Mrs Caldicot's Cabbage War
ثلما کالدیکوت، بیوه‌ای نه‌چندان مسن، پس از مرگ شوهر زورگویش، توسط پسر و عروس حیله‌گرش مجبور می‌شود به خانه سالمندان برود. بی‌تفاوتی او کم‌کم جای خود را به خشم و سپس عمل می‌دهد؛ او داروهایش را دور می‌ریزد و جسارت واقعی‌اش را پیدا می‌کند. ثلما به همراه هم‌اتاقی‌های سالخورده‌اش دست به شورش می‌زنند، اما نتیجه کار چیزی است که هیچ‌کس پیش‌بینی نمی‌کرد.
سال انتشار: 2002 کارگردان: Ian Sharp ژانر: Comedy نویسندگان: Vernon Coleman، Malcolm Stone امتیاز: 6.4راهنمای والدین Mrs Caldicot's Cabbage War
نقدها و نظرات
Peter McGinn (منتقد)
یک کمدی کوچک، سرگرم‌کننده و بامزه بود. داستانش به جز چندتا کاراکتر منفیِ کلیشه‌ای، خوب نوشته شده بود. فلش‌بک‌ها و تغییرات زمانیِ اول فیلم هم یک‌کم گنگ و نامناسب بود، ولی بعد از یه مدت اوضاع بهتر شد. بازیگرهای فیلم شامل نیم‌دوجین چهره آشنای بریتانیایی بودن که قبلاً تو سریال‌های تلویزیونی دیده بودم. بازی «پولین» واقعاً جواهره و دیدنش لذت‌بخش. برام سوال بود چطور می‌خوان ته فیلم رو به شکل رضایت‌بخشی جمع کنن، اما یه پایان باورپذیر رو کردن که اصلاً به ذهن خودم نرسیده بود. اگه به خاطر صحنه‌ها و شخصیت‌های کلیشه‌ایش نبود، حاضر بودم دوباره ببینمش. با این حال، اصلاً از زمانی که براش گذاشتم پشیمون نیستم.
2023-01-28CinemaSerf (منتقد)
وقتی یه اتفاق غیرمنتظره تو دنیای کریکت، شوهر زورگوی «ثلما» (با بازی پولین کالینز) رو ازش می‌گیره، او بالاخره می‌تونه امیدوار باشه که چند سالی رو بدون دغدغه‌ی گل‌های داوودی شوهرش یا بی‌زار بودنش از تن ماهی زندگی کنه. اما متأسفانه، پسر منفعت‌طلبش «درک» (با بازی پیتر کاپالدی) و عروسش «ورونیکا» (با بازی آنا ویلسون-جونز) نقشه دیگه‌ای دارن و قبل از اینکه ثلما بفهمه چه خبره، می‌فرستنش خانه سالمندان تا قرص‌هاش رو بخوره و بچه خوبی باشه! اما مشاهداتش بعد از چند روز باعث میشه بفهمه این اون آینده‌ای نیست که انتظارش رو می‌کشید. او با «جینا»ی پرستار (با بازی آنجلا بروس) متحد میشه و با وجود تلاش‌های مدیر کنترل‌گر اونجا «هاکسمور» (جان آلدرتون) و سرپرست مستبدش (ایسلا بلر)، شروع به کرم‌ریزی و شیطنت می‌کنه! خیلی زود هم می‌فهمه که خیلی از بقیه سالخورده‌های اونجا هم هنوز کلی شوق زندگی دارن؛ برای همین یک تور غیرقانونی بولینگ راه می‌ندازن و بعدشم یه انقلاب واقعی برپا می‌کنن که کارشون به غذا خوردن تو رستوران شیک با تخم‌مرغ، چیپس و نوشیدنی ختم میشه و در نهایت هم دسته‌جمعی از اونجا می‌زنن بیرون!
وقتی تو یه هتل محلی پناه می‌گیرن، توجه رسانه‌های محلی رو جلب می‌کنن. ثلما کلی مصاحبه انجام میده و آبروی پسر عوضیش رو می‌بره — پسری که اتفاقاً برای همون شرکتی کار می‌کنه که مالك خانه سالمندان و هتله.
پیام فیلم خیلی روشنه: نباید سالمندان رو فقط برای سودجویی و راحتی خودمون به زامبی تبدیل کنیم و کنار بذاریم‌شون. گرچه فیلم مستقیماً طمع شرکت‌های بزرگ رو نشونه می‌گیره، اما به فرزندان بی‌تفاوتی هم که وقت برای والدین‌شون نمی‌ذارن یا نمی‌خوان بگذارن، متلک می‌پراکنه.
تیم بازیگری واقعاً فیلم رو ساخته: ترکیبی از چهره‌های آشنای بریتانیایی که شخصیت‌هایی با مجموعه‌ای از عجیب‌وغریب بودن‌های دوست‌داشتنی، بیماری‌ها و البته تنفر از کلم ارائه میدن! فیلمنامه هم طوری سبک و مفرح نوشته شده که بیشتر لبخند به لب آدم میاره تا خنده شدید. منتظر بازی پرانرژی و دوست‌داشتنی شیلا رید (و یکم موسیقی ایوور نوولو) و بازی به اندازه کافی غلوشده‌ی تونی رابینسون تو نقش مجری سطحی برنامه‌های گفتگومحور تلویزیونی باشید. کلاً فیلم خیلی باحالیه!