The Debt Collector

John Chard (منتقد)

بهای سنگینی که باید پرداخت شود. تا به امروز این اثر تنها فیلمی است که آنتونی نیلِسون کارگردانی کرده است؛ در واقع او فیلم‌نامه را هم خودش نوشته و تعداد فیلم‌نامه‌هایی که در کارنامه دارد را می‌توان با انگشتان یک دست شمرد. این واقعاً مایه تاسف است، چون «باج‌گیر» فیلمی قدرتمند، اثری تاریک و چرک از سیاه‌روزیِ بریتانیایی است که ذره‌ذره به جان حس‌وحال آدم نفوذ می‌کند. بیلی کانولی در نقش نیکای درایدنِ سابقه دار ظاهر شده که پس از آزادی از زندان، ازدواج می‌کند و تلاش دارد به عنوان یک هنرمند زندگی تازه‌ای را شروع کند. اما یک پلیس کینه‌توز به نام گری کلتی (با بازی کن استوت) دمِ پرِ اوست که معتقد است هیچ‌کس نباید جنایت‌هایی را که درایدن مرتکب شده از یاد ببرد. اگر فیلم را تا استخوان‌هایش عریان کنیم، داستانی است درباره پیامد اعمال آدم‌ها، انتقامِ متصور و بت‌پرستیِ وارونه. از همان لحظه شروع فیلم می‌فهمید که طرفِ یک تراژدی هستید، چیزی شبیه به آثار شکسپیر؛ کاملاً مشخص است که به این گوشه از ادینبورگ نیامده‌ایم تا حال‌وهوامان خوب شود! فیلم‌برداری رنگی (اثر دیک پوپ) بسیار زیباست و با ماهیت خشن داستان در تضاد است، در حالی که نیلِسون حرکت‌های دوربینِ رها و فوق‌العاده‌ای را به نمایش می‌گذارد که به شکلی دلنشین با بازی عالی دو بازیگر اصلی ترکیب شده‌اند. این فیلمی است که مثل مشت به صورت آدم می‌کوبد، قطعا توجهت را جلب می‌کند اما مغزت را هم درگیر نگه می‌دارد. فیلمی که به‌ناحق نادیده گرفته شده و سزاوار است که دوستداران سینمای خشن و واقع‌گرای بریتانیا بیشتر سراغش بروند. امتیاز ۹ از ۱۰. نکته پایانی: بینندگان غیربریتانیایی شاید به زیرنویس نیاز داشته باشند.