Beautiful Losers

بزرگ‌ترین دستاوردهای فرهنگی تاریخ هرگز نتیجه‌ی ایده‌پردازی‌های مردان بازاریابی، گروه‌های تمرکز شرکتی یا هیچ روش همگونی نبوده‌اند؛ آن‌ها همیشه به شکلی ارگانیک رخ داده‌اند. در اغلب مواقع، این ظهورها نتیجه‌ی دور هم جمع شدن چند انسان همفکر برای خلق چیزی تازه و اورجینال، بدون هیچ هدفی جز عشق مشترک به انجام آن بوده‌اند. در دهه‌ی ۱۹۹۰ میلادی، گروهی از هنرمندان و خالقان آمریکایی که ارتباط چندان رسمی با هم نداشتند و بسیاری‌شان تازه از سن نوجوانی گذشته بودند، کار خود را دقیقاً به همین شکل آغاز کردند. تحت تأثیر زیرفرهنگ‌های جوانان زیرزمینی محبوب آن دوران، مانند اسکیت‌بردینگ، گرافیتی، مد خیابانی و موسیقی مستقل، هنرمندانی چون شپرد فیری (Shepard Fairey)، مارک گونزالس (Mark Gonzales)، اسپایک جونز (Spike Jonze)، مارگارت کیلگالن (Margaret Kilgallen)، مایک میلز (Mike Mills)، بری مک‌گی (Barry McGee)، فیل فراست (Phil Frost)، کریس جوهانسون (Chris Johanson)، هارمونی کورین (Harmony Korine) و اد تمپلتون (Ed Templeton) شروع به خلق هنری کردند که منعکس‌کننده‌ی سبک زندگی‌شان بود. بسیاری از آن‌ها هیچ آموزش رسمی نداشتند و تقریباً چیزی از سازوکار درونی دنیای هنر نمی‌دانستند. آن‌ها هنر خود را از طریق تمرین، خطا و تلاش، و نوآوری سنتی آموختند. از زمان «نسل بیت» (Beat Generation) تا کنون، گروهی از افراد خلاق با چنین حس زیبایی‌شناسی واحد و ابعاد فرهنگی متنوعی را ندیده‌ایم. دنیای هنر به شدت تحت تأثیر دستاوردهای آن‌ها قرار گرفته، درست مانند دنیای مد، موسیقی، ادبیات، فیلم و به طعنه، ورزش. در طول سال‌ها، این گروه به پختگی رسیده‌اند و بسیاری بیشتر به سمت تشکیلات رسمی گرایش پیدا کرده‌اند؛ اما فرقی نمی‌کند، روحیه استقلال‌طلبانه آن‌ها پابرجا مانده است. داستان بازنده‌های زیبا، جشنی بازنگری‌کننده بر این روحیه خواهد بود.

سال انتشار: 2008 کارگردان: Aaron Rose, Joshua Leonard ژانر: Documentary، Music نویسندگان: Arty Nelson امتیاز: 7.0