Hangman's Curse

Wuchak (منتقد)

_**فیلم ترسناک ملایم دبیرستانی بر اساس کتاب ماوراءالطبیعه فرانک پرتی برای نوجوانان**_
من این فیلم را ابتدا در سال ۲۰۰۳، چند سال پس از انتشارش روی DVD دیدم و وقتی آماده می‌شدم دوباره تماشایش کنم، هیچ‌چیز از آن یادم نآمد؛ به جز آن استاد عجیب‌وغریب که توسط خود نویسنده کتاب، یعنی فرانک پرتی بازی می‌شد و شبیه نسخه کوتاه‌قامت‌تر دکتر امت براون در فیلم «بازگشت به آینده» بود. مصاحبه‌ای از او دیدم و فهمیدم که او واقعاً به همان اندازه فیلم، پرانرژی و عجیب‌وغریب است.
داستان درباره یک دبیرستان در اسپوکن، واشنگتن است که ظاهراً توسط روح پسری که ده سال پیش خودکشی کرده، تسخیر شده است. چند تن از بچه‌های ورزشکار بعد از دیدن این شبح دچار شوک شده و به کما می‌روند. مدرسه از خدمات پروژه وریتاس استفاده می‌کند؛ تیمی از محققان که به‌صورت مخفیانه برای کشف پدیده‌های ماوراءالطبیعه کار می‌کنند. آن‌ها نسخه خانوادگی مولر و اسکالی در سریال «پرونده‌های مجهول» هستند. دیوید کیث نقش پدر، مل هریس نقش مادر و دوقلوهای نوجوان را لیتون میستر و داگلاس اسمیت بازی می‌کنند. پدر تظاهر می‌کند که سرایدار مدرسه است در حالی که بچه‌ها به عنوان دانش‌آموزان جدید جا زده‌اند.
برای لذت بردن از این فیلم باید فرضِ بسیار غیرمعمولِ یک خانواده محقق را بپذیرید و این واقعیت را قبول کنید که این یک فیلم ترسناک ملایم از نویسنده‌ای است که داستان‌های ماوراءالطبیعه مسیری می‌نویسد و فیلم برای مخاطبان نوجوان (پیش‌نوجوان و نوجوان) ساخته شده است. همچنین باید بپذیرید که با اینکه فیلم اکران محدود سینمایی داشت، بودجه‌ای در حد یک فیلم تلویزیونی (۲ میلیون دلار) داشت و این موضوع کاملاً مشهود است.
با در نظر گرفتن این موارد، چیزهای زیادی در «نفرین جلاد» وجود دارد که ارزش قدردانی دارد: بازیگران دوست‌داشتنی هستند و کیث به شکلی قدرتمند رهبری‌شان می‌کند؛ برای یک بار هم که شده در یک فیلم دبیرستانی، دانش‌آموزانی داریم که واقعاً شبیه دانش‌آموزان دبیرستانی به نظر می‌رسند تا جوانانِ اواسط دهه ۲۰ زندگی‌شان؛ بال و پر ممنوعه مدرسه و راهروهای زیرزمینی‌اش را دوست دارم (که یادآور سکانس‌های اتاق موتورخانه در فیلم‌های «کابوس در خیابان الم» است)؛ کلی عنکبوت ترسناک وجود دارد؛ و آهنگ‌های متن باکیفیتی در فیلم شنیده می‌شود.
در نقطه مقابل، بازیگری نوجوانان فرعی به شکلی قابل درک ضعیف است و داستان پیچ‌درپیچ فیلم می‌توانست به شکلی واضح‌تر و جذاب‌تر روایت شود. در مورد محتوای مذهبی (مسیحی)، آن‌قدر سبک است که اصلاً نمی‌توانم ببینم کسی از آن آزرده شود. برای مثال، گروهی قبل از غذا دعا می‌کنند. وای، انگار این اتفاق هر روز در هر جامعه‌ای در سراسر آمریکا رخ نمی‌دهد. از آنجا که شخصیت‌های اصلی مسیحی هستند، منطقی است که مطابق با آن به تصویر کشیده شوند. اگر چیزی باشد، فیلم در این زمینه خیلی کم‌حاشیه عمل می‌کند.
فیلم ۱ ساعت و ۴۶ دقیقه است و در اسپوکن، واشنگتن فیلمبرداری شده است.
نمره: +C