The Lonely Ones

Wuchak (منتقد)

یه فیلم هیولایی جنگلی و بی‌بودجه که در کمال تعجب خلاقانه و حال‌خوب‌کنه!

فیلم «The Lonely Ones» که سال ۲۰۰۴ ساخته و ۲۰۰۶ اکران شد، یه اسلشر فوق‌العاده کم‌بودجه از نوع «کلبه‌ای در جنگل» هستش که داستان ۹ تا دانشجوی کالج (پنج دختر و چهار پسر) رو روایت می‌کنه؛ کسایی که واسه تعطیلات به یه کلبه بزرگ و مدرن در آریزونا میان که مال خانواده یکی از دختراست. وقتی می‌فهمن طعمه کسی یا چیزی تو دل جنگل شدن، اوضاع به هم می‌ریزه و جهنم به پا می‌شه.

این از اون دست فیلم‌های میکرو‌بودجه‌ایه که فراتر از محدودیت‌هاش ظاهر می‌شه و یه تجربه واقعاً دیدنی و ارزشمند ارائه می‌ده. کل بودجه ساختش فقط ۱۰۰ هزار دلار بوده که بیشترش هم صرف جا و غذای عوامل تو ناکجاآباد شده. اعتراف می‌کنم ۳۶ دقیقه اول فیلم به خاطر محدودیت‌های بی‌بودجه بودن ضعیفه: صدای نه‌چندان خوب، نورپردازی بد، فیلم‌برداری مات با دوربین‌های هندی‌کم دیجیتال و... اما درست از دقیقه ۳۶ موتور فیلم روشن می‌شه و تا آخر پر از سکانس‌های میخکوب‌کننده، احساسی و هیجان‌انگیزه. راستش به‌خاطر ضعف‌های پرده اول کم مونده بود فیلم رو ببندم، ولی خوشحالم که پاش نشستم، چون ورق کاملاً برگشت و تبدیل به یه فیلم هیولایی جنگلی و پرقدرت شد.

با اینکه بیشتر از دوازده تا شخصیت تو فیلم هستن (با یه گروه بازیگری متنوع و خوب) و دست کارگردان از نظر مالی بسته بوده، دیوید مایکل کیروز جونیور در مقام نویسنده و کارگردان تونسته با یه فیلم‌نامه حساب‌شده و دست‌اول، کاراکترها رو جون‌دار از آب دربیاره. از اون گذشته، موسیقی متن متنوع و خیلی تأثیرگذاری داره؛ حتی با وجود اینکه تو پرده دوم، یه سکانس طولانی با صدای پیانوی دلهره‌آورش یکسره کش می‌آد. صحبت از پیانو شد، یه بخشیش خیلی شبیه آهنگ «Storm» از گروه ساواستور (Savatage) بود که از نظر من عالیه. موسیقی شامل قطعات گیتار آکوستیک شنیدنی و یه قطعه هارد راک/متال هم هست. از بین اون پنج تا دختر، چهره‌هاشون کاملاً معمولیه (زشت نیستن، فقط معمولی‌ان)، به‌جز دوانی پین (Devanny Pinn) در نقش تیفا که ریزه‌میزه و تروتمیزه و جذابیت خاصی داره، و شاید تا حدی هم