Angels in the Infield

r96sk (منتقد)

بدترین فیلم این سه‌گانه دیزنی. تماشای «فرشتگان در زمین بیسبال» حتی از «فرشتگان در منطقه گل» (Angels in the Endzone) هم کسل‌کننده‌تره و فاصله‌اش با قسمت اول یعنی «فرشتگان در اوت‌فیلد» (Angels in the Outfield) محصول ۱۹۹۴ خیلی زیاده. اصلاً ازش لذت نبردم؛ متأسفانه ۸۷ دقیقه فیلم کاملاً بی‌روح و قابل پیش‌بینیه. تنها چیزی که توی این دنباله نسبت به دنباله قبلی بیشتر دوست داشتم، گروه بازیگریش بود. پاتریک واربرتون (ادی)، دیوید آلن گریر (باب) و کرت فولر (سایمون) نسبت به نسخه سال ۱۹۹۷ پیشرفت چشمگیری داشتن. قبلاً هر سه‌تاشونو توی کارای دیگه دیده بودم که خب بی‌تأثیر نیست، ولی با این‌که کار شاقی انجام نمی‌دن، از جک کولمن و رفقاش خیلی بهترن. از طرف دیگه، کریستوفر لوید اصلاً توی این فیلم حضور نداره که البته چندان هم جای تعجب نیست. بازیگرا تنها نکته مثبت فیلمن که اونم کاملاً نسبیه. فیلم پر از ایراده، اما بزرگ‌ترینش اینه که باز هم نتونسته تغییر خاصی توی ایده اصلی ایجاد کنه؛ قضیه ورزشی دقیقاً همون چیزیه که توی دوتا فیلم قبلی بود، حداقل می‌تونستن یه ذره دستکاریش کنن. یه نقطه ضعف دیگه، داستان حول محور بیسباله (که راستی دوباره برگشتن به همون ورزش)، رابطه پدر و دختری بین ادی و لورل (بریت اروین) حس و حال خوبی داره، ولی خط داستانی انقدر ساده و تکراریه که به پرداخت خیلی بیشتری نیاز داشت. البته به لطف بازیگرا و روایت تا حدی صمیمانه‌ش، فیلم فاجعه‌باری نیست، اما این اصلاً به این معنی نیست که ارزش دیدن داشته باشه... من که به هیچ‌وجه پیشنهادش نمی‌کنم.