Genghis Blues

CinemaSerf (منتقد)

پل پینا، نوازنده نیمه‌بینای بلوز، شیفته سنت‌های کهن موسیقایی استان تووا در آسیای مرکزی شده است. این سرزمین که پیش‌تر مستقل بود و بین مغولستان و روسیه قرار دارد، به اتحاد جماهیر شوروی ملحق شد و اکنون بخش عمده‌ای از آن خودمختار است و توسط فدراسیونی که از تنها شهرش قیزیل اداره می‌شود، اداره می‌شود. پینا و دوستانش به مسابقه منحصربه‌فرد «آوازخوانی با گلو» دعوت شده‌اند و بنابراین از طریق مسکو، راهی سفر از سان فرانسیسکو می‌شوند تا بیشتر بیاموزند. چیزی که پس از ورود پیدا می‌کنند، جامعه‌ای باستانی است که با آغوشی باز از آن‌ها و کنجکاوی‌شان استقبال می‌کند و در مقایسه با محدودیت‌های زندگی شهری‌اش در خانه، پینا همه‌چیز را در اینجا بسیار آرام‌تر می‌یابد. او فرهنگ آن‌ها را می‌پذیرد و به زودی در حال نوشتن آهنگ‌هایی به زبان مادری آن‌ها و تلاش جدی برای خوانندگی به سبک کارگیرآوای آن‌هاست. سبک‌های زیادی وجود دارد که از نظر تن و بافت متفاوت هستند و این‌ها به جای استفاده از روش‌های آشناتر ما، بیشتر از حنجره‌هایشان بیرون می‌آیند - کمی شبیه شکم‌گوئی. این سفر اکتشافی موسیقایی همچنین به آن‌ها (و ما) بهانه‌ای می‌دهد تا کشورشان را کشف کنیم، وودکای محلی‌شان را (که در ظاهری شبیه به دبه‌های آب ده گالنی عرضه می‌شود) بنوشیم و غذاهای محلی را قبل از شب بزرگ در سالنی مملو از افراد محلی خوش‌سلیقه امتحان کنیم. این بازدیدکنندگان حتی موفق می‌شوند به امکانات پزشکی محلی وابسته شوند و شاید حتی خشم یک طبل مرموز را به جان بخخرند؛ اما همه این‌ها به شکلی محترمانه برای جامعه‌ای ارائه می‌شود که برای رسوم خود ارزش قائل است، از مهمانانش مراقبت می‌کند و می‌داند چگونه در محیطی که اغلب نامساعد است زنده بماند. ساختار فیلم به طور مناسبی با عکاسی دستی که تا حد زیادی به نور طبیعی و صدا متکی است سرهم بندی شده، بنابراین همیشه عالی به نظر نمی‌رسد - اما حس سرشار از سخاوت این مردم تووا به همراه گروهی گلچین‌شده از طرفداران مشتاقی که می‌خواهند به جای آوردن کشور خود به خارج، در آن مکان غرق شوند، مستندی را ارائه می‌دهد که شاید کمی بیش از حد طولانی باشد، اما همچنان یک سفرنامه لذت‌بخش با یک موسیقی متن بسیار اصیل است.