The Phantom of the Opera
داستان زمانی آغاز میشود که شبحی در اپرا، گروه بازیگران و عوامل خانه اپرای فرانسه را وحشتزده میکند، در حالی که به یک دختر گروه کُر آموزش میدهد. او در نهایت خواننده اصلی سوپرانو را دیوانه میکند تا او و دوستش آنجا را ترک کنند. دختر جوان (کریستین) یک شب موفق میشود نقش اصلی را بخواند، اما سوپرانو نمیخواهد نمایشش دزدیده شود و برمیگردد. شبح تقاضا میکند که شاگرد او همچنان نقشهای اصلی را داشته باشد. در همین حین، شاگرد شبح عاشق ویکنت دو شاگنی (Vicomte de Chagny) میشود، اما شبح نیز عاشق کریستین، شاگردش است. شبح از عشق آنها خشمگین شده و کریستین را میرباید تا عروس ابدی او باشد. آیا رائول (Raoul)، ویکنت، قادر خواهد بود این نقشه شوم را متوقف کند؟
سال انتشار: 2004 کارگردان: Joel Schumacher ژانر: Drama، Musical، Romance نویسندگان: Gaston Leroux، Andrew Lloyd Webber، Joel Schumacher امتیاز: 7.2نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**فوقالعاده** بازیگران عالی، موسیقی محشر، خط داستانی زیبا. نمیتونم جلوی خودم رو بگیرم که دوباره و دوباره نبینمش. موسیقیاش تا روزها بعد تو ذهن آدم میمونه و رهاش نمیکنه. شبح آدم رو جذب خودش میکنه... این فیلم همه چیز داره. درام، کمدی و عاشقانه است، و بازیگراش هم خیلی خوشتیپ هستن. اجرای صحنهایاش هم عالی بود، ولی دیدنش روی پرده بزرگ سینما خیلی بهتره. با اینکه شبح نقش منفیه، اما آدم واقعاً باهاش و عشقش به کریستین همذاتپنداری میکنه. تازه، این واقعیت که چقدر جذابه رو هم نباید نادیده گرفت. اصلاً انتظارش رو نداشتم. نمیتونستم چشم ازش بردارم. فیلم خیرهکننده است، موسیقی کاملاً بینظیره. بازیگرا، وای، مخصوصاً جرارد (Gerard)... چه جذابیتی! باید بگم که دیویدی رو خریدم که شامل بخشهای اضافی از شبح اصلی با بازیگران صحنه اصلی بود. اما به نظرم فیلم سینمایی خیلی بهتره. جرارد (Gerard) فوقالعاده است، وضعیت احساسیاش خیلی باورپذیر بود. بقیه بازیگرا هم همینطور. من هنوز هم سر صحنه آخر گریه میکنم. قطعاً فیلمیه که باید دید و دستمال کاغذی یادتون نره. یک داستان عاشقانه فوقالعاده. اندرو لوید وِبِر (Andrew Lloyd Webber) یک نابغه است و من عاشق جرارد شدم. (این تنها نقد من در IMDB بود و دوباره برش داشتم.)
2017-02-22
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
من این شانس رو داشتم که این نمایش رو روی صحنه ببینم و این نسخه سینمایی در مقایسه با اون، خیلی خوب از آب دراومده. البته، بعضی از صحنههای دیالوگمحور کمی لوس و تقریباً شبیه کارهای دیزنی هستن، اما کیفیت موسیقی به لطف اندرو لوید وِبِر (Andrew Lloyd Webber) و چارلز هارت (Charles Hart) به طور مداوم بالاست و جرارد باتلر (Gerard Butler)، امی روسوم (Emmy Rossum) و پاتریک ویلسون (Patrick Wilson) – که به طرز شگفتانگیزی در نقش «رائول» (Raoul) جذاب است – به خوبی از پس اجرای موسیقی و ترانهها برآمدهاند. این فیلم نه تأثیرگذاری و نه تهدید نسخههای ۱۹۲۳ یا ۱۹۴۳ را دارد، رنگ و زرق و برق لباسها و صحنهها این اجازه را نمیدهد؛ اما این موضوع تأثیر منفی زیادی بر داستان کریستین، خواننده جوان اپرا، که تبدیل به وسواس «شبح» قاتلی میشود که در فاضلاب زیر اپرای مردمی پاریس زندگی میکند، نمیگذارد. خوشبختانه، او «ویکنت دو شاگنی» (Vicomte de Chagny) شجاع و دلربا را دارد تا او را از دست تعقیبکننده زخمیاش دور نگه دارد. مینی درایور (Minnie Driver) در نقش «کارلوتا» (Carlotta)، دیوای نهایی، عالی است، و سایمون کالو (Simon Callow) و کیران هایندز (Ciarán Hinds) در نقش مدیران تئاتر (که شبیه «استادلر و والدورف» هستند) هر از گاهی فضای کمدی سبکی را در این درام پر زرق و برق ایجاد میکنند. میراندا ریچاردسون (Miranda Richardson) در نقش «مادام ژیری» (Madama Giry) و جنیفر الیسون (Jennifer Ellison) در نقش «مگ» (Meg) خیلی موفق نیستند – اما در مجموع، جوئل شوماخر (Joel Schumacher) یک ضیافت بصری خلق کرده که تا حدی به داستان اصلی گاستون لرو (Gaston Leroux) و حتی بیشتر به اقتباس تئاتر موزیکال باشکوه سال ۱۹۸۶ ادای دین میکند، با اجرای پرشور آهنگهای «به من فکر کن» (Think of Me)، «موسیقی شب» (Music of the Night) و آهنگ اصلی فیلم که توسط مایکل کرافورد (Michael Crawford) و سارا برایتمن (Sarah Brightman) مشهور شد، ما را سرگرم میکند.
2023-09-04