DodgeBall: A True Underdog Story
وایت گودمن (Ben Stiller)، مالک و مؤسس باشگاه «گلوبو جیم»، آرزویی جز تصاحب باشگاه کوچک «اورج جو» ندارد. پیتر لافلور (Vince Vaughn)، صاحب این باشگاه، نمیخواهد باشگاهش را به گودمن واگذار کند، اما نمیتواند ۵۰ هزار دلار بدهیاش را به موقع جور کند. پیتر و دوستانش در باشگاه به دنبال راههایی برای جمعآوری پول میگردند و در نهایت تصمیم میگیرند در یک تورنمنت داجبال (وسطی) شرکت کنند. وایت گودمن هم برای شکست دادن پیتر، تیم داجبال خودش را تشکیل میدهد. تیم پیتر در ابتدا چندان موفق نیست، تا اینکه پچز اوهولیان (Rip Torn)، قهرمان افسانهای این رشته، برای آموزش آنها وارد میدان میشود.
سال انتشار: 2004 کارگردان: Rawson Marshall Thurber ژانر: Comedy، Sport نویسندگان: Rawson Marshall Thurber امتیاز: 6.7نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
واقعاً ارزش دیدن داره، میتونم دوباره ببینمش و به بقیه هم پیشنهادش بدم. یادم رفته بود چقدر این فیلم هنوز هم خوب و سرپاست. راستش من (بیشتر اوقات) طرفدار وینس وان یا بن استیلر نیستم، اما اگه بخوام منصفانه بگم، این یه فیلم خیلی خندهدار با یه داستان خوبه. به جز انتخاب بازیگرها مشکلات دیگهای هم داره، ولی اکثرشون خیلی سریع رد میشن و دوباره برمیگردیم به فضای فیلم. این فیلمی هست که روی شوخیهای مضحک و عجیب تکیه میکنه و تقریباً همه شخصیتها با ویژگیهای خاص و انگیزههاشون تو مسیر خودشون باقی میمونن. با اینکه شوخیهای مربوط به اذیت و آزار جاستین لانگ یکم برای من زیادهروی بود، ولی بازی بیحس و حال وینس وان اون رو خنثی میکرد. شاید بشه گفت مشکل از نویسندگی بود، ولی اجراش حتی برای کسی که نقش یه آدم تنبل رو بازی میکنه هم شلخته بود: شخصیت اون کسیه که میدونه چه کاری باید انجام بشه ولی حوصله کار کردن نداره، نه کسی که برای انجام کاری که بلده زیادی تنبله. بن استیلر خیلی اغراقآمیز بازی میکنه، ولی این ترکیبی از نحوه نوشتن شخصیت و اجرای خود استیلره. مشخصه که از کانسپت این شخصیت خوشم نمیاد، ولی اگه اون یه آدمِ ظاهراً مهربون و در باطن خبیث نبود، پیشنهاد دیگهای براش نداشتم. مطمئنم میشه برای هر شخصیتی همین بحثها رو کرد، ولی فیلم در کل انقدر خوب ساخته شده، نویسندگی خوبی داره و اجراها انقدر خندهدار هستن که حواستون رو از «مشکلات» پرت کنن. اگه فقط ریلکس کنید و فیلم رو ببینید، احتمالاً تا آخرش دارید میخندید.
2020-09-15
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**داجبال میدونه که یه فیلم مضحک، بیمنطق و خندهداره و با آغوش باز تمام این جذابیتهای مسخرهاش رو میپذیره تا به یکی از بهترین کمدیهای ورزشی تمام دوران تبدیل بشه.** داجبال یکی از خندهدارترین و عجیبترین فیلمهاییه که وجود داره و یکی از کمدیهای (و شاید فیلمهای ورزشی؟) محبوب منه! تو این فیلم انگار همه بازیگرها دقیقاً سر جای خودشون بودن. نقش وایت گودمن، اوجِ بن استیلره. وان، لانگ و تیلور هر کدوم تو نقشهاشون عالی نشستن و شخصیت «استیو دزد دریایی» با بازی آلن تودیک هر بار که میاد صحنه رو مال خودش میکنه. تکتک لحظات این فیلم عجیب، لوده و دیوانهواره که باعث میشه داجبال یه کمدی اصیل دهه ۲۰۰۰ باشه. این فیلم کلی جملات خندهدار به دنیا هدیه داد که مدام نقلقول میشن، کلی گیف از چاک نوریس ساخت و خندههایی که حتی بعد از تموم شدن فیلم هم ادامه دارن. خیلیا ممکنه مخالف باشن، ولی داجبال برای همیشه یکی از بهترین فیلمهای دهه ۲۰۰۰ و شاید کل تاریخ باقی میمونه... خب، بذارید همون دهه ۲۰۰۰ بمونیم.
2022-11-20
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
شخصیت «گودمن» با بازی بن استیلر، مظهر یه شرکت بزرگ آمریکاییه که عقدهی متناسب نگه داشتن مردم رو داره. «پیتر» (وینس وان) دقیقاً نقطه مقابلشه و باشگاه محلی کوچیکش در آستانه فروپاشیه. اگه نتونه خیلی سریع ۵۰ هزار دلار جور کنه، کارش تمومه. تنها راهی که شاید بتونن پول رو جمع کنن، بردن تو مسابقات داجباله، اما وقتی گودمن از این نقشه باخبر میشه، خودش یه تیم تشکیل میده و جنگ شروع میشه. طبیعتاً یه تیم منابع نامحدود داره و اون یکی حتی پول برقش رو هم نداره. البته اونا یه سلاح مخفی دارن: «پچز اوهولیان» (ریپ تورن) افسانهای که قبول میکنه بیاد و این گروهِ ناهماهنگ ولی مشتاق رو به یه تیم منسجم و برنده تبدیل کنه. راستش هیچ تعلیق یا خطری تو فیلم حس نمیشه؛ فقط یه بازسازی دیگه از داستان داوود و جالوت هست که یکم مهارتهای خطرناک توپبازی هم بهش اضافه شده. طرفدارای بن استیلر احتمالاً عاشقش میشن، ولی من هیچوقت جزو اونا نبودم. به نظرم سبک کمدیاش زیادی تو چشم و بدون ظرافت بود و بعد از چند تا بازی با اون توپهای قرمزِ مخرب، حوصلم سر رفت. فیلم با یه ذره ماجرای عاشقانه با حضور «کیت» (کریستین تیلور) که اونم دلش میخواد ضایع شدن گودمن رو ببینه، تلطیف شده، ولی پیشبینیپذیر بودن کل فیلم باعث شد اون ۹۰ دقیقه برای من خیلی طولانی بگذره و وینس وان هم کار خاصی برای جذابتر کردن ماجرا نکرد. ریتم فیلم خیلی تنده و مشخصه که سعی داره یه کمدی پرهرجومرج باشه، ولی وقتی با شخصیتها آشنا میشیم، دیگه همه چیز خیلی روتین میشه. نه، خوشم نیومد.
2024-07-24