Shiner
بیلی سیمپسون (Billy Simpson) یک برگزارکننده و دلال بوکس بدنام در جنوب لندن است که از فعالیت در مسابقات رسمی محروم شده است. با این حال، امروز بزرگ‌ترین روز زندگی اوست؛ چرا که یک قهرمان در چنگ خود دارد: پسر بیست‌ساله‌اش، ادی (Eddie). بیلی تمام دارایی‌اش را روی برد او شرط‌بندی کرده و دخترانش هم که مدام با هم جروبحث دارند، همین کار را کرده‌اند. اما ادی استرس دارد، مرد مرموزی با کلاه لبه‌دار دوروبر آن‌ها پرسه می‌زند، برگزارکننده رسمی که بیلی برای هماهنگی سایر مسابقات امشب استخدام کرده آدم‌های بی‌عرضه‌ای را به کار گرفته است، مدیر رقیب ادی با تحقیر به بیلی و جنوب لندن نگاه می‌کند، و اسکاتلندیارد هم می‌خواهد بیلی را به خاطر مرگ یک مبارز باشگاهی به زندان بیندازد. وقتی شب مسابقه به یک فاجعه تمام‌عیار تبدیل می‌شود، بیلی تلاش می‌کند بفهمد چه کسی به او نارو زده است.
سال انتشار: 2000 کارگردان: John Irvin ژانر: Crime، Drama، Thriller نویسندگان: Scott Cherry امتیاز: 5.9نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
«پا روی دم شیر نذار!» بیلی «شاینر» سیمپسون (با بازی مایکل کین) داره خودش رو برای بزرگ‌ترین شب زندگی حرفه‌ایش یعنی شب مسابقه بوکس آماده می‌کنه؛ مسابقه‌ای که ستاره اصلیش پسر خودش، ادی «پسر طلایی» سیمپسون (با بازی متیو مارسدن) هستش. اما مشکلات خانوادگی دارن حسابی بهش فشار میارن، پلیس داره بهش نزدیک و نزدیک‌تر میشه و یه دلال رقیب آمریکایی هم سایه‌به‌سایه تعقیبش می‌کنه. خلاصه که اوضاع قراره حسابی به هم بریزه.
عجیبه که برای فیلمی با بازی مایکل کین (Michael Caine) در ژانر گنگستری بریتانیایی، «شاینر» این‌قدر کم شناخته شده‌ست. واقعاً حیفه، چون فیلم خیلی خوبیه. خود کین معتقد بود که تا سال ۲۰۰۰ دیگه حوصله تماشاچی‌ها از این سبک فیلم‌های بریتانیایی سر رفته بود، واسه همین فیلم توی گیشه شکست خورد و خیلی زود رفت توی آرشیوها و فراموش شد. این فیلم در واقع یه جور بازسازی مدرن از شاه لیر (King Lear) هستش که توی لندن اتفاق میفته و مایکل کین هم توش فوق‌العاده بازی کرده. بیلی سیمپسون یه شخصیت اصلی بی‌نظیر برای یه فیلم نوآره؛ دنیایی که توش زندگی می‌کنه براش خیلی بزرگ و سنگینه، دوروبرش پر از خیانت، نامردی، خشونت و ناامیدیه، اما اون باز هم مثل یه لودر جلو میره، انگار که بالاخره قراره پادشاه این قلمرو بشه.
با این حال، اینجا لندنِ نوآره؛ با بارهای کثیف و فضاهای خاکستری. سالنی هم که میزبان شب بزرگ بیلی هست، جاییه پر از ساندویچ‌های پنیر بیات و توالت‌های گرفته! دو طرف بیلی رو دو تا از نوچه‌هاش گرفتن که فرانک هارپر (Frank Harper) و اندی سرکیس (Andy Serkis) نقششون رو بازی می‌کنن؛ این دو نفر مثل دو روی یک سکه‌ان، هرچند هر کدوم به روش خودشون تهدیدآمیز و ترسناکن. دو تا دختر بیلی هم که کلر راشبروک (Claire Rushbrook) و فرانسیس باربر (Frances Barber) نقششون رو بازی می‌کنن، باز هم مثل دو روی یک سکه‌ان، اما عشقشون به پدرشون کاملاً با هم فرق داره. مارتین لاندو (Martin Landau) نقش اون دلال شیک و مجلسی آمریکایی رو بازی می‌کنه که یه زن خوشگل همراهشه و از بیلی کینه به دل داره. گری لوئیس (Gary Lewis) و کنت کرانام (Kenneth Cranham) هم نقش‌های مهمی رو به عنوان شخصیت‌هایی بازی می‌کنن که ناخواسته وارد این گرداب بیلی میشن.
کین گفته بود که «شاینر» رو بخشی از یه سه‌گانه می‌دونه که شامل فیلم‌های «کارتر را بگیرید» (Get Carter) و «مونا لیزا» (Mona Lisa) میشه. البته «شاینر» اصلاً به گرد پای اون دو تا فیلم، مخصوصاً شاهکاری مثل «کارتر را بگیرید» نمی‌رسه، اما توی این جمع سرش رو بالا نگه می‌داره و طرفدارهای اون فیلم‌ها حتماً باید این یکی رو هم ببینن. ۸ از ۱۰.