Single White Female 2: The Psycho
در نیویورک، هالی پارکر و ژان لمبرت، همکاران روابط عمومی و همخانهی یکدیگر، بر سر ترفیع شغلی در آژانس‌شان با هم رقابت دارند. ژانِ بی‌اخلاق، هالی را فریب داده و به شیکاگو می‌فرستد؛ در همین حال، او دیوید کرای (نامزد هالی) را در مراسم افتتاحیه رستوران شیک خودش اغوا می‌کند و آن‌ها یک رابطه یک‌شبه دارند. وقتی هالی به خانه برمی‌گردد، می‌فهمد که دیوید با ژان به او خیانت کرده و تصمیم می‌گیرد به آپارتمان دیگری نقل‌مکان کند. او قرار ملاقاتی با تِس کوسیچِ نیازمند می‌گذارد و آن‌ها هم‌خانه و دوست می‌شوند. وقتی تس موهایش را به سبک موهای هالی کوتاه و رنگ می‌کند، هالی می‌فهمد که همخانهی جدیدش روی او به شدت تعصب و وسواس دارد. وقتی هالی، تس را تا کلوپ شبانه زیرزمینی «گناه» (Sin) تعقیب می‌کند، متوجه می‌شود که آن دختر تعادل روانی ندارد. اما تس می‌خواهد دوست او باشد و با خلاص کردن هالی از شر دوستان بدِ سابقش، او را از رنج نجات دهد.
سال انتشار: 2005 کارگردان: Keith Samples ژانر: Drama، Thriller نویسندگان: Glenn Hobart، Andy Hurst، Ross Helford امتیاز: 4.1راهنمای والدین Single White Female 2: The Psycho
نقدها و نظرات
Wuchak (منتقد)
_**هم‌خانه‌ای دیگر از جهنم**_
در شهر نیویورک، دو همکار روابط عمومی (کریستین میلر و بروک برنز) برای ترفیع در آژانس خود رقابت می‌کنند که یکی از آن‌ها (میلر) تصمیم می‌گیرد از آپارتمان مشترکشان نقل‌مکان کند و به آگهی همخانهی زنی که از طبقه اجتماعی آن‌ها نیست (آلیسون لنگ) پاسخ دهد. حداقل یکی از این زنان... یک روانی تمام‌عیار است. تاد بابک نقش نامزد را بازی می‌کند. فیلم «همخانهی سفیدپوست مجرد ۲: روانی» (Single White Female 2: The Psycho - 2005) دنباله‌ای مستقل برای فیلم سال ۱۹۹۲ است و به هیچ وجه یک کپی برابر اصل نیست. از آنجایی که مستقیماً وارد بازار ویدئویی شده، بازیگران چهره‌ای ندارد و فاقد حس هنری فیلم اصلی است، اما کریستین میلر یک قهرمان باکیفیت ارائه می‌دهد، برنز در نقش دختر بدجنس فوق‌العاده است و لنگ نیز به عنوان یک فرد طردشده بسیار تأثیرگذار است. این کمک می‌کند که فیلم فرمول داستان را دستکاری کرده و موقعیت مکانی آن به اندازه فیلم اصلی یک‌بعدی نیست که تقریباً کل داستان در یک آپارتمان گوتیک قدیمی رخ می‌داد. همچنین جذابیت بصری بیشتری دارد و به اندازه نسخه اول خسته‌کننده و یکنواخت نیست. متأسفانه، به همان اندازه هم در خاطره‌ها نمی‌ماند. برای این ژانر و آثار ویدئویی به اندازه کافی جوابگوست، اما تا حدی هم زود از یاد می‌رود. با حضور کریستین میلر می‌شد کارهای بسیار بیشتری کرد و انتظار بالاتری داشت. فیلم ۱ ساعت و ۳۰ دقیقه است و در لس‌آنجلس کالیفرنیا فیلمبرداری شده است. نمره: C+