戰狼傳說

CrazyJekyll (منتقد)

من عاشق این فیلمم. شاید همه با نگاه تجربی دانی (Donnie Yen) حال نکنن، اما به نظرم مبارزات این فیلم، به‌خصوص مبارزات پایانی با مک وای چئونگ و بن لام، خیلی بیشتر از سبک اکشن مدرن ۸۷Eleven/جان ویک (John Wick) ذوق کارگردانی و خلاقیت دارن. قبلاً هم گفتم، سبک ۸۷Eleven واسه من همیشه خیلی تمیز و اتوکشیده بوده. کاراشون بیشتر شبیه یه رییلِ بدلکاری خفنه‌ تا یه فیلم واقعی. خصوصاً تو جان ویک، کارهای باحال همیشه تو طراحی صحنه خرج میشه و هیچ‌وقت سراغ کورئوگرافی یا کار دوربین نمیره. اما تو «افسانه گرگ»، می‌بینیم که دانی تبدیل به یه دیوونه‌ی بیان‌گرای اکشنِ تمام‌عیار میشه. با استفاده از دوربین دیوانه‌وار و پرجنب‌وجوش، حرکات سریع و آشفته‌ای که انفجارهای شدیدی از انرژی جنبشی رو منتقل میکنن، و کورئوگرافی کلاسیک و «ناهمکار» خودش که کمتر از قفل‌کردن، پوز گرفتن و فرم‌گرفتن استفاده میکنه تا مبارزه «واقعی‌تر» یا خطرناک‌تر به نظر برسه. همه این‌ها با یه ریتم تدوین همسو کامل میشه که این همه بی‌نظمی توی فیلم رو کنترل میکنه. اگه فیلم‌های جان ویک مثل تماشای یه رودخونه زیبا و آرومن، افسانه گرگِ دانی مثل یه آتش‌سوزی گنده‌ست که هیچ‌جوری نمیشه متوقفش کرد. کلمات واقعاً حق مطلب رو درباره این فیلم ادا نمیکنن، خودتون باید ببینیدش.