The Work of Director Spike Jonze

tmdb76622195 (منتقد)

دی‌وی‌دی «آثار اسپایک جونز کارگردان» کلی از موزیک ویدیوها و فیلم‌های کوتاهی رو شامل میشه که این کارگردان افسانه‌ای و جوان ساخته؛ کسی که از یه نماد موزیک ویدیو به ستاره فیلم‌های بلند تبدیل شد، اونم با فیلم‌های عجیب ولی سرگرم‌کننده‌ای مثل «جان مالکوویچ بودن» و «اقتباس». جونز کارش رو با موزیک ویدیوهایی مثل "Praise You" از فت‌بوی اسلیم و "Sabotage" از بیستی بویز شروع کرد و تو این مسیر موفق شد بعضی از محبوب‌ترین کارهای تمام دوران من رو بسازه. بیاید ببینیم این مجموعه چطوره.

بخش اول (Side A) دی‌وی‌دی شامل این ویدیوهاست، همراه با مصاحبه‌ها و تفسیرهای صوتی روی بعضی از کلیپ‌ها:

«California» از Wax
یه پسره با دور کند می‌دوئه تا به اتوبوس برسه... و بدنش هم آتیش گرفته. یه آهنگ جذاب با یه ویدیوی عجیب و ترسناک. (۴ از ۵ ستاره)

«Sure Shot» از Beastie Boys
من ۳۵ سالمه و اگه نخوام، مجبور نیستم از موسیقی رپ خوشم بیاد. (۱ از ۵ ستاره)

«Drop» از The Pharcyde
دوربین این گروه رپ رو در حال اجرای برعکس آهنگ ضبط کرده و بعد کلیپ رو به جلو پخش کرده که باعث شده یه جلوه بصری جالب روی یه آهنگ رپ معمولی دیگه ایجاد بشه. (۲ از ۵ ستاره)

«Cannonball» از The Breeders
یه آهنگ عالی از اوایل تا اواسط دهه ۹۰، زمانی که موسیقی آلترناتیو داشت پاپ دهه ۸۰ رو از میدون به در می‌کرد - قبل از اینکه خودش قربانی موج عظیم هیپ‌هاپ بشه. (۵ از ۵ ستاره)

«Sabotage» از Beastie Boys
این ادای احترام به سریال‌های پلیسی خشن دهه ۷۰ رو خیلی‌ها انقلابی می‌دونن، ولی به نظر من رو اعصاب بود. (۱ از ۵ ستاره)

«Da Funk» از Daft Punk
یه سگ سخنگوی بزرگ توی خیابون‌های نیویورک پرسه می‌زنه و ضبط‌صوتش رو پخش می‌کنه. من بیشتر از سگه، جذب خود آهنگ شدم. (۲ از ۵ ستاره)

«What's Up Fatlip» از Fatlip
بازم رپ، یه یارو با پوشک، حتماً یه معنی خاصی داره... (مستند بخش دوم رو ببینید تا بفهمید قضیه چیه) (۲ از ۵ ستاره)

«Undone (The Sweater Song)» از Weezer
یه کلیپ فانتزی و بامزه که همه‌اش توی یک پلان (وان‌شات) گرفته شده، در حالی که گروه داره یه آهنگ به همون اندازه فانتزی رو اجرا می‌کنه. من تا قبل از دیدن ویدیوهای جونز، نظر خاصی روی گروه ویزر نداشتم. (۴ از ۵ ستاره)

«Praise You» از Fatboy Slim
اجرای خیابونی و زنده گروه رقص جامعه تورنس که الان دیگه خیلی معروف شده؛ یکی از بهترین ویدیوهایی که تا حالا ساخته شده. (۵ از ۵ ستاره)

«Feel the Pain» از Dinosaur Jr.
یه ویدیوی خلاقانه دیگه که توش دو تا از اعضای گروه دارن توی خیابون‌های منهتن گلف بازی می‌کنن. نماهای زیبایی از برج‌های دوقلوی تجارت جهانی و اون صدای خاص و متمایز گروه دایناسور جونیور. (۵ از ۵ ستاره)

