Mortal Kombat: The Journey Begins

Vinicius Monteiro (منتقد)

دیدن دوباره بعضی چیزای قدیمی معمولاً ثابت می‌کنه که حس نوستالژی فقط یه توهمه. وقتی دوباره رفتم سراغ این انیمیشن پیش‌درآمد که قرار بود بزرگ‌ترین پدیده بازی‌های آرکید دهه ۹۰ رو معرفی کنه، بلافاصله ناامید شدم. اثری که سعی داشت یه پروژه بلندپروازانه از نظر تکنولوژی باشه، آخرش شد یه اثر تجاری بی‌دقت و سرهم‌بندی‌شده که یه فرنچایز معروف به اکشن‌های هیجان‌انگیز و طبیعی رو به یه چیز کاملاً بی‌روح تبدیل کرد.

مدل‌های ۳D CGI رسماً یه فاجعه مطلقن! شخصیت‌ها در واقع بلوک‌های هندسی بدون بافت و حس و حال توی صورتن که بیشتر شبیه اولین تست‌های استودیویی می‌مونن تا یه محصول نهایی. برای فرنچایزی که روی هنرهای رزمی بنا شده، صحنه‌های مبارزه فوق‌العاده رو اعصابن. موشن کپچر ابتدایی باعث شده مبارزات کند، رباتیک و معلق به نظر برسن و کاملاً فاقد هرگونه وزن و ضربه واقعی باشن. از اون بدتر، سوئیچ‌های رو اعصاب بین انیمیشن دوبعدی نسبتاً خوب و آرناهای مبارزه سه‌بعدی بی‌روح، حس غرق شدن توی اثر رو کلاً نابود می‌کنه.

این نقاط ضعف به ابتدایی‌ترین بخش‌های انیمیشن هم سرایت کرده. هماهنگی لب و دهان (Lip-syncing) به قدری بده که خنده‌ت می‌گیره؛ دهن شخصیت‌ها مدت‌ها بعد از تموم شدن دیالوگ هنوز می‌جنبه، یا کلاً روی دیالوگ‌های کامل، صورت‌ها قفل شدن! کاملاً مشخصه استودیو یه محصول نیمه‌کاره رو هول‌هولکی فرستاده بازار تا فقط فروشش رو ببره بالا.

خود داستان هم کش‌دار و خسته‌کننده‌ست. قهرمان‌های مثلاً اصلی ما یعنی سونیا، لیو کانگ و جانی کیج، رسماً تبدیل شدن به تماشاچی‌های بی‌خاصیت توی داستان خودشون. فقط دور خودشون می‌چرخن و سوال‌های تکراری می‌پرسن، در حالی که ریدن مدام یک‌ریز براتون توضیح میده و اطلاعات می‌ریزه رو دایره. هیچ رشد شخصیتی وجود نداره و جذابیت همیشگیشون کاملاً تخلیه شده. علاوه بر این، فیلم اکشن رو کاملاً سانسور و بی‌خطر کرده. با حذف کردن خون و اون فیتالیتی‌های معروف برای اینکه مناسب کودکان بشه، اون فضای تاریک و خفنی که اصلاً باعث محبوبیت این برند شده بود رو نابود کردن.

در نهایت، کل این اثر شبیه یه تیزر تبلیغاتی ارزان‌قیمت و به‌شدت کند به نظر میرسه که فقط برای داغ کردن بازار فیلم سینمایی و فروش بیشتر بازی ساخته شده—حتی موقع تیتراژ پایانی، کدهای جایزه Mortal Kombat 3 رو روی صفحه نشون میدن! امروز تماشای The Journey Begins بیشتر شبیه یه آزمایش باستان‌شناسی دیجیتاله تا یه سرگرمی واقعی. با این حال، اون‌قدر ارزش تاریخی داره که ارزش یه بار دیدن رو داشته باشه. من واقعاً پیشنهاد می‌کنم اون ۴۰ دقیقه رو وقت بذارید و ببینید تا خودتون قضاوت کنید. دیدن روزهای اولیه و ناشیانه CGI و اینکه صنعت سینما چطور در دهه ۹۰ برای اقتباس از بازی‌های مبارزه‌ای دست‌وپا می‌زد، ارزش آموزشی غیرقابل‌انکاری داره. ریتم کند و گرافیک تاریخ‌مصرف‌گذشته‌ش رو تحمل کنید و خودتون نقطه شروع یکی از تأثیرگذارترین فرنچایزهای فرهنگ عامه رو ببینید.