بیل را بکش: بخش ۱

بیل را بکش: بخش ۱

شخصیت اصلی که با نام «عروس» (The Bride) شناخته می‌شود، یکی از اعضای «جوخه ترور افعی‌های مرگبار» به رهبری معشوقش «بیل» (Bill) بود. او پس از اینکه متوجه می‌شود فرزند بیل را باردار است، تصمیم می‌گیرد از زندگی به عنوان یک قاتل فرار کند. او به تگزاس می‌گریزد و با مرد جوانی آشنا می‌شود، اما در روز تمرین مراسم عروسی، بیلِ خشمگین و حسود (با کمک جوخه ترور افعی‌های مرگبار) به آن‌ها حمله کرده و همه را به رگبار می‌بندد. چهار سال بعد، «عروس» از کما بیدار شده و متوجه می‌شود که فرزندش از دست رفته است. او تصمیم می‌گیرد از پنج نفری که زندگی‌اش را نابود کردند و فرزندش را کشتند، انتقام بگیرد. حماسه «بیل را بکش: بخش ۱» این‌گونه آغاز می‌شود.

سال انتشار: 2003 کارگردان: Quentin Tarantino ژانر: Action، Crime، Thriller نویسندگان: Quentin Tarantino، Uma Thurman امتیاز: 8.2

نقدها و نظرات


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 10

این فیلمیه که تارانتینو بعد از «جکی براون» (Jackie Brown) ساخت. گفتم شاید بد نباشه بهش اشاره کنم. یه بلاک‌باستر اکشن با بودجه زیاد و ابعاد بزرگ. این همون فیلمیه که مسیر فیلم‌سازی تارانتینو رو عوض کرد. و راستش رو بخواید، بعد از «پالپ فیکشن» (Pulp Fiction)، احتمالاً فیلم محبوب منه. این فیلم از سر و روش استایل می‌باره و صحنه‌های اکشنش فوق‌العاده طراحی شدن. یه بخش انیمه‌ای هم داره که دقیقاً شبیه انیمه‌های ژاپنیه و واقعاً چیز باحالیه. حتی بخش‌های غیر اکشن فیلم هم عالی هستن؛ مثلاً حضور اون بازیگر فیلم‌های قدیمی «استریت فایتر» در نقش «هاتوری هانزو» (Hatori Hanzo) و ساختن شمشیر برای «عروس». موسیقی متن هم که حرف نداره. اون سکانس افتتاحیه عالی که به «عروس» شلیک می‌شه و بعدش آهنگ غمگین «Bang Bang» نانسی سیناترا پخش می‌شه... اما خب، چیزی که این فیلم رو می‌سازه، اکشن‌های بی‌نظیرشه. اوجش رو توی مبارزه با گروه «۸۸ دیوانه» (Crazy 88) و چندتا مبارزه قبلش می‌بینیم. استفاده از سبک‌های مختلف توی این صحنه‌ها درخشانه‌. مثلاً استفاده از حالت سیاه و سفید که در واقع برای فرار از درجه‌بندی سنی NC-17 بود، ولی خیلی خوب جواب داده. مبارزه «عروس» و «او-رن» (O-Ren) هم که با اون فیلم‌برداری زیباش و نبودِ موسیقی، حسابی تاثیرگذار شده؛ یه سکوت خاص که در مقایسه با حمام خونِ مبارزه با ۸۸ دیوانه، خیلی خوب از آب دراومده. سکانس مبارزه تن‌به‌تن اول فیلم با «ورنیتا گرین» (Vernita Green) هم تدوین خیلی خوبی داره. صحنه غافلگیرکننده‌ایه چون با اومدن دختر ورنیتا قطع می‌شه و اونا با هم حرف می‌زنن، بعد دوباره همون‌قدر سریع شروع می‌شه و با یه چاقو توی سینه ورنیتا تموم می‌شه. عجب سکانس پر از تنشی! فیلم هیچ‌وقت خودش رو خیلی جدی نمی‌گیره، اون مال قسمت دومه. اینجا فقط اکشن و استایلِ که فرمانروایی می‌کنه. صحنه‌های باحال دیگه‌ای هم مثل سوت زدن «ال درایور» (Elle Driver) وقتی میاد «عروس» رو توی خواب بکشه، یا بازجویی از «سوفی» (Sophie) هم هست. اون جمله «این‌ها چیزهایی هستن که دلت براشون تنگ می‌شه» رو عاشقشم. واقعاً برای من، این شاید بهترین فیلم اکشن دهه ۲۰۰۰ باشه. تارانتینو کلی فیلم محبوب داره و شاید من زیادی از فیلماش لذت می‌برم، ولی با این حال، این یکی از بهترین‌هاست. نمره من به بیل را بکش ۱، ۱۰ از ۱۰ هست.

