Crutch

CinemaSerf (منتقد)

خیلی سخته که نسبت به اثری که این‌قدر عمیقاً و بی‌محابا اتوبیوگرافیکه، سخت‌گیر نباشیم. این زندگی خود اوست و این هم طریقی است که راب مورتی (Rob Moretti) به عنوان خالق اثر خواسته روایتش کنه. فیلم از جوانیِ رو به پایانش میگه، زمانی که داره با تمایلات جنسیش، واکنش خانوادش به این موضوع و مسئله اعتیاد کنار میاد. داستان بیشتر از دید «دیوید» (با بازی ایبن گوردون) روایت میشه که باید بین نیازهای خودش و اطرافیانش تعادل برقرار کنه. آیا اون میتونه با «کنی» (مورتی) به خوشبختی برسه؟ خب، نود دقیقه بعدی همین رو واکاوی میکنه، و با وجود اینکه کاملاً مشخصه این فیلم برای کارگردانش یک کار از سر عشق و علاقه بوده، اما قطعاً برای بیننده این‌طور نیست. ساختار فیلم در بهترین حالت مبتدیانه‌ست. دیالوگ‌ها مدام به فحاشی‌های رکیکی پناه میارن که هرچند تا حدی سرخوردگی این جوون رو نشون میدن، اما در واقع استانداردهای از پیش پایین فیلم رو باز هم پایین‌تر میارن. باشه، داستانت رو تعریف کن - اما وقتی نمیتونی با مخاطب ارتباط برقرار کنی، فیلم عملاً تبدیل به یک پروژه خودشیفته‌وار میشه و همین‌طوری هم باقی می‌مونه. بازی‌ها این وسط معمولی‌ان، ریتم کنده و کل ماجرا خیلی خودمحورانه پیش میره تا بتونه واقعی درگیرکننده باشه. همیشه این خطر وجود داره که یک نفر کنترل کل فرآیند خلاقانه یک فیلم رو به دست بگیره، و وقتی فیلم درباره تجربیات زندگی شخصی همون فرد باشه، میتونه - و اینجا قطعاً این اتفاق افتاده - هرگونه حس بی‌طرفی رو از دست بده. متأسفم، اما کار ضعیفیه.