We Were Soldiers
روایتی از نبرد گردان اول هنگ هفتم سوارهنظام در دره «یا درانگ» ویتنام در سال ۱۹۶۵، جایی که آنها با نیروهای بسیار بیشتری روبرو شدند. داستان از دریچه نگاه فرمانده گردان، سرهنگ دوم هال مور (با بازی مل گیبسون) روایت میشود؛ ما شاهد بر عهده گرفتن فرماندهی توسط او و آمادهسازی نیروها برای اعزام به ویتنام هستیم. همچنین فلشبکی به شکست فرانسویها در همین منطقه در سالهای قبل زده میشود. این نبرد اولین رویارویی بزرگ بین نیروهای آمریکایی و ارتش ویتنام شمالی در ویتنام جنوبی بود و نقش هلیکوپترها را به عنوان وسیله جابجایی و پشتیبانی هوایی به نمایش گذاشت.
سال انتشار: 2002 کارگردان: Randall Wallace ژانر: Action، Drama، History نویسندگان: Harold G. Moore، Joseph Lee Galloway، Randall Wallace امتیاز: 7.2نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
مل گیبسون (در نقش سرهنگ مور) مسئولیت آموزش و بعد هم اجرای یه عملیات خطرناک در ارتفاعات ویتنام رو در سال ۱۹۶۵ به عهده میگیره. از همون اول فیلم میفهمیم که این کار چقدر سخته؛ چون نیروهای فرانسوی قبلاً توسط ارتش ویتنام شمالی قلعوقمع شده بودن. «مور» و معاونش «کراندال» (Greg Kinnear) میدونن که کار سختی پیش رو دارن. ماموریت اونا جنگیدن با دشمنی هست که از نظر تعداد خیلی برتره و باید سعی کنن یه کوه رو تصرف کنن و نگه دارن.
نیازی به گفتن نیست که ویتنامیها اصلاً از این نقشه خوششون نمیاد و نتیجهاش میشه یه سری صحنههای نبرد وحشیانه، خونی و دلخراش که با فیلمبرداری عالی، اراده هر دو طرف رو به چالش میکشه. فیلم یه جنبه احساسی هم داره؛ توی خونه، همسر سرهنگ یعنی «جولی» (Madeleine Stowe) مسئولیت رسوندن نامههایی رو به عهده میگیره که خبرهای بد و تراژیک رو به خانوادههای سربازان میرسونه. سام الیوت در نقش گروهبان پلاملی و کریس کلاین در نقش ستوان گیگان هم به خوبی جنبههای انسانی داستان رو تقویت میکنن.
اما متاسفانه فیلم خیلی طولانیه و با اینکه شروع قدرتمندی داره، در ادامه توی تکرار غرق میشه. اون چیزی که اول فیلم آدم رو میخکوب میکنه، کمکم اثرش رو از دست میده؛ جلوههای ویژه دیگه اونقدرها چشمگیر نیستن و راستش گیبسون اون جذبهای رو نداره که بتونه ۲ ساعت و ربع فیلم رو تنهایی جلو ببره. با این حال، فیلم به خوبی نشون میده که چطور جنگهای مدرن (مخصوصاً هوابرد) به گروههای کوچیک برتری میده و به عنوان نمونهای از زشتی و بیهودگی جنگ، ارزش دیدن رو داره.