نابودگر: رستگاری
در سال ۲۰۰۳، در بازداشتگاه ایالتی لانگوی، مجرمی به نام مارکوس رایت (Marcus Wright) در آستانه اعدام است و دکتر سرنا کوگان (Serena Kogan) که مبتلا به سرطان است، او را متقاعد میکند تا بدنش را برای تحقیقات به او اهدا کند و مارکوس میپذیرد. در سال ۲۰۱۸، پس از یک حمله ناموفق به یکی از تاسیسات اسکاینت (Skynet)، تنها جان کانر (John Connor) زنده میماند، اما او متوجه میشود که اسکاینت در حال توسعه مدل جدید و قدرتمند T-800 است. ناگهان، مارکوس به صورت برهنه و در حالی که دچار فراموشی شده، در آن مکان ظاهر میشود. مارکوس با نوجوانی به نام کایل ریس (Kyle Reese) و دختری به نام استار (Star) دوست میشود که به او کمک میکنند تا از دست ماشینهای مرگبار جان سالم به در ببرد و آنها با هم با یک جیپ سفر میکنند. در همین حال، نیروهای مقاومت سیگنالی را کشف میکنند که ممکن است ماشینها را خاموش کند و جان داوطلب میشود تا آن را آزمایش کند. وقتی کایل توسط یک ماشین اسیر و به مقر اسکاینت برده میشود، مارکوس تصمیم میگیرد به این جوان کمک کند و راهی اسکاینت میشود؛ در راه، او بلر ویلیامز (Blair Williams) را نجات میدهد که به او پیشنهاد میکند ابتدا با جان کانر ملاقات کند. اما مارکوس روی مین میرود و تحت عمل جراحی قرار میگیرد، جایی که رازی درباره منشأ او فاش میشود.
سال انتشار: 2009 کارگردان: McG ژانر: Action، Adventure، Sci-Fi نویسندگان: John Brancato، Michael Ferris امتیاز: 6.5نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
چی میتونم درباره این فیلم بگم، واقعاً فوقالعادهست! پر از انفجار و اکشن. فضاسازی فیلم یه کم با بقیه فیلمهای ترمیناتور فرق داره، اما من این فضای جدید «بقا» رو بیشتر از ترمیناتورهای قدیمی دوست دارم. ترمیناتور ۲ همیشه فیلم محبوب من از این سری بوده و خواهد بود، اما این یکی واقعاً بهش نزدیکه و قطعاً دومین فیلم محبوب منه. یه نقد نمیتونه همه چیز رو بگه، اما این فیلم رو هر کسی که هنوز ندیده، حتماً باید تماشا کنه.
2012-07-24
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
بدترین فیلم سری ترمیناتور.
2012-11-03
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
درباره «ترمیناتور: رستگاری» چی میتونم بگم؟ یه اضافه شدنِ نسبتاً خوب به سری ترمیناتوره، اما مشکلات بزرگی داره. بعضیها میگن این بدترین فیلم این مجموعه است، اما من موافق نیستم. T3 همیشه این عنوان رو برای من یدک میکشه. دیدن دوباره کایل ریس (Kyle Reese) خوب بود؛ نگاه متفاوتی بود به شخصیتی که خیلی زود فراموش شده بود. جان کانر یه کم بیروح بود و دلم میخواست از شخصیتش فاصله بگیرم. دیدن این آیندهای که همه توی فیلمهای قبلی دربارهاش حرف میزدن جالب بود، مشکل اینجا بود که این فیلم تاریکتر از بقیه به نظر میرسید (به جز T1). فیلم اول خیلی تاریک بود اما یه خط داستانی و درجه سنی R داشت که ازش حمایت میکرد. این فیلم اصلاً حس نمیشد که به دنیای ترمیناتور تعلق داره. چند تا دیالوگ و تصویر نوستالژیک هم نتونست کاری کنه که حس کنیم بخشی از این فرنچایزه. با همه این حرفها، فیلم هنوز چند تا صحنه اکشن خوب و لحظات جالبی داشت. بد نیست، اما فوقالعاده هم نیست.