«If I Only Had a Brain» از MC 900ft Jesus
کاش حداقل یه آهنگ قابل گوش دادن داشتی! یه پسر سفیدپوست رپر دیگه توی یه ویدیوی احمقانه، که خودش رو پست می‌کنه و داخل جعبه ماجراهای مختلفی براش پیش میاد. امینم واقعاً فکر می‌کنه خودش اولین کسی بوده که این کار رو کرده؟ (۱ از ۵ ستاره)

«Sky's the Limit» از The Notorious B.I.G.
جونز یکی دیگه از اون ویدیوهای «زندگی لاکچری» رو بازسازی می‌کنه، اما این بار از بچه‌ها در نقش رپر و رفقاش استفاده می‌کنه. با الهام از فیلم محبوبم «باگزی مالون»؛ حیف که یکی پیدا نشد با تفنگ‌های خامه پاش به توپاک و بیگی شلیک کنه. می‌تونست نشون بده که این ویدیوها در نهایت چقدر احمقانه شدن، و با این حال هنوزم دارن ساخته میشن... (۲ از ۵ ستاره)

«Weapon of Choice» از Fatboy Slim
کریستوفر واکن با آهنگ اسلیم توی یه هتل رقص تپ انجام میده. ویدیوی فوق‌العاده‌ایه و گوش دادن به صحبت‌های واکن جذابیتش رو بیشتر می‌کنه. فت‌بوی اسلیم راست میگه، حالت چهره واکن توی ویدیو جوریه که آدم فکر می‌کنه «الان قراره یه تفنگ بکشه بیرون و به همه شلیک کنه». (۵ از ۵ ستاره)

«Buddy Holly» از Weezer
چرا ما اون زمان‌ها سریال «روزهای خوش» (Happy Days) رو تماشا می‌کردیم؟ «لاورن و شرلی» که خنده‌دارتر بود. بچه‌های ویزر وارد لوکیشن آرنولد میشن و فونز و بقیه گروه رو سرگرم می‌کنن. از نظر فنی خوبه، ولی من خود آهنگ رو هم دوست داشتم. (۴ از ۵ ستاره)

«Elektrobank» از The Chemical Brothers
سوفیا کاپولا، برنده آینده اسکار (که همین الان باید جریمه بازی افتضاحش توی «پدرخوانده ۳» رو تموم کنه!) نقش یه ژیمناست رو با یه برنامه زمینی بازی می‌کنه. بعضی از کات‌ها و تدوین‌ها یه کم ناهموارن، اما در کل جواب میده. (۴ از ۵ ستاره)

«It's Oh So Quiet» از Bjork
نمی‌دونم شما رو چطور، ولی بیورک من رو می‌ترسونه. آهنگ عجیبه، رقص‌های کلاسیکش تا حدی سرگرم‌کننده‌ست... ولی بیورک واقعاً من رو می‌ترسونه. (۳ از ۵ ستاره)

بخش دوم (Side B) شامل «آثار کمیاب» (فیلم‌های خیلی کوتاه) و سه مستند کوتاهه:

آثار کمیاب:
«How They Got There»
به این سوال قدیمی پاسخ میده که چطور کفش‌ها سر از جوب‌های خیابون درمیارن. به طور متناوب خنده‌دار و وحشتناک. (۵ از ۵ ستاره)

«Mark Paints»
یه یارویی به اسم مارک یه نقاشی می‌کشه، بعد یه بچه روش نقاشی می‌کنه و بعدش منم رفتم پی زندگی خودم! (۳ از ۵ ستاره)

«The Oasis Video That Never Happened»
جونز رفت انگلیس تا برای آهنگ «Stand by Me» از گروه Oasis یه موزیک ویدیو بسازه. او ایده‌های مردم عادی انگلیس رو ضبط کرد و می‌خواست از بهترین ایده‌ها برای فیلم‌برداری ویدیو استفاده کنه. گروه از این ایده خوشش نیومد، برای همین جونز صحبت‌های شهروندان درباره ویدیویی که هرگز ساخته نشد رو تدوین کرد. جونز بعداً سراغ ساخت فیلم‌های بلند رفت و نامزد اسکار شد. اما در مورد گروه Oasis... (۴ از ۵ ستاره)

