Rocktober Blood

Wuchak (منتقد)

**_اولین فیلمی که وحشت اسلشر را با هوی متال ترکیب کرد_** یک گروه متال لس‌آنجلسی بعد از اینکه خواننده‌اش در استودیو روانی می‌شود، او را از دست می‌دهد. دو سال بعد، گروه جدید با یک خواننده زن (Donna Scoggins) به موفقیت می‌رسد، اما سایه خواننده قبلی همچنان آزارشان می‌دهد... آن هم به معنای واقعی کلمه! آیا ممکن است او هنوز زنده باشد و جانشان در خطر باشد؟ فیلم «خون راکتبر» (Rocktober Blood - 1984) ترس و هوی متال را در قالب فیلم‌های بزرگی مثل «Trick or Treat» (1986)، اثر سرگرم‌کننده «Shock ’Em Dead» (1991) و اثر قابل قبول «Black Roses» (1988) ترکیب می‌کند. به خوبی آن‌ها نیست، اما اولین اثر در نوع خودش محسوب می‌شود و قطعا از «Rock 'n' Roll Nightmare» (1987) ساخته جان میکل تور بهتر است (البته به آن فیلم هم باید کمی تخفیف داد چون فقط ۵۳ هزار دلار بودجه داشته). ۲۵ دقیقه اول و ۲۵ دقیقه پایانی برای چنین فیلمی واقعا سرگرم‌کننده است، اما کل بخش میانی — حدود ۴۰ دقیقه — به فیلمنامه و تعلیق بهتری نیاز داشت تا نظر بیننده را جلب نگه دارد. همین‌طوری که هست، فقط صحنه‌های تکراری و خسته‌کننده تعقیب و گریز در جنگل یا درون خانه‌ای با تلفن زنگ‌خورده است، بماند صحنه اجباری نبش قبر. خواننده گروه، بازیگری به نام ترِی لورن (Tray Loren) است که شباهت زیادی به مایک رنو از گروه Loverboy دارد. او روی آهنگ‌هایی لب می‌زند که توسط گروه واقعی Sorcery نوشته شده‌اند؛ اعضای این گروه واقعی در نقش درامر، بیس‌نواز و دو گیتاریست گروه خیالی Headmistress بازی می‌کنند. گروه Sorcery را می‌توان در فیلم «Stunt Rock» محصول ۱۹۷۸ هم دید و شنید، اما به نظرم کارهایشان برای «Rocktober Blood» از آثار قدیمی‌ترشان بهتر است، حداقل آهنگ‌های "I'm Back" و "Killer on the Loose" که برای این سبک از هارد راک/متال اوایل دهه ۸۰ در بالاترین سطح هستند. دونا اسکاگینز (Donna Scoggins) که شباهت‌هایی به پت بناتار دارد، نه تنها شخصیت اصلی است، بلکه به جز دو دوست ایروبیک‌کارش، مرکز توجه دوربین از نظر جذابیت زنانه است. بد نیست (و چند باری هم برهنه می‌شود)، اما به نظر من از بین آن سه نفر کمترین جذابیت را دارد. اگرچه این فیلم در حد و اندازه‌های «Trick or Treat»، «Shock ’Em Dead» یا حتی «Black Roses» نیست، اما اگر حوصله یک اسلشر رنگارنگ اوایل دهه ۸۰ همراه با متال دهه هشتادی را داشته باشید، به اندازه کافی خوب است. خیلی بهتر از «Rock ‘n’ Roll Nightmare» است و باید به خاطر اولین بودن در این سبک به آن اعتبار داد. فقط باید با بخش میانی خسته‌کننده‌اش کنار بیایید. زمان فیلم حدود ۱ ساعت و ۳۰ دقیقه است و در هالیوود و دریاچه تاهو فیلم‌برداری شده. نمره: -B