2017-06-10


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 8

همه چیز خیلی مخفیانه و چراغ‌خاموش پیش رفت. «بلک مامبا» (Black Mamba) با بازی اوما تورمن (Uma Thurman)، آدمکشی که توی روز عروسیش توسط همکارهای سابقش به رگبار بسته شده بود، بعد از چهار سال از کما بیدار می‌شه و فقط یه چیز توی سرشه: انتقام! اون یه لیست مرگ پنج‌نفره تهیه می‌کنه و راهی یه سفر خونین می‌شه. کوئنتین تارانتینو (Quentin Tarantino) فیلمی رو نوشته و کارگردانی کرده که در حقیقت ادای احترامیه به تمام سبک‌های سینمایی که عاشقشونه. ترکیبی از فیلم‌های رزمی شرقی، فیلم‌های سامورایی، وسترن اسپاگتی، انیمه و سریال‌های پلیسی قدیمی؛ این‌ها قلب تپنده «بیل را بکش» هستن. فیلم اون‌قدر ابعادش بزرگ بود که مجبور شدن به دو قسمت تقسیمش کنن. هرچند دیالوگ‌های انفجاریِ همیشگی تارانتینو رو کمتر داره، اما با اکشن و خلاقیت‌های بصری خیره‌کننده‌اش جبران می‌کنه. و البته فیلم خیلی خونیه، واقعاً خونی! تورمن در نقش «عروس» عالیه و حضور «سانی چیبا» (Sonny Chiba) و «لوسی لیو» (Lucy Liu) هم یه کلاس خاصی به فیلم داده. شاید می‌شد یکم از بخش‌های میانی فیلم که تارانتینو آرامش قبل از طوفان رو نشون می‌ده کم کرد، ولی در کل بخش اول یکی از هیجان‌انگیزترین فیلم‌های سال ۲۰۰۳ بود و نشون داد تارانتینو توی کارگردانی صحنه‌های اکشن چقدر استاده. شاید همین تمرکزش روی اکشن باعث شده دیالوگ‌ها اون درخشش کارهای قبلیش رو نداشته باشن. در کل فیلم خیلی لذت‌بخشیه و با یه پایان کنجکاوکننده تموم می‌شه که آدم رو تشنه قسمت دوم نگه می‌داره. ۸ از ۱۰.

2017-10-04


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 7

اوما تورمن (Uma Thurman) در نقش یک ضد-ابرقهرمان. «بیل را بکش: بخش ۱» محصول ۲۰۰۳ به نویسندگی و کارگردانی کوئنتین تارانتینو، یه اکشن/فانتزی مهیجه که داستان «عروس» رو روایت می‌کنه؛ زنی که به دنبال انتقام از تیم آدمکش‌هاییه که بهش خیانت کردن. سفر اون از ال‌پاسو شروع می‌شه و به اوکیناوا می‌رسه. بازیگرهایی مثل ویویکا ای فاکس (Vivica A. Fox)، لوسی لیو (Lucy Liu) و مایکل مدسن (Michael Madsen) هم در نقش آدمکش‌ها ظاهر شدن. فیلم یه ترکیب خلاقانه از المان‌های جیمز باند دهه ۶۰ و ۷۰، وسترن اسپاگتی و فیلم‌های رزمیه، اما با کیفیت ساخت مدرن. گاهی شبیه فیلم‌های ابرقهرمانی می‌شه، چون «عروس» عملاً یه ضد-ابرقهرمانه که یه تنه لشکری از مبارزهای ماهر رو حریف می‌شه (مثل اون مبارزه سیاه و سفید طولانی با ۸۸ دیوانه). استفاده از آهنگ «Death Rides a Horse» انیو موریکونه رو خیلی دوست داشتم. نکته منفی فیلم شاید اون سکانس انیمه‌ای خیلی طولانی و شخصیت‌هایی باشه که عمق زیادی ندارن، اما کی می‌تونه جذابیت و انرژی فیلم رو انکار کنه؟ درسته که استایل فیلم به محتواش می‌چربه، ولی به روش خاص خودش سرگرم‌کننده‌ست. چون قرار بوده هر دو بخش یک فیلم باشن، حتماً باید بخش دوم رو هم ببینید تا بتونید درست قضاوتش کنید. زمان فیلم ۱۱۱ دقیقه‌ست و توی لوکیشن‌های مختلفی مثل توکیو، پکن و هنگ‌کنگ فیلم‌برداری شده. نمره: B (۶.۵ از ۱۰).

2018-07-19


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 5

استفاده از انیمه برای روایت داستان گذشته «او-رن» (O-Ren) جالب بود، اما من زیاد طرفدار اون فواره‌های خون کارتونی و صحنه‌های مبارزه افراطی نبودم.

2022-01-19


Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

امتیاز: 6

«عروس» (با بازی اوما تورمن) بعد از بیدار شدن از یه کمای طولانی، راه می‌افته تا از کسایی که نامزدش رو کشتن انتقام بگیره و بفهمه چه بلایی سر بچه تو شکمش اومده. اون قبلاً عضو «جوخه ترور افعی‌های مرگبار» بوده و با رئیسشون «بیل» رابطه داشته، پس قاعدتاً کار سختی برای انتقام داره. البته اگه فرض کنیم اون جوخه ترور حتی نمی‌تونن با توپخانه یه در طویله رو بزنن! با وجود تعداد زیاد و آموزش‌های حرفه‌ای، «عروس» مثل کمباین از روی همه‌شون رد می‌شه. فیلم اصلاً حس تعلیق یا خطر نداره. تورمن ظاهر خوبی داره و کاریزماتیکه، تارانتینو هم سبک خاص خودش رو به داستان داده، اما خود داستان کلیشه‌ای و معمولیه‌. شخصیت‌پردازی‌ها ضعیف و بی‌هویت هستن و چون می‌دونیم قسمت دومی هم در کاره، فیلم حس تهدیدش رو از دست می‌ده. خونی و وحشیانه هست؟ بله، ولی که چی؟ یه زن قهرمان و کله‌شق داره؟ بله، ولی باز هم که چی؟ صحنه‌های اکشن خوب طراحی شدن، اما کل فیلم یه روند یکنواخت و خسته‌کننده داره. کارگردان معمولاً از موسیقی خوب استفاده می‌کنه و آهنگ نانسی سیناترا هم شروع خوبی به فیلم می‌ده، اما بعدش فیلم به یه اثر متوسط تبدیل می‌شه که هیچ چیز نوآورانه‌ای نداره. ناامیدکننده بود.

2022-10-01