Satin Rouge

bollywoodqueen (منتقد)

**فیلمی معرکه** _تاریخ ثبت اولیه در IMDb: ۲۱ دسامبر ۲۰۱۳._ این دومین باریه که فیلم «ساتن سرخ» رو می‌بینم و با خودم گفتم یه نقد کوتاه براش بنویسم. بار اولی که فیلم رو دیدم، فرهنگ تونس خیلی برام جالب شد؛ اون موقع تقریباً هیچی درباره این کشور نمی‌دونستم. واقعاً برام عجیب بود وقتی خوندم تونس چقدر نسبت به بقیه کشورهای اسلامی خاورمیانه و شمال آفریقا آزادتر و لیبرال‌تره. مثلاً دولت اونجا در عمل افراد رو از داشتن حجاب منصرف می‌کنه و فضا کلاً سکولارتر به نظر می‌رسه. رهایی و آزادی زن‌ها رو توی کشورهای با اکثریت مسلمان کمتر می‌شه دید، برای همین این زاویه از فیلم خیلی به دلم نشست. دلیل اصلیم برای دیدن این فیلم در وهله اول، حضور هیام عباس (Hiam Abbass) زیبا بود؛ یه بازیگر کارکشته که تا حالا توی فیلم‌های زیادی دیدمش. بار دوم حتی بیشتر از فیلم لذت بردم. چیزی که بیشتر از همه درباره‌ش دوست دارم اینه که هیچ چیز اغراق‌شده یا عجیب‌وغریبی توش نیست؛ نه داستانش، نه تدوینش و نه سکانس‌هاش. ولی دقیقاً همین ویژگی باعث شده انقدر خوب از آب دربیاد، چون سادگی فیلم حس واقعی بودن بهش داده. این اثر تصویر دلنشین و جمع‌وجوری از زندگی و فرهنگ مردم تونس به تصویر می‌کشه. هیام انتخاب فوق‌العاده‌ای برای نقش لیلیای سنتی بود. دیدن روند تغییر شخصیتش شگفت‌انگیز بود؛ این که چطور از یه زن بیوه خجالتی و ساده با یه زندگی یکنواخت و کسل‌کننده، تبدیل به زنی آزادتر، بااعتمادبه‌نفس، پرشور و زیبا با یه انگیزه تازه برای زندگی می‌شه. درسته که شخصیت‌های مکمل (از جمله دختر لیلیا) عمق چندانی ندارن، اما همگی مکمل خیلی خوبی برای شخصیت لیلیا هستن. چندتایی صحنه مثبت هجده و تندوتیز هم داره! «ساتن سرخ» برخلاف مسیر کلیشه‌ای فرهنگ و جامعه اسلامی/خاورمیانه‌ای (یا توی این مورد، شمال آفریقا!) حرکت می‌کنه و به همین خاطر، قطعاً جواهریه برای کسایی که سینمای مستقل رو دوست دارن.