2017-02-18
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
میدونم که حتی در بین سوابق پر فراز و نشیب فرنچایز ترمیناتور، «ترمیناتور: رستگاری» خیلی محبوب نیست. اما من همیشه در مورد این سری یه جورایی متفاوت فکر میکردم؛ مثل بقیه، میدونم که فقط دو تای اول عالی هستن، اما برای من، این T2 نیست که در صدر قرار داره، بلکه خودِ «ترمیناتور»، یعنی فیلم اوله. و از اون فیلم اول به بعد، ۵ بار دیگه سعی کردن فیلم ترمیناتور بسازن. از بین همه اون ۵ تا، «رستگاری» تنها فیلمی بود که سعی کرد چیزی متفاوت از فیلم اول رو امتحان کنه. حتی موفقیت چشمگیر T2 هم با استفاده از همون کانسپت اصلی فیلم اول به دست اومد. «رستگاری» سراغ چیز جدیدی میره و با اینکه مشخصاً برای خیلی از مخاطبها جواب نداده، برای من، بهترین فیلمیه که این فرنچایز خارج از دو فیلم اول تا به امروز ساخته. _نمره نهایی: ۳ ستاره - خوشم اومد. شخصاً پیشنهاد میکنم یه فرصت بهش بدید._
2020-04-03
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
_**اکشن پساآخرالزمانیِ نفسگیر که به زمان بیشتری برای خودنمایی نیاز داشت**_
دو فیلم اول ترمیناتور به راحتی جزو بزرگترین آثار علمی-تخیلی/اکشن تاریخ هستن. مشکل فیلم سوم، بیشتر از هر چیز، این بود که تا حد زیادی تکرار همون قبلیها بود؛ و شما فقط تا یه جایی میتونید یه پلات رو بازیافت کنید قبل از اینکه بیات بشه. همین موضوع تصمیم فیلمسازها رو برای ساخت این قسمت چهارم (۲۰۰۹) در آیندهای پساآخرالزمانی توجیه میکنه؛ جایی که اسکاینتِ تحت کنترل ماشینها با بازماندههای انسانی که به نام «مقاومت» شناخته میشن، در جنگه. چند شخصیت از فیلمهای قبلی حضور دارن: جان کانرِ پیرتر (Christian Bale)، پدرش کایل ریس (Anton Yelchin) که اینجا در واقع فقط یه نوجوانه (از پیچیدگیهای سفر در زمان!) و ترمیناتور T-800 شوارتزنگر (البته با چهره کامپیوتری). فراتر از اینها، شخصیتهای جدیدی داریم که بهترینشون مارکوس رایت (Sam Worthington) و بعد از اون بلر ویلیامز (Moon Bloodgood) هستن. همچنین کیت (Bryce Dallas Howard) همسر کانر، یه دختر لال به نام استار و هلنا بونهام کارتر در یک نقش فرعی حضور دارن.
در ظاهر، همه چیز در بالاترین سطح فیلمسازی قرار داره. مشکل اینجاست که شخصیتپردازی کافی یا وقفههای جذاب در داستان وجود نداره. در نتیجه با پلاتی روبرو هستیم که یه سری سکانس اکشن پساآخرالزمانی باحال رو با آدمهایی که مدام در حال اخم کردن، فریاد زدن و کشتن هستن به هم وصل کرده، اما ما به سختی اونا رو میشناسیم و در نتیجه برامون مهم نیستن. مثل گوش دادن به یه سیدی متالِ خیلی تند میمونه که از اول تا آخرش پر از درامزنیهای سریع، ریفهای گوشخراش و جیغ و فریاده. هیچ نقطه فرودی وجود نداره که با اوجهای اغراقآمیز تضاد ایجاد کنه و به همین خاطر حس یه اثر یکنواخت و خستهکننده رو میده. به عبارت دیگه، همون انرژی و هیجانی که قرار بود مخاطب رو تحت تاثیر قرار بده، به خاطر زیادهروی نتیجه عکس میده. به همین دلیله که بهش میگن «زیادهرویِ کُشنده» (overKILL). عجیبه ولی واقعیت داره.
با این حال، نکات مثبت کافی در «ترمیناتور: رستگاری» وجود داره که ارزش دیدن رو داشته باشه (اگه دو فیلم اول رو دیدید). مثلاً مارکوس رایت قهرمان جالبیه که فکر میکنه هیچ خوبیای در وجودش نیست تا اینکه خلافش بهش ثابت میشه. حدود دقیقه ۴۵، یه صحنه خوب دور آتیش توی بیابون بین دو شخصیت هست که یه لحظه گرم رو در دنیایی که به جنون کشیده شده با هم تقسیم میکنن. فیلم اگه صحنههای بیشتری مثل این داشت، تاثیرگذارتر میشد. اما در ساعت دوم فیلم، یه افشاگری خوب در مورد یکی از شخصیتهای اصلی وجود داره. در این میان، برایس دالاس هاوارد چهره زیبایی داره (هرچند در طول داستان بارداره). همچنین تاملات جالبی درباره ماهیت انسان بودن و ماشین بودن، یا هر دو، وجود داره.