«The Woods»
یه یارو توی جنگل اسکیت‌بورد سواری می‌کنه. یه اثر پوچ و بی‌معنی ولی با زمان‌بندی عالی. (۴ از ۵ ستاره)

«Rockafella Skank- Fatboy Slim»
یه نسخه دیگه از موزیک ویدیوی "Praise You" که توش جونز به تنهایی در قالب شخصیت ریچارد کوفی، برای مردم بی‌تفاوت لس‌آنجلس می‌رقصه. هنوزم عاشق آهنگم و ریچارد با تمام وجودش می‌رقصه! (۵ از ۵ ستاره)

مستندها:
«What's Up Fatlip? (مستند)»
موقع فیلم‌برداری موزیک ویدیو، جونز دوربین رو روشن نگه داشت و زندگی یه رپر سابقاً معروف رو ثبت کرد که حالا بدشانسی آورده. این مستند باید برای همه کسانی که امروز توی جدول‌های هیپ‌‌هاپ هستن و همچنین بعضی از شرکت‌کننده‌های برنامه‌های ریلیتی‌شو، نمایش داده بشه. داستان زن‌پوش شدن فت‌لیپ برام باورنکردنی بود، اما وقتی درباره حمایت از شش بچه‌اش با کار کردن توی برگر کینگ صحبت می‌کنه و بعد اعتراف می‌کنه که اصلاً شش تا بچه نداره، می‌تونید ببینید که فت‌لیپ هنوزم داره تلاش می‌کنه توی رویای زندگی یه رپر زندگی کنه. اثری قوی و جذاب. (۵ از ۵ ستاره)

«Amarillo by Morning»
جونز با گروهی از دبیرستانی‌های تگزاسی مصاحبه می‌کنه که آرزوهای بزرگی برای موفقیت توی مسابقات رودئو دارن. به یک اندازه جذاب و کسل‌کننده؛ میشه این رو معمولی‌ترین کار جونز توی این دی‌وی‌دی دونست. (۳ از ۵ ستاره)

«Torrance Rises»
جونز در نقش ریچارد بوفی برمی‌گرده و سفر گروه رقص تورنس به نیویورک برای اجرای زنده در مراسم جوایز موزیک ویدیوی سال ۱۹۹۹ رو دنبال می‌کنه. یه مستندنما (Mockumentary) خنده‌دار. (۴ از ۵ ستاره)

علاوه بر همه این‌ها، یه کتابچه مصاحبه ۵۲ صفحه‌ای به اندازه کارت‌پستال با جونز وجود داره که توش درباره ویدیوهای اولیه‌اش و ملاقات با کارگردان‌هایی مثل میشل گوندری و کریس کانینگهام صحبت می‌کنه، که اتفاقاً اون‌ها هم مجموعه‌های دی‌وی‌دی مشابهی از همین کمپانی دارن.

با اینکه همه کارهای جونز سلیقه من نیست، اما فکر می‌کنم این مجموعه دی‌وی‌دی ایده فوق‌العاده‌ایه. دیدن موزیک ویدیوهای بدون وقفه واقعاً لذت‌بخشه. دیگه خبری از باز شدن صفحه‌های کوچیک نیست که توش یه مجری جوون با لکنت زبون سر دوستاش داد بزنه، خبری از زیرنویس‌های متحرک نیست، و هیچ مجری توخالی‌ای درباره چینگی (Chingy) وراجی نمی‌کنه تا فکر کنه خیلی باحاله. ام‌تی‌وی (MTV) و وی‌اچ‌وان (VH1) دیگه سایه‌ای از گذشته خودشون هم نیستن و نسل جوون امروز هیچ‌وقت هیجانی که خود موزیک ویدیوها ایجاد می‌کردن رو درک نخواهند کرد، نه یه مشت ریلیتی‌شوی لوس و تعطیلات بهاری بی‌پایان و احمقانه. «آثار اسپایک جونز کارگردان» یه دی‌وی‌دی ارزشمند برای طرفدارها و فیلم‌سازهای مشتاق به طور همزمانه. خیلی‌ها اینجا چیزی برای تماشا پیدا می‌کنن؛ نمیشه جونز رو متهم کرد که فقط به یه زاویه یا ایده چسبیده و مدام ازش سوءاستفاده می‌کنه!