شگفتانگیزان
باب پار (Bob Parr) معروف به آقای شگفتانگیز و همسرش هلن (Helen) معروف به دختر الاستیکی، بزرگترین ابرقهرمانان مبارز با جنایت در متروویل هستند که هر روز جان مردم را نجات داده و با شرارت میجنگند. اما پانزده سال بعد، آنها مجبور شدهاند هویتهای غیرنظامی اختیار کنند و به حومه شهر پناه ببرند؛ جایی که چارهای ندارند جز اینکه ابرقهرمانی را کنار گذاشته و با سه فرزندشان، ویولت، دش و جکجک (که مخفیانه با قدرتهای فوقبشری متولد شدهاند) یک «زندگی معمولی» داشته باشند. باب که برای بازگشت به میدان نبرد بیتاب است، با دریافت یک پیام مرموز برای ماموریتی فوقسری در یک جزیره دورافتاده، شانس خود را پیدا میکند. او به زودی درمییابد که برای نجات جهان از نابودی کامل، به یک تلاش خانوادگی شگفتانگیز نیاز است.
سال انتشار: 2004 کارگردان: Brad Bird ژانر: Animation، Action، Adventure نویسندگان: Brad Bird امتیاز: 8.0نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
من این فیلم رو به اندازه بقیه دوست ندارم، ولی «شگفتانگیزان» قطعاً ارزش دیدن داره. از شروع فیلم و معرفی شخصیتها و گذشتهشون خوشم میآد. اما وقتی فیلم جدیتر میشه، اون جذابیتش رو برام از دست میده. ولی وقتهایی که کمتر جدیه، خوبه. انیمیشن خیلی قشنگه، هرچند طراحی آدمها یه کم عجیبه، مخصوصاً توی حالتهای چهرهشون. یه بخش دیگه که زیاد باهاش حال نکردم، شخصیت منفی یعنی سیندروم (Syndrome) بود. به نظرم خیلی ملایم بود و اصلاً ازش نترسیدم. اگه یه آدم بدِ خبیثتر و فریبکارتر بود خیلی بهتر میشد. اصلاً هم متوجه نشدم جیسون لی (Jason Lee) جاش حرف میزنه، صداش اصلاً شبیه لی نبود. حالا که بحث اشتباه شنیدن صداهاست، فقط من بودم که فکر میکردم جودی فاستر (Jodie Foster) جای دختر الاستیکی حرف میزنه؟ صدای ویولت هم یه جورایی شبیه اوبری پلازا (Aubrey Plaza) بود. فکر کنم باید گوشهام رو نشون دکتر بدم... از طرف دیگه، شنیدن صدای ساموئل ال. جکسون (Samuel L. Jackson) در نقش فروزون (Frozone) خیلی باحال بود (این یکی رو درست تشخیص دادم). اشتباه برداشت نکنید، این فیلم ۱۰۰٪ ارزش دیدن داره. فقط دلم میخواست خطر بزرگتری قهرمانها رو تهدید میکرد. در آخر، سکانسهای پایانی با اینکه خندهدار بودن، ولی انگار مجموعهای از شوخیهای تیتراژ آخر بودن که با هم قاطی شدن. البته این یه ایراد جزئیه.
2020-08-03
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
من یه جورایی اینها رو جابهجا دیدم. اصلاً از وجود «شگفتانگیزان» خبر نداشتم تا اینکه نامزدم خواست قسمت دوم رو کرایه کنه... بعدش رفتم و قسمت اول رو دیدم. باید بگم که از شماره ۲ بیشتر خوشم اومد، فقط به خاطر اینکه شبیه یه اثر هنری پاپآرت قدیمی بود ولی توی قسمت اول این حس رو نمیگرفتی. داستان مشخصاً توی اوایل دهه ۶۰ میگذره، ولی اون زیباییشناسی رو به اندازه قسمت دوم حس نمیکردی و این برای من بزرگترین جذابیت بود. با این حال، فیلم بدی نبود. از نظر اجتماعی-سیاسی، اون جملهای که میگفت «وقتی همه ابرقهرمان باشن، دیگه هیچکس نیست» رو خیلی دوست داشتم؛ برای کسی که توی حوزه تاریخ کار میکنه خیلی پرمعنا بود. پس طرح داستان از این نظر جذاب بود. مطمئنم اگه به ترتیب میدیدم هم همینقدر خوشم میاومد. توی قسمت دوم، چیزی که من رو جذب کرد ظاهر فیلم بود. اینجا بیشتر درگیریهای خانوادگی بود که باز هم به نظرم توی فیلم دوم بهتر بهش پرداخته شده بود. با این حال، تعادل بین کار و زندگی و اون حالت مضحک که شغل طرف قهرمان بودنه، سرگرمکننده بود. همینطور دلیل مخفی شدنشون که باز هم به نظرم از تلاش دنیای سینمایی مارول (MCU) در این زمینه بهتر بود... هرچند هنوز اونقدر که میتونست جذاب باشه، باز نشد. در هر صورت، هنوز یه کارتون سرگرمکنندهست و میشه دید که سازندهها چطور چیزهایی که توی قسمت اول جواب داده بود رو گرفتن و توی دومی انقدر روش کار کردن تا عالی بشه.
2023-01-14
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم یه جورایی حس ترکیب «بتمن» و «مردی از یو.ان.سی.ال.ای» رو داره. خانواده «پار» سعی میکنن بعد از اینکه زندگی قهرمانانهشون به خاطر چند تا شکایت احمقانه و ترس دولت از بین رفت، به زندگی عادیشون برسن. مسئله اینجاست که چیزی به اسم بازنشستگیِ با عزت وجود نداره و حدود ده سال بعد از اینکه به فراموشی سپرده شدن، «بابِ» پدر به یک نشست فوقسری دعوت میشه و اونجا میفهمه که برای نجات دنیا از نابودی، به تمام قدرتهای خودش و خانوادهش نیاز داره. نه، داستان اصلاً اورجینال یا «شگفتانگیز» نیست، اما فیلمنامه و شخصیتپردازیها با جلو رفتن ماجرا خیلی خوب با هم چفت میشن. دیالوگها هم برای بچهها و هم بزرگترها جذابه و با اینکه شاید یه کم طولانی باشه، ولی یه داستان پرجنبوجوش از جاسوسی و علمه که پر از گجتها، ابزارهای باحال، دعواهای خانوادگی و حتی یه آدم بدِ زرهپوش و نفوذناپذیره. سرعت فیلم بالا و لذتبخش میشه و اکشن به خوبی تا پایان اوج میگیره، هرچند پایانش بهترین بخشش نیست و فقط داد میزنه که منتظر قسمت دوم باشید. این فیلم رو باید توی صفحه بزرگ دید تا واقعاً چسبید و برای ماهایی که بالای چهل سال داریم، یه حس نوستالژی جاسوسی باحال هم داره.
2023-06-09