Sherlock: Case of Evil

CinemaSerf (منتقد)

در ابتدای بسیاری از دی‌وی‌دی‌های مجموعه فیلم‌های «شرلوک هولمز» با بازی بازل رادبون و نایجل بروس، مقدمه‌ای از کریستوفر لی وجود دارد که به ما یادآوری می‌کند، به نقل از «دکتر واتسن»، که هولمز «معتادی به مواد مخدر و مواد افیونی دیگر بود...» این اثر اولیه درباره کارآگاه افسانه‌ای، جیمز دارسی را در نقش «هولمز» به نمایش می‌گذارد که به همراه دوست تازه یافته‌اش «دکتر واتسن» (راجر مورلیج) به دنبال یک قاتل است. نکته عجیب اینجاست که این قاتل کار مفیدی انجام می‌دهد، یعنی سران محلی جرم و جنایت را از سر راه برمی‌دارد. به تدریج، این دو نفر متقاعد می‌شوند که «موریارتی» ترسناک -که مدت‌ها تصور می‌شد مرده است- اصلاً این‌طور نیست و دارد بازار پرمنافع هروئین را در لندن مدیریت می‌کند. این فیلم یکی از معدود آثاری است که «هولمز» را به عنوان یک مصرف‌کننده مواد مخدر به تصویر می‌کشد و تأثیرات مواد مخدر را بر ذهن درخشان او -چه خوب و چه بد- به شکلی بسیار تأثیرگذار نشان می‌دهد. ماجراجویی به خوبی به هم متصل شده، ریتم مناسبی دارد و با اینکه دارسی کمی سبک‌وزن به نظر می‌رسد، اما نگاهی به آسیب‌پذیری آن «هولمز» جوان، نکته‌سنج اما پرخطا ارائه می‌دهد. این یک فیلم تلویزیونی با تولید مناسب، استانداردهای قابل قبول و دیالوگ‌هایی است که به ایجاد مقداری تعلیق کمک می‌کند. متأسفانه، مخاطب هرگز واقعاً در این که چه کسی کیست یا در پایان اجتناب‌ناپذیر داستان دچار تردید نمی‌شود. با این حال، تا حدی شبیه به «شرلوک هولمز جوان» (۱۹۸۵)، زاویه نگاه متفاوتی به داستان و شخصیت‌ها دارد و هرچند اتفاق خارق‌العاده‌ای نیست، اما همچنان کاملاً قابل تماشا است.