Tides of War
در آبهای سرد و تاریک سواحل کره شمالی، یک زیردریایی تهاجمی سریع نیروی دریایی ایالات متحده دچار حادثهای شوم و مرموز میشود؛ این زیردریایی هدف حمله یک زیردریایی رادارگریز قرار گرفته و تقریباً تا آستانه غرق شدن پیش میرود، که به کشته شدن معاون فرمانده و افسر مهندسی ختم میشود. فرمانده زیردریایی، ناخدا برت هابلی، در هیئت تحقیق نیروی دریایی با خطر محاکمه نظامی مواجه میشود. اما با واگذاری یک مأموریت فوقمحرمانه جهت شنود کابل ارتباطی زیرآب کره شمالی به او، از این مهلکه رهایی مییابد. هابلی باید همزمان با اجرای مأموریت، زیردریایی و خدمهاش را از شر این زیردریایی شبحگون در امان نگه دارد. غریزهاش به او میگوید تحت تعقیب هستند؛ بنابراین مسیر را تغییر داده و به سمت آبهای آزاد میرود تا شناور شبح را از ناوگان آمریکا دور کند. این اقدام او را در مقابل معاون جدید و مقرراتیاش قرار میدهد که سرانجام به کمک تیم عملیات ویژه، فرماندهی زیردریایی را به دست میگیرد و درست هنگام حمله مجدد دشمن، مسیر را بازمیگرداند. با اثبات درستی تصمیم هابلی، او و خدمهاش متحد میشوند تا این دشمن خطرناک را پیش از نابودی خود یا ناوگان از پا درآورند.
سال انتشار: 2005 کارگردان: Brian Trenchard-Smith ژانر: Action، Drama، Sci-Fi نویسندگان: Stephen P. Jarchow، Mark Sanderson امتیاز: 4.8نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
وقتی معاون فرمانده (و معشوقهاش) بعد از یه درگیری نظامی مرموز در سواحل کره شمالی کشته میشه، فرمانده «هابلی» (با بازی آدریان پل) از کاپیتانی زیردریایی تهاجمیش خلع ید میشه. ماجرا اینه که رؤسا حس میکنن یه جای کار توی اون آبها میلنگه، واسه همین ناخدا دومِ دورو و جاهطلب، یعنی «بارکر» (متیو سنت پاتریک) رو اجیر میکنن تا هابلی رو با اینکه توی مرخصی گلف هست برگردونه. وقتی به اون آبهای گلآلود برمیگردن، میفهمن یه زیردریایی دیگه خودی همراه با کل خدمهش غرق شده؛ ولی با یه سری توطئهها توی زیردریایی، کاپیتان توی کابینش حبس میشه و معاونش هم خدمهای رو که حسابی شاکیان، صاف میبره توی دل فاجعه. حالا آیا «هابلی» میتونه دوباره کنترل زیردریایی رو به دست بگیره و جون خدمهش رو نجات بده؟
فیلم یه جورایی ادای ترکیب «جزر و مد سرخ» (Crimson Tide 1995) و «شکار برای اکتبر سرخ» (Hunt for Red October 1990) رو درمیاره—حتی مطمئنم چندتا از نماها رو مستقیماً از دومی کش رفتن!—منتها بدون ذرهای هیجان یا تعلیق. بازیگری و فیلمنامه هر دو به یک اندازه افتضاحن، جلوههای ویژه خیلی ضعیفه و موسیقی پر سر و صدای شیپوری هم که مثلاً میخواد جو نظامی بده، عملاً فیلم رو تبدیل کرده به یه تلهفیلم مناسب ساعت ۳ نصفهشب، وقتی که کنترل تلویزیون گم شده و مجبوری روشنش بذاری! ایدهش بد نبود، ولی اجرای کار... نگم براتون. نبینید، واقعاً ارزش نداره.