Gladiatress

CinemaSerf (منتقد)

باشه، بی خیال - خیلی هم افتضاح نیست... بله، جوک‌ها نسبتاً پیش پا افتاده هستند و بازیگری حرف زیادی برای گفتن باقی نمی‌گذارد، اما آیا این فیلم صرفاً در ادامه راه فیلم‌های نه چندان خوب «Carry On» نیست - البته منصفانه بگوییم، بدون همان میزان از کنایه‌های جنسی و پیش پا افتاده؟ داستان چرند است، اما واقعاً مهم نیست - این فیلم قرار است یک اثر مفرح با جابجایی نقش‌ها باشد که در آن کلیشه‌ها معکوس شده و این زنان هستند که مغز تفکر برای شکست دادن لژیون‌های رو به پیشروی روم دارند؛ لژیون‌هایی که در روزگاری به بریتانیای سلتیک حمله کردند که توگا و نقاشی صورت فقط چیزهایی روی فرش قرمز کریستین لاکروآ نبودند. مشخص است که فیلم بودجه ناچیزی داشته که هیچ‌کدام صرف یک فیلمنامه درست و حسابی نشده است، و آدم همین که می‌داند قرار نیست این ۹۰ دقیقه از زندگی‌اش را پس بگیرد حس بدی پیدا می‌کند، اما نام شخصیت‌ها تا حدی سرگرم‌کننده است و بازیگران - به خصوص مارسیا وارن و پم فریس - به نظر می‌رسد آن‌ها هم دارند لذت می‌برند - اینکه با آن‌ها یا به آن‌ها می‌خندند خدا می‌داند. آشغال است، بله - اما آشغال بریتانیایی...