American Idol
دوازده فینالیست و خواننده آینده (شش مرد و شش زن) که از سراسر آمریکا انتخاب شدهاند، در یک مسابقه استعدادیابی که مشابه برنامه «Star Search» است، با هم رقابت میکنند. آنها هر ترانهای را که دوست دارند میخوانند و پس از هر اجرا، داوران برنامه یعنی عبدل، جکسون و کاول، عملکرد آنها را نقد میکنند. در پایان هر برنامه، مردم آمریکا باید با استفاده از تلفنهای همراه خود به فینالیستی که اجرای او را پسندیدهاند رای بدهند. پس از ثبت آرا، داوران و مردم مشخص میکنند که چه کسی بیشترین و کمترین رای را آورده است؛ شرکتکنندهای که کمترین رای را کسب کند حذف میشود. این روند هر هفته ادامه مییابد تا در نهایت برنده به عنوان «امریکن آیدل» معرفی شود و قراردادی برای ضبط آلبوم به ارزش ۱,۰۰۰,۰۰۰ دلار برنده شود. سایر فینالیستهایی که قبلاً حذف شدهاند (نفرات دوم) نیز قراردادهای ضبط آلبوم دریافت میکنند.
سال انتشار: 2002– کارگردان: ژانر: Documentary، Game-Show، Music نویسندگان: Simon Fuller امتیاز: 4.3نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
امریکن آیدل، غول دنیای سریالها و برنامههای تلویزیونی، یکی از خفنترین و خاصترین مسابقاتیه که تا حالا به دنیا این شانس رو داده که یه آدم گمنام تبدیل به یه سوپراستار بشه. رندی، پائولا و سایمون، هر کدومشون به تنهایی اسمهای بزرگی هستن، اما وقتی کنار هم قرار میگیرن دیگه نور علی نور میشه. رندی جکسون یه غول موسیقی بود که برای ماریا کری نوازندگی کرده بود. پائولا عبدل ستاره موسیقی دهه ۸۰ و یکی از پرفروشترین هنرمندان و طراحان رقص تاریخ بود. و بعد سایمون کاول، اون آدم بیرحم، تهاجمی و صادقی که آمریکا عاشقش شد و بعداً تبدیل به یکی از بزرگترین مدیران اجرایی موسیقی جهان شد.
میخوام تمام فصلها رو توی همین یه نقد خلاصه کنم، پس یه کم طولانی میشه، لذت ببرید. فصل اول، چه سفر فوقالعادهای بود؛ برنامهای که فکر نمیکردی دووم بیاره، چه برسه به اینکه به چنین هیت بزرگی تبدیل بشه. اما مهمتر از همه، باید برنده درستی انتخاب میشد. با رای مردم، آیا برنده درستی داشتیم؟ آمریکا صدای آروم اما قدرتمند کلی کلارکسون رو انتخاب کرد. کلی کلارکسون باعث شد این برنامه به یه قدرت مطلق تبدیل بشه. اون برنده جایزه گرمی شد، بازیگر تلویزیون و سینما شد و الان هم برنامه گفتگوی خودش رو داره. کلی میلیونها آلبوم فروخت و حتی توی رقابت آیدلهای کل دنیا، دوم شد.
فصل دوم پرحاشیهترین فصلی بود که تا اون زمان دیدیم. بعد از موفقیت فصل اول، روبن استودارد برنده شد، اما کلی جنجال راه افتاد که آیا کلی آیکن باید برنده میشد یا نه. به هر حال هر دو موفق شدن. فصل سوم فانتزیا بارینو رو به ما معرفی کرد، یکی از دستکمگرفتهشدهترین و خفنترین صداهای دنیا. صدای اون خیلی خاص و موندگاره. اونم برنده گرمی شد. جنیفر هادسون هم از همین فصل بود که هفتم شد ولی بعداً اسکار و گرمی برد. این نشون داد امریکن آیدل فقط دنبال برنده نیست و بقیه تاپ ۱۲ هم شانس موفقیت دارن.
فصل چهارم، کری آندروود افسانهای رو داشتیم که سبک کانتری رو ترکوند. اون یه دختر جوون بود که هیچی نمیدونست و حتی سوار هواپیما نشده بود، اما الان چندین جایزه گرمی داره و خودش داور مسابقه شده. فصل پنجم دوباره پر از حاشیه شد. تیلور هیکس برنده شد ولی نتونست مثل برندههای قبلی موفق باشه. در عوض کریس داتری که چهارم شد، تبدیل به یه ستاره راک برنده گرمی شد. کاترین مکفی هم بازیگر شد. فصل پنجم شاید برنده اشتباهی داشت، اما بهترین گروه ۱۲ نفره تاریخ رو داشت.
فصل ششم جوردن اسپارکس برنده شد که جوونترین برنده تا اون زمان بود. فصل هفتم شاهد یکی از جذابترین فینالها بودیم: دیوید در برابر دیوید. دیوید کوک که راکر بود برنده شد. فصل هشتم داور چهارم اضافه شد و کریس آلن در یکی از جنجالیترین فینالها، آدام لمبرت رو شکست داد. خیلیا معتقد بودن آدام باید میبرد ولی آمریکا اون زمان آماده یه برنده که گرایش جنسیش رو علنی گفته باشه نبود. فصل نهم با برد لی دوایز، یکی از فراموششدنیترین فصلها بود. الن دیجنرس جایگزین پائولا شد ولی اصلاً جواب نداد و زود رفت.
فصل دهم با اومدن استیون تایلر و جنیفر لوپز دوباره برنامه جون گرفت و اسکاتی مککریری برنده شد که ستاره کانتری شد. فصل ۱۱ فیلیپ فیلیپس برنده شد که آهنگش تم المپیک شد. فصل ۱۲ با دعواهای نیکی میناژ و ماریا کری به گند کشیده شد و تمرکز از روی شرکتکنندهها رفت. فصلهای بعدی هم با افت و خیز ادامه پیدا کرد تا اینکه برنامه کنسل شد و بعد دیزنی اون رو خرید و دوباره با داورهای جدید (کیتی پری، لیونل ریچی و لوک برایان) برگردوند. توی این سالهای اخیر هم برندههایی مثل مدی پاپی، لین هاردی و ابی کارتر رو داشتیم، اما حقیقت اینه که برنامه دیگه اون قدرت سابق رو برای ساختن یه سوپراستار نداره. امریکن آیدل الان بیشتر از اینکه قهرمان ساخته باشه، برندههای شکستخورده داشته.