Roger Waters: The Wall - Live in Berlin

Orends (منتقد)

هیچ‌کس واقعاً انتظار نداشت دیوار برلین در سال ۱۹۸۹ به این سرعتی فروریخته بشه؛ به‌خصوص راجر واترز، چون بعد از تور سال ۱۹۸۰ قول داده بود تا زمانی که آجر‌های دیوار برلین نیفتن، دیگه «دیوار» رو اجرا نکنه. اما دیوار افتاد و واترز هم قصدی برای زیر قولش زدن نداشت. «دیوار» تبدیل شد به یک مگاکنسرت پر از ستاره به نفع «صندوق یادبود کمک به بلایا»، با آجرهایی بزرگ‌تر، عروسک‌های بادی عظیم‌تر و جمعیتی به مراتب بیشتر از تمامی اجراهای قبلی پینک فلوید. اجرای چنین اثر شخصی و درونی‌ای در یک ورزشگاه همیشه تناقض‌هایی داشت، اما اینجا این تناقض وقتی جدی‌تر میشه که خوانندگی بخش‌های مختلف به هنرمندان متفاوتی واگذار شده. برایان آدامز واقعاً انتخاب هوشمندانه‌ای برای غرور روکیِ آهنگ «Young Lust» بود، اما سیندی لاپر ریتم فانک و ساده‌ی «Another Brick in the Wall, Pt. 2» رو با جیغ‌ودادهای بیش از حدش خراب می‌کنه. و مطمئناً دلتون می‌خواد از دیالوگ‌های پس‌زمینه جری هال قبل از آهنگ «One of My Turns» هم رد بشید («وای خدای من، چه اتاق فوق‌العاده‌ای! همه این گیتارها مال توئن؟» -- تیکه‌ای که تمام فن‌های پینک فلوید کلمه به کلمه‌ش رو حفظن)، چون انگار اصلاً خبر نداره میشه از میکروفون برای تقویت صدا استفاده کرد! با پشت سر گذاشتن آلبوم ترک به ترک، خیلی از تأثیر اجراهای زنده کم میشه، چون باعث میشه مدام اون رو با آلبوم ضبط‌شده در استودیو مقایسه کنید. اما صحنه دادگاه خیلی خوب از آب دراومده؛ آلبرت فینی، تیم کوری، ماریان فیت‌فول، توماس دالبی و اوته لمپر نقش کاراکترهای این درام روان‌شناختی واترز رو به خوبی بازی می‌کنن. در کل جذابه و سند تصویری قشنگیه، اما فقط باعث میشه دلتون بخواد دوباره برگردید سراغ آلبوم اصلی.