The Descent

CinemaSerf (منتقد)

یه گروه شش نفره از دوستا می‌زنن به دل یه غار زیرزمینی، از اون مدل جاها که آدم با دیدنش فقط دلش می‌خواد تو یه فضای باز و وسیع باشه. ماجرا از این قرار بود که یکی از اونا، بقیه رو بدون اینکه بگه می‌بره به یه جای ناشناخته و کشف‌نشده؛ واسه همین وقتی شروع می‌کنن خودشون و وسایلشون رو به زور از اون سوراخ‌سنبه‌های تنگ رد کنن، اصلاً نمی‌دونن کجا دارن می‌رن و چی در انتظارشونه. خیلی از شروع سفرشون نگذشته که با یه سری نقاشی روی دیواره غار و نشانه‌هایی روبرو می‌شن که انگار قبلاً هم کسی اونجا بوده، اما به جای اینکه دم‌شون رو بذارن رو کول‌شون و برگردن روی زمین، به مسیرشون ادامه می‌دن تا با یه چیزی (یا چیزهایی) کاملاً غیرمنتظره، وحشتناک و گرسنه روبرو بشن. شاید یه روزی، یکی پیدا بشه و یه فیلم فاجعه‌محور بسازه که شخصیت‌هاش واقعاً برامون مهم باشن، اما این فیلم قطعاً از اون مدل‌ها نیست. این گروه همون ترکیب کلیشه‌ای از مشکلات شخصی، روابط داغون، کینه‌ها و بی‌اعتمادی‌ها رو دارن، اما چون تلاش خاصی برای شخصیت‌پردازی‌شون نشده، فقط می‌تونیم بشینیم و از فیلم‌برداری خیره‌کننده، صداگذاری‌های واقعاً تاثیرگذار و استفاده هوشمندانه از نور و تاریکی لذت ببریم؛ چیزهایی که آسیب‌پذیری انسان رو وقتی روی دو پا و روی زمین سفت نیست و حواس پنج‌گانه‌ش به جای کمک، فقط باعث وحشت بیشترش می‌شن، به خوبی نشون می‌ده. نمی‌تونم بگم بازیگر خاصی توی فیلم درخشید، چون هر کسی می‌تونست اون جلیقه‌های شبرنگ رو بپوشه و طناب دستش بگیره. در واقع، شخصیت‌ها توی این داستان که به شکلی کلاستروفوبیک (ترس از محیط بسته) و عالی نشون می‌ده چه چیزهایی اون زیر کمین کردن، اصلاً اهمیتی ندارن. آیا کسی از اونا رنگ روز رو دوباره می‌بینه؟ خب، امیدوارم که نه!