شان مردگان
شان (Shaun) با بازی سایمون پگ (Simon Pegg) روز چندان خوبی را پشت سر نمیگذارد، بنابراین تصمیم میگیرد با برگرداندن دوستدختر سابقش، زندگیاش را سر و سامان دهد. اما او دقیقاً زمانی را برای این کار انتخاب میکند که دنیا در آستانه یک آخرالزمان زامبی قرار دارد. با این حال، برای او این فرصتی است تا با نجات دادن همه، به اطرافیانش نشان دهد که چقدر آدم مفیدی است. تنها کاری که باید انجام دهد این است که زنده بماند و دل دوستدختر سابقش را دوباره به دست آورد.
سال انتشار: 2004 کارگردان: Edgar Wright ژانر: Comedy، Horror نویسندگان: Simon Pegg، Edgar Wright امتیاز: 7.8نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
سرگرمکننده و خیلی هوشمندانه.
2013-11-04
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
شان میمیرد - اگه از کارهای رومرو یا مانتی پایتون خوشتون میاد، حتماً اینو ببینید :D این یکی از بهترین فیلمهایی بود که توی یکی دو سال اخیر دیدم. بازیها خوب بود، داستان حسابشده بود و واقعاً خندهدار بود. اگه طرفدار فیلمهای زامبیمحور (مثل کارهای جورج رومرو) باشید و از طنز بریتانیایی (مثل گروه مانتی پایتون) لذت ببرید، خیلی بهتون میچسبه؛ اما حتی اگه طرفدار اینها هم نباشید، باز هم از فیلم لذت میبرید. فیلم ترکیب عجیبی از چند ژانره (بلوغ، رفاقتی، کمدی، عاشقانه، ترسناک) اما واقعاً در همه سطوح جواب میده. شخصیتهای اصلی (شان و اد) قطعاً شما رو یاد رفیقهای تنبل و بیخیالی میندازن که میشناسید. حالتهای صورت، دیالوگها و رفتار کلی این دو نفر، بهترین سکانسهای فیلم رو ساخته. جلوههای ویژه گریم هم خیلی خوبه و مقدار مناسبی هم صحنههای خشن و خونی داره. قطعاً ارزش خریدن و داشتن توی آرشیو رو داره.
2017-03-28
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
«شان» (سایمون پگ) با رفیق قدیمی و تنبلش «اد» (نیک فراست) همخونه است و یه زندگی کاملاً معمولی و کسلکننده دارن. دوستدخترش «لیز» (کیت اشفیلد) دیگه از دست بیعرضگیهای اون خسته شده و بالاخره تصمیم میگیره کات کنه، چون حوصلهاش از شبنشینیهای تکراری توی بار محله سر رفته. یهو توی تلویزیون گزارشهایی پخش میشه که انگار یه جور بیماری واگیردار راه افتاده. این دو تا رفیق اصلاً توی باغ نیستن تا اینکه چند تا غریبه رو توی حیاطشون میبینن که نه با داد و بیداد میرن، نه با چیزهایی که به سمتشون پرت میشه! سریع میرن داخل و میفهمن که زامبیهای آدمخوار کل شهر رو گرفتن.
خیلی زود تصمیم میگیرن که باید برن «لیز» و مادر شان (پنلوپه ویلتون) رو نجات بدن و یه جای امن پیدا کنن، که از نظر اونا جایی بهتر از پاتوق همیشگیشون یعنی بار «وینچستر» نیست. آیا میتونن از بین اون همه موجود وحشی رد بشن و همه رو دور هم جمع کنن؟ بعدش چی؟ میخوان تا آخر عمر با چیپس و آبجو زندگی کنن؟ با بالا گرفتن ترس و دعواهای بینشون، حالا نوبت این گروه جسوره که نذارن خورده بشن و با سرنوشتی بدتر از مرگ روبرو نشن.
دقیقاً همین «معمولی بودن» شخصیتهاست که فیلم رو جذاب میکنه. آدمهای عادی که دارن سعی میکنن با یه فاجعه بزرگ کنار بیان، اونم در حالی که همزمان درگیر مشکلات مسخره و روزمره روابط عاطفیشون هستن. نویسندگی فیلم خیلی پرسرعت و هوشمندانه است. بازی دو نقش اصلی عالیه، و حتی بیل نای و پنلوپه ویلتون هم با اینکه نقش کوتاهی دارن، با زمانبندی کمدی و میمیک صورتشون فوقالعاده ظاهر شدن. تا حالا ندیده بودم کسی از صفحههای گرامافون به عنوان سلاح استفاده کنه! همین نشوندهنده فضای شوخ و شنگ و پارودی فیلمه. شاید اورجینالترین ۹۰ دقیقه سینمایی نباشه که دیدید، اما اصلاً لوس نمیشه و تا آخرش حسابی سرگرمتون میکنه.