Bonhoeffer: Agent of Grace

Wuchak (منتقد)

**_مقاومت یک کشیش لوتری در آلمان در برابر نازی‌ها در طول جنگ جهانی دوم_**

فیلم «بونهوفر: عامل فضل» (Bonhoeffer: Agent of Grace - 2000) روی اتفاقات پشت پرده آلمان بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ تمرکز داره. داستان بیشتر حول محور آلمانی‌هایی می‌چرخه که با سیاست‌های استبدادی هیتلر مخالف بودن؛ از جمله اشاره به توطئه معروف ۲۰ ژوئیه برای ترور پیشوا در سال ۱۹۴۴، که آدم رو یاد فیلم‌های دهه ۶۰ مثل «صلیب سه‌گانه» (Triple Cross) و «شب ژنرال‌ها» (Night of the Generals) و فیلم‌های بعدی مثل «والکیری» (Valkyrie) و «رومل» (Rommel) می‌ندازه. اگه تو حال و هوای فضاسازی‌ها و دسیسه‌های جنگ جهانی دوم بدون صحنه‌های جنگی هستید، این فیلم هم مثل اون آثار و فیلم «کتاب سیاه» (Black Book) انتخاب خیلی خوبیه.

البته از قبل این هشدار رو بدم که این فیلم درام‌ترین اثر بین همه‌شونه و به همین خاطر دیالوگ‌محوره و هیجان‌های کلیشه‌ای کمی داره؛ که خب طبیعی هم هست چون قهرمان داستان یک کشیشه و نصف فیلم هم روی دوران زندانی شدنش توسط گشتاپو تمرکز داره. با وجود اینکه این اثر یک تولید تلویزیونیه، بازیگری‌ها درجه یکه؛ اولریش توکور (Ulrich Tukur) نقش بونهوفر رو خیلی باورپذیر درآورده و رئیس گشتاپو با بازی رابرت جوی (Robert Joy)، آدم رو یاد بازی کریستوف والتز در فیلم بعدی یعنی «حرامزاده‌های لعنتی» (Inglourious Basterds) می‌ندازه. یوهانا کلانته (Johanna Klante) جذاب هم در نقش نامزد جوان دیتریش واقعاً ارزش دیدن داره (سال ۱۹۴۱ وقتی دیتریش ۳۵ سالش بود، اون فقط ۱۷ سال داشت).

من همچنین از بحثی که درباره «دروغ مصلحت‌آمیز» مطرح شد خوشم اومد: آیا بونهوفر حق داشت حقیقت رو به گشتاپو نگه؟ آیا شما موظفید حقیقت رو به آدم‌های فاسد اخلاقی با نیت‌های پلید بگید؟ مثلاً اگه دروغ گفتن در یک موقعیت بتونه جون بی‌گناهان رو نجات بده، توجیه‌پذیره؟ یک نمونه واضح از کتاب مقدس، قابله‌های عبری هستن که برای نجات نوزادان پسر به پادشاه مصر دروغ گفتن (سفر خروج ۱: ۱۵-۲۱) و خدا هم بهشون برکت داد.

مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۲۶ دقیقه‌ست و در تورنتو، پراگ و برلین فیلمبرداری شده.

نمره: B