What We Do Is Secret
داستان واقعی زندگی «داربی کرش» (Darby Crash) که پیش از خودکشی‌اش در سال ۱۹۸۰، به یکی از نمادهای موسیقی پانک لس‌آنجلس تبدیل شد. داربی پس از اخراج از دبیرستان، به همراه گروهی از دوستانش که تجربه چندانی در نواختن ساز یا موسیقی نداشتند — یعنی «پت اسمیر» (Pat Smear)، «لورنا دوم» (Lorna Doom) و «دان بولز» (Don Bolles) — گروه «دِ جِرمز» (The Germs) را تشکیل می‌دهد. پس از چند اجرای فاجعه‌بار، گروه کم‌کم جا می‌افتد و داربی و اعضای گروهش خیلی زود به نقل محافل موسیقی پانک لس‌آنجلس تبدیل می‌شوند. اما با ورود مواد مخدر سنگین به ماجرا، داربی شروع به دور کردن نزدیک‌ترین افرادش از خود می‌کند و با فروپاشی گروه، او در بلاتکلیفی مطلق برای آینده رها می‌شود.
سال انتشار: 2007 کارگردان: Rodger Grossman ژانر: Biography، Drama، Music نویسندگان: Rodger Grossman، Michelle Baer Ghaffari امتیاز: 6.3نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
«جان پاول بیم» (۲۶ سپتامبر ۱۹۵۸ - ۶ دسامبر ۱۹۸۰)؛ کی؟ خب دقیقاً مسئله همینه! شاید برای یه عشق فیلم معمولی که از قضا فیلم‌های بیوگرافی موزیکال دوست داره، این بزرگ‌ترین مشکل باشه. «جان پاول بیم» در طول دوران کوتاه شهرتش، بیشتر به اسم «داربی کرش» شناخته می‌شد؛ خواننده اصلی و بنیان‌گذار گروه پانک «دِ جِرمز» در لس‌آنجلس. کرش و گروهش با تکیه بر مرام و مسلک پانک یعنی «خودت انجامش بده»، برای مدت کوتاهی توی لس‌آنجلس کلی سر و صدا راه انداختن. درست مثل گروه «سکس پیستولز» توی بریتانیا، «دِ جِرمز» هم به خاطر آوازه و حاشیه‌هاشون، برای اجرا توی سالن‌های مختلف به مشکل می‌خوردن. هرچی کرش غیرقابل‌پیش‌بینی‌تر می‌شد و سعی می‌کرد بخش‌های مختلف اون به اصطلاح «برنامه ۵ ساله‌اش» رو عملی کنه، اطرافیانش بیشتر آسیب می‌دیدن.
اینجا «راجر گراسمن» کارگردان سعی داره داستان «واقعی» زندگی و مرگ این جوان مرموز رو روایت کنه که با سرعت تمام به سمت نابودی می‌رفت. فیلم «آنچه ما انجام می‌دهیم مخفیانه است» با بودجه ساخت پایین و تلاش نه‌چندان منسجمش برای تبدیل شدن به یه شبه‌مستند راک، واقعاً فقط برای طرفدارهای خود گروه یا کسایی که می‌خوان اطلاعاتشون رو درباره پانک راک آمریکایی سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۰ بالا ببرن جذابه. حتی با اینکه خود من، به عنوان یه پانک قدیمی و پا به سن گذاشته بریتانیایی، از گروه «دِ جِرمز» خوشم میومد، این فیلم فقط به خاطر دو تا فاکتور مهم ساخته شده؛ چون واقعیت اینه که اون زمان خارج از لس‌آنجلس اصلاً کسی اون‌ها رو نمی‌شناخت. فقط به خاطر خودکشی بعدی کرش در سن پایین (درست همون روزی که جان لنون به ضرب گلوله کشته شد) و حضور بعدی «پت اسمیر» گیتاریست گروه در گروه‌های «نیروانا» و «فو فایترز» بود که این گروه دوباره مورد توجه قرار گرفت. با توجه به آثار خیلی کمی که ازشون ضبط شده، آدم شک می‌کنه که نکنه دارن از چیزی که واقعاً وجود نداشته یه افسانه می‌سازن؟
چیزی که با اطمینان میشه گفت اینه که فیلم حداقل توجه‌ها رو به صحنه پانک لس‌آنجلس جلب می‌کنه. با اون همه بحث‌های تاریخی درباره صحنه پانک نیویورک که از کلوب‌های CBGB و Max's Kansas City متولد شد، خیلی وقت‌ها فراموش میشه که لس‌آنجلس هم دوران اوج خودش رو داشته. بازیگرهای فیلم همون بازیگرهای معمولی و متوسطی هستن که از چنین اثری انتظار میره. از بازی متوسط (شین وست در نقش کرش) گرفته تا بازی خیلی خوب (ریک گونزالز، بازیگر فیلم Coach Carter در نقش اسمیر)، فیلم گراسمن قرار نیست به خاطر بازی‌های درخشانش تو یادها بمونه. از اونجایی هم که کرش شخصیت خیلی دوست‌داشتنی یا از نظر فکری جذابی نداره، پایان فیلم احتمالاً حس اندوه عمیقی بابت هدر رفتن زندگی یه جوون بهتون نمیده. با این حال، موسیقی متن فیلم پر از شور و حال پانک و حس‌وحال قویه و قطعاً بعضی از سکانس‌های کنسرت، ظاهر و اتمسفر دوران واقعی پانک راک رو دارن. اما در نهایت، این اثر فقط برای بخش کوچکی از طرفدارهای پروپاقرص موسیقی جذابه؛ اوه، و البته برای عشقِ مدهای دهه ۷۰ میلادی! ۶/۱۰