The Hillside Strangler

John Chard (منتقد)

به زور پسرعمو بودن! کنت بیانچی و آنجلو بوونو دو پسرعمو بودند که در سال‌های ۱۹۷۷/۷۸ در لس‌آنجلس به جرم تجاوز، شکنجه و قتل ۱۰ زن در سنین مختلف محکوم شدند. این فیلم روایتی از دوران وحشت‌آفرینی آن‌هاست. ناخوشایند. اگر قرار است فیلمی درباره یک قاتل زنجیره‌ای بسازید، فیلمی که بر اساس جنایتکاران واقعی ساخته شده است، قطعاً باید شخصیت‌پردازی‌ها را به گونه‌ای جذاب درآورید که فراتر از جنایات پست‌شان باشد. متأسفانه کارگردان چاک پارلو (Chuck Parello) و همکار نویسنده‌اش استیون جانستون (Stephen Johnston) در این امر ناکام مانده‌اند و فیلم را از لحظات داستانی معنادار انسانی تهی کرده‌اند. این موضوع با بازی کاملاً نامناسب نیکلاس تورتورو (Nicholas Torturro) در نقش بوونو کمکی نکرده است؛ او در نقشی که نیازمند نهایت جدی بودن است، اصلاً قابل جدی گرفتن نیست. از جنبه مثبت، سی. توماس هوول (C. Thomas Howell) در نقش بیانچی درست به هدف زده است. هوول بازیگری است که در نقش‌های تاریک تا حدودی دست‌کم گرفته شده است؛ او از سال ۱۹۹۰ که در فیلمی به نام «بچه» نقش یک قاتل انتقام‌جو را بازی کرد، در تریلرها کارهای خوب و فضای تیره‌ای ارائه داده است. از سوی دیگر، فیلم‌برداری جان پیروزی (John Pirozzi) کاملاً دقیق است و تن‌های تاریک فیلم را کنترل می‌کند، در حالی که طراحی تولید گرگ گیبس (Gregg Gibbs) تمام ملزومات اواخر دهه ۱۹۷۰ را داراست. ۵/۱۰