بردم؛ خانواده‌ام هم کهراهم بودند همین حس را داشتند، چون فیلم برخلاف کمدی‌های چرندِ امروزی، فضای بسیار مناسبی داشت. این یک کمدی جنسیِ شیک است که هالیوود هم هر روز به آن حسادت می‌کند.
بگذارید بگویم این فیلم از فیلم «چوتی سی بات» (Chottisi Baat) اثر خود باسودا الهام گرفته که آن هم اقتباسی از **«مدرسه شرارت» (A School for Scoundrels)** بوده و رگه‌هایی از فیلم خنده‌دار «ویکتوریا شماره ۲۰۳» را هم دارد؛ فیلمی که باز هم با بازی بی‌نقص آشوک کومار همراه بود و او به همراه میتونِ جوان و درمانده، تمام توجه‌ها را به خود جلب می‌کنند و دل مخاطبان را به دست می‌آورند.
یک اثر باکلاس که در گیشه هم موفق بود؛ اتفاقی نادر در بالیوود!
این نقد به افتخار دوستان بنگالی‌ام در سایت «ماوث‌شات» یعنی *سانجوی، میمی و روموز*، و به عنوان ادای احترامی به آشوک کومار، میتوندا و البته میزبان، یعنی همان سرآشپز بزرگ بالیوود نوشته شده است.
به سلامتی!
چه طور است کمی **شراب کهنه و قدیمی مثل شاکین** بنوشیم؟