خلاصه کلام، اگه عاشق اکشن هستید، اینجا پیداش میکنید. موتور-بات، ماهی-بات، رباتهای غولپیکر، رباتهای پرنده و رباتهای شوارتزنگری، همگی سعی دارن قهرمانها رو نابود کنن. از اونجایی که وقایع در دنیای پساآخرالزمانی اتفاق میافته، یادآور فیلمهایی مثل «زیر سیاره میمونها» (۱۹۷۰)، «مد مکس: فراتر از تالار رعد» (۱۹۸۵) و مخصوصاً «سلطنت آتش» (۲۰۰۲) هست، البته با هیجانهای مداوم و عجیب. دو فیلم اول این سری با موفقیت بیننده رو از همون ابتدا مجذوب میکنن و تعلیق رو به اوج میرسونن. حتی قسمت سوم هم تا حدودی این کار رو انجام داد، هرچند پلاتش تا اون موقع (۲۰۰۳) دیگه قدیمی شده بود؛ باز هم اثر قابل قبولی بود. اما «ترمیناتور: رستگاری» فقط به صورت حاشیهای و به قیمت اکشنِ دیوار-به-دیوار، مخاطب رو جذب میکنه. حیف شد، اما لحظات خودش رو داره؛ خوشبختانه از این نظر به بدیِ «بازگشت مومیایی» (۲۰۰۱) نیست. ناگفته نمونه که احتمالاً با تماشای دوباره و با توجه به پلات پیچیدهاش، بهتر به نظر بیاد.
نسخه اکران سینمایی ۱۱۵ دقیقه و نسخه کارگردان ۱۱۸ دقیقه است. فیلم در نیومکزیکو فیلمبرداری شده. نمرهای که من به هر کدوم از فیلمهای ترمیناتور میدم اینجوریه (هنوز ششمی رو ندیدم):
T1: A+
T2: A+
T3: B+
T4: B-
T5: C+
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
خب... این افتضاح بود. یه جورایی بیهدف بود، اما حداقل (برخلاف فیلمهای جدید که انگار میخوان فرنچایز ترمیناتور رو نابود کنن) به بقیه سری میخورد. پس میدونید، میتونست بدتر هم باشه. حداقل «رستگاری» شبیه ادامه فیلمهای ترمیناتور به نظر میرسه. این بهترین چیزیه که میشه دربارهاش گفت. کریستین بیل (Bale) واقعاً گند زده، اما خب، این فیلمِ امسیجی (MCG) هست و اون واقعاً نمیدونه چطور باید از پس کار بربیاد. اون صحنهها رو یکییکی به هم چسبونده، بدون هیچ هماهنگی یا انتقال درستی که بیننده رو توی داستان هدایت کنه، و این کار رو با یه پلات پیچیده انجام داده که یه جورایی، فقط یه ذره منطقی به نظر میرسه... یه جورایی. صحنههای جان کانر وحشتناکن، بقیه صحنهها هم واقعاً افتضاحن، و فقط یکی دو لحظه دارید که واقعاً حس میکنید دارید یه فیلم ترمیناتور میبینید، نه یه کپیِ درجه دو.
2023-01-12
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**بدون شک بهتر از هر فیلم ترمیناتوری که بعد از اون ساخته شد.** این فیلم شاید کامل نباشه و به خوبی دو فیلم اول ترمیناتور نباشه، اما تماشای اون لذتبخشه (شاید به عنوان یه فیلمی که میدونی خوب نیست ولی ازش لذت میبری). بازیگری خوبه. کریستین بیل در نقش جان کانر بهترین انتخاب ممکنه. سام ورثینگتون (Sam Worthington) هم مثل همیشه در نقش شخصیت اصلی کارش رو خوب انجام داده. من طراحی تولید رو دوست داشتم. آدم ممکنه آرزو کنه که کاش داستان به این سمت یا اون سمت میرفت، اما در کل اونا کارشون رو خوب انجام دادن. حضور کوتاه آرنی به عنوان یه شخصیت کامپیوتری و یه T800 تازه، لذتبخش و باحال بود. اون زمان مردم خیلی به فیلم حمله کردن - اما هی - حداقل به خوبی فیلم سوم هست و قطعاً از هر چیزی که بعدش اومد بهتره، حداقل از نظر داستان و شخصیتها.
2024-11-12