غرور و تعصب
داستان این فیلم بر اساس رمان جین آستن (Jane Austen) درباره پنج خواهر به نامهای جین (Rosamund Pike)، الیزابت (Keira Knightley)، مری (Talulah Riley)، کیتی (Carey Mulligan) و لیدیا بنت (Jena Malone) در انگلستان دوره جرجیا است. زندگی آنها با ورود آقای بینگلی (Simon Woods) جوان و ثروتمند و بهترین دوستش، آقای دارسی (Matthew Macfadyen) به همسایگیشان، دستخوش تغییرات بزرگی میشود.
سال انتشار: 2005 کارگردان: Joe Wright ژانر: Drama، Romance نویسندگان: Deborah Moggach، Jane Austen، Emma Thompson امتیاز: 7.8نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
اقتباس خوبی بود و بازیهای کیرا نایتلی (Knightley) و متیو مکفادین (Macfadyen) هم عالی بود.
2013-11-05
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
وقتی قبل از اینکه دیویدی این فیلم رو برای اسبابکشی بستهبندی کنم، نشستم و این نسخه از اثر کلاسیک جین آستن (Austen) رو دیدم، فکر میکردم قراره بعد از نسخه کالین فرث (Colin Firth)، دومین اقتباس محبوبم از «غرور و تعصب» باقی بمونه. اما حالا، تا وقتی که دوباره اون یکی نسخه رو ببینم، شاید این فیلم واقعاً انتخاب اول من بشه. نه به خاطر تفاوت فاحش در بازیگری یا نویسندگی، بلکه به خاطر دقتش در جزئیات ریز؛ چیزهایی که شاید دفعه اول یا دومی که دیدمش متوجهشون نشده بودم.
یه مثال سادهاش تصویرسازی از مری (Mary)، یکی از خدمتکارهای خونه بنتهاست. اون در طول فیلم تقریباً هیچ حرفی نمیزنه، اما چند بار دوربین دنبالش میره در حالی که موقع کار کردن داره آواز میخونه، و من این صحنه رو واقعاً دلنشین دیدم. فکر میکنم این نشون میده (چه عمدی بوده چه نه) که اینجا خونهایه که خدمتکارها از شروع روز کاریشون در اون وحشت ندارن.
همچنین توی یکی از مهمونیها، یه صحنه رقص طولانی هست که چندین شخصیت درگیر در داستانهای فرعی رو نشون میده، و همه اینها در یک نمای پیوسته (پلان-سکانس) ضبط شده. خیلی هوشمندانه است و توی یه سایتی خوندم که دوربین به اشتباه روشن مونده بوده؛ اگه از من بپرسید میگم چه اشتباه جذابی! علاوه بر این، لحظات منظرهای فیلم، مثل وقتی که الیزابت وسط اون همه زیبایی غرق در فکر شده، وقفههای طبیعی و دلنشینی در جریان داستان ایجاد میکنن.
بازیگریها با این تیم بازیگری قطعاً خیلی خوبه، اما حس و حالشون هم بینقصه. برندا بلتین (Brenda Blethyn) در نقش مادر احمق خانواده که نقش سختیه، عالی عمل کرده و نذاشته شخصیتش بیش از حد مضحک به نظر بیاد. دونالد ساترلند (Sutherland) هم که خب، من هر فیلمی که اون توش باشه رو میبینم. کیرا نایتلی (Keira Knightley) برای من به طرز خیرهکنندهای خوب بود. اگه قبل از دیدن فیلم بهم میگفتید که اون وقتی خودش یا خانوادهاش تحقیر میشن، اول یه لحظه شوکه میشه و بعد با یه خنده کوتاه یا لبخند از کنارش رد میشه، میگفتم «نه، این جواب نمیده». اما واقعاً جواب داده. شوخطبعی اون فوقالعاده است. من خودم داستان مینویسم و همیشه سعی میکنم شخصیتهای زن باهوش و شوخطبع خلق کنم، و الیزابت قشنگ میتونه توی رمانهای مدرن من جا بگیره. دیم پنلوپه ویلتون (Dame Penelope Wilton) مثل همیشه عالیه و کلودیا بلیکی (Claudia Blakey) هم در نقش شارلوت (Charlotte) درخشید.
اگه بخوام خیلی سختگیرانه یه ایراد کوچیک بگیرم، فقط میتونم بگم که فکر میکنم نویسندهها و کارگردان (و شاید خود جین آستن) شخصیت مری بنت (Mary Bennet) رو دستکم گرفتن. همیشه فکر میکردم توی هر نسخهای، میشد بیشتر به این شخصیت پرداخت. الان فقط ناراحتم که باید دیویدی فیلم رو جمع کنم، حتی اگه فقط برای چند هفته باشه.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**در کل اقتباس خوبیه، حتی اگه بدون ایراد و مشکل نباشه.**
فکر میکنم «غرور و تعصب» یکی از رمانهای انگلیسیه که بیشترین اقتباسهای سینمایی و تلویزیونی ازش شده. من بیشتر از یک اقتباس رو دیدم و هر کدوم نقاط قوت و ضعف خودشون رو دارن (البته معمولاً همه توافق دارن که مینیسریال ۱۹۹۵ کاملترین و معتبرترین نسخه است). این فیلم اونقدری که دلم میخواست خوب نیست و چندین مشکل داره، اما کاملاً قابل قبوله و نکات مثبتی هم داره که آدم رو جذب کنه.
داستان همونطور که میدونیم در سالهای پایانی قرن هجدهم اتفاق میافته. تا جایی که فهمیدم، کارگردان میخواسته با این کار از مد دوره ریجنسی (Regency) که خوشش نمیومده دوری کنه و از این واقعیت استفاده کرده که آستن نسخه اولیه کتاب رو حدود همون زمان نوشته. خب، میتونم بگم که من هم با جو رایت (Joe Wright) کارگردان، درباره لباسهای دوره ریجنسی/امپراتوری اول فرانسه همعقیدهام. از نظر زیباییشناسی، اونا خیلی کمتر از لباسهای پفدار دوره قبل از انقلاب فرانسه یا لباسهای پهن دوره رمانتیک جذابیت دارن. ایده این لباسها که خیلی روی سینه تاکید دارن و بعد مثل لباس خواب صاف پایین میان، یه جورایی تقلید از چیزی بود که فکر میکردن رومیها و یونانیها میپوشیدن.
با این حال، چندین اشتباه در نحوه لباس پوشیدن، آرایش مو و شخصیتپردازی ظاهری وجود داره: در واقع کارگردان هر چیزی رو که به سلیقهاش نمیخورده نادیده گرفته. این یه اشتباه بود. فیلم نسبت به اثر ادبی که ازش اقتباس شده کوتاهه، اما فکر کنم چارهای جز این نبوده. در بقیه موارد، روایت داستان به خوبی انجام شده و اقتباس از منبع اصلی کاملاً آگاهانه است و سعی شده بخشهای مهم حذف نشن. چیزی که دوست نداشتم نحوه پرداخت برخی شخصیتها بود: مثلاً الیزابت تبدیل به یه دختر سرکش شده بود که خیلی کمتر از اون چیزی که توی رمان انتظار میره، خودش رو کنترل میکرد. اما بقیه موارد کاملاً رضایتبخش بود.
فیلم پر از بازیگرهای بزرگ بریتانیاییه: علاوه بر کیرا نایتلی (Keira Knightley) که به خوبی از پس نقش اصلی براومده، رزاموند پایک (Rosamund Pike)، برندا بلتین (Brenda Blethyn)، تالولا رایلی (Talulah Riley)، جنا مالون (Jena Malone) و جودی دنچ (Judy Dench) رو هم داریم. هر کدوم کارشون رو در نقشی که بهشون داده شده بود به خوبی انجام دادن. همچنین باید از بازی متیو مکفادین (Matthew MacFadyen)، دونالد ساترلند (Donald Sutherland)، سایمون وودز (Simon Woods) و تام هالندر (Tom Hollander) هم تقدیر کرد.
از نظر فنی، فیلم روی دکورهای خوب، لوکیشنهای فیلمبرداری متقاعدکننده و اکسسوریهای مناسب سرمایهگذاری زیادی کرده. فیلمبرداری هم خوبه و در طول فیلم با کار دوربین تحسینبرانگیز و رنگ و نورپردازی عالی، کارش رو به بهترین شکل انجام میده. موسیقی متن فیلم هم شنیدنیه.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این فیلم رو چند بار دیدم و چون اینترنتم قطع بود و دلم میخواست دوباره سراغش برم، تصمیم گرفتم یه بار دیگه تماشاش کنم. هنوز هم یه درام-رومانتیک بسیار لذتبخش و درگیرکننده است که کیرا نایتلی (Keira Knightley) و متیو مکفادین (Matthew Macfadyen) توش بازیهای خیلی خوبی ارائه دادن. **۳.۷۵ از ۵**
2024-01-23
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
توی این درام نمیتونید جلوی خودتون رو بگیرید و برای «آقای بنت» (Mr. Bennet) بیچاره (با بازی دونالد ساترلند - Donald Sutherland) دل نسوزونید. اون با یه زن سلطهجو (برندا بلتین - Brenda Blethyn) ازدواج کرده و پنج تا، بله - پنج تا دختر داره! اونا از طبقه متوسط رو به بالا و نجیبزاده هستن، اما یه مشکل دارن. قوانین ارث میگه بعد از مرگ پدر، خونهشون به یه پسرعموی دور میرسه، پس خیلی مهمه که دخترا بتونن بهترین مسیر رو برای زندگی خودشون پیدا کنن.
این کار شاید برای «جین» (Jane) زیبا (رزاموند پایک - Rosamund Pike) راحتتر باشه، اما برای بقیه... خب، «کیتی» (Kitty) دخترونه (کری مولیگان - Carey Mulligan)، «لیدیا» (Lydia) شیطون و پسرنما (جنا مالون - Jena Malone)، «مری» (Mary) درسخون (تالولا رایلی - Talulah Riley) و «الیزابت» (Elizabeth) مستقل (کیرا نایتلی - Keira Knightley) رو داریم. آخری همونیه که احتمالاً از همه دردسرسازتر میشه، چون اصلاً قصد نداره فقط با یه کشیش محلی مثل «کالینز» (Collins) (تام هالندر - Tom Hollander) یا یه سرباز بیحال مثل «آقای ویکهام» (Mr. Wickham) (روپرت فرند - Rupert Friend) ازدواج کنه. در واقع، اون توی یه شام با «لیدی کاترین» (Lady Catherine) متکبر (دیم جودی دنچ - Dame Judi Dench) که از جسارت جوونیش تعجب کرده، به سختی میتونه ادب رو رعایت کنه.
مثل همیشه در آثار جین آستن، یه جور قطعیت درباره پایان داستان وجود داره و وقتی با «دارسی» (Darcy) که اون هم به همون اندازه کلهشقه (متیو مکفادین - Matthew Macfadyen) آشنا میشیم، میدونیم که با وجود همه کلکلها، لجبازیها و قهر و آشتیها، یه جرقهای بینشون زده میشه؛ و اینکه آیا این جرقه به عشق واقعی تبدیل میشه یا نه، هدف اصلی این داستانه.
در این مسیر، طراح صحنه و لباس سنگ تموم گذاشتن. فیلم پر از خونههای مجلل و لباسهای فاخره، نویسندگی هم به همه شخصیتها جون داده - مخصوصاً بلتین که روی فرمه. جودی دنچ و پنلوپه ویلتون (Penelope Wilton) هم با وقار خودشون، بازی جذاب نایتلی رو که انگار این نقش دقیقاً برای اون نوشته شده، تکمیل میکنن. نقش دارسی هم به اندازه کافی خوب بازی شده، هرچند این نقش از نظر محتوایی خیلی پیچیده نیست و بیشتر جنبه جذابیت ظاهریش مهمه که قراره دلها رو بلرزونه. داریو ماریانلی (Dario Marianelli) موسیقی متنی نوشته که تقریباً به طور کامل با داستان همخوانی داره. با اینکه فکر میکنم فیلم یه مقدار طولانی بود، اما این یه بررسی کلاسیک و خوشساخت از دمدمیمزاج بودن طبیعت انسان، فخرفروشی، آرزوها و لجبازیهای محضه و واقعاً ارزش دیدن داره.