Lightning in a Bottle

فیلم با یک آواز محلی تکان‌دهنده آفریقایی (Zélié با اجرای آنجلیک کیجو) آغاز می‌شود که ریشه‌ها را بنا می‌نهد و به‌سرعت با سختی‌های رکود بزرگ (آواز Gamblin' Man با اجرای دیوید 'هانی‌بوی' ادواردز) و ظلم ناشی از تبعیض نژادی (آواز Jim Crow Blues با اجرای اودتا) تنومند می‌شود. در نهایت، این شجره‌نامه بلوز رشد پرطراوت جدیدی را نشان می‌دهد و تأثیر بلوز را بر گنجینه مدرن نوازندگان مستعد ما به نمایش می‌گذارد (Midnight Special با اجرای جان فوگرتی و Hound Dog با اجرای میسی گری). روث براون به بیل کازبی یک سرناد پرشور (همراه با نگاهی بازیگوشانه و پرجذبه) پیشکش می‌کند، در حالی که میو استیپلز و ناتالی کول نیز او را همراهی می‌کنند. آنجلیک کیجو، بادی گای را ترغیب می‌کند تا اجرای فراموش‌نشدنی از قطعه 'Voodoo Child' داشته باشد، و کمی پیش از آنکه بونی رایت و رابرت کری، بی. بی. کینگ و گیتارش لوسیل را برای قطعه پایانی یعنی 'Paying the Cost to be the Boss' همراهی کنند. این مستند با اقتدار و صراحت، تاریخچه‌ای اصیل از این فرم موسیقی را به مخاطب ارائه می‌دهد. بزرگان بسیار محترم این خانواده موسیقایی در تواضع نسبت به یکدیگر نمونه‌اند، سرشار از دهه‌ها خاطرات مشترک هستند و اجراهایشان کیفیتی دارد که به ندرت در دوران مدرن دیده می‌شود. این مردان و زنان صنعت‌گران واقعی هستند، با این حال آن‌ها همچنان سخاوتمندانه میراث خود را به نسل‌های منتخب موسیقی منتقل می‌کنند. کسانی که با این موسیقی بزرگ شده‌اند، خود را در حال اجرا روی صحنه در کنار همان قهرمانانی می‌بینند که الهام‌بخش اولیه‌شان بوده‌اند. اسطوره‌هایی مانند روث براون، هانی‌بوی ادواردز، کلارنس 'گیتاموث' براون، بی. بی. کینگ، هاولینگ ولف و بادی گای، دو برابر از نابغه‌شان را به جهان هدیه دادند؛ نخست با آهنگ و دوم به عنوان روحی که تداوم هنرشان را تأمین می‌کند: در هنرمندانی چون ناتالی کول، جیمی وان، جان فوگرتی، میسی گری، آلیسون کراوس و بونی رایت.

سال انتشار: 2004 کارگردان: Antoine Fuqua ژانر: Documentary، Music امتیاز: 7.7