Sunshine Hotel
باوری (The Bowery): خیابانی که قرنها یکی از شریانهای اصلی شهر نیویورک بوده است، به تمام معنای کلمه؛ تقابلی خشن، بیپرده و سرزنده با سالنهای تئاتر برادوی و عمارتهای مجلل خیابان پنجم. خیابانی که زمانی پر از نمایشهای سرگرمکننده و هیاهو بود، در اوایل قرن بیستم به مشهورترین پاتوق بیخانمانها در آمریکا بدل شد؛ سرشار از نوانخانهها، اقامتگاههای ارزانقیمت، کلیساها و بارها. تنها چند دهه پیش، این مسافرخانههای ارزان پناهگاه شبانه ۲۵ هزار مرد طردشده از جامعه بودند: فقرا، درماندگان، شکستخوردگان؛ شاید چند تبهکار میانشان بود، اما بیشترشان انسانهای شریفی بودند که بخت از آنها برگشته بود. امروزه تنها تعداد انگشتشماری از آن اقامتگاهها باقی مانده و بقیه در سیل خروشان نوسازی و ثروت محو شدهاند. این اقامتگاهها آخرین بازماندههای دورانی دیگر و شهری دیگر هستند، و هتل سانشاین یکی از آنهاست. در هتل سانشاین، هفتاد یا هشتاد سال است که هیچ چیز تغییر نکرده. مردها هنوز در اتاقکهای چهار در شش فوتی شبیه لانه کبوتر میخوابند که سقفشان توری مرغی دارد. راهروهای باریک و خاکستری با درهای چوبی شکننده احاطه شدهاند. پشت هر در، یک انسان و یک سرگذشت نهفته است. نیتن اسمیت مدیر و ساکن هتل سانشاین است. او حدود بیست سال در باوری زندگی کرده و روزهایش را در پذیرش یا اتاقش میگذراند؛ سیگار پشت سیگار میکشد، مینویسد، با بقیه گپ میزند و در رویای فرار از باوری به سر میبرد. مردی جذاب و سخنور که شخصیت محوری فیلم است. ما همچنین با ساکنان دیگر هتل آشنا میشویم: کهنهسربازان، افراد گوشهگیر، دائمالخمرها، ترنسها و فیلسوفمسلکها. ما بهای سنگینی را که زندگی از این مردان گرفته میبینیم، اما در عین حال شاهدیم که چگونه سختیهای زندگی در سانشاین، نوعی حکمت، طنز و تابآوری خاص را پدید آورده است. این زندگی واقعی است. تکتک ساکنان سانشاین قدیس یا مظهر خرد نیستند، اما در جامعهای که روزبهروز مسئولیت کمتری در قبال محرومان احساس میکند و آنها را تا مرز نامرئی شدن نادیده میگیرد، یک روز در هتل سانشاین یادآور این حقیقت تلخ است که هر رشته از بافت این شهر، جزئی از کل آن است؛ و هر بار که یکی از این رشتهها به بهانه توسعه شهری بریده میشود، چیزی اصیل برای همیشه از دست میرود.
سال انتشار: 2001 کارگردان: Michael Dominic ژانر: Documentary نویسندگان: Michael Dominic، Nathan Smith امتیاز: 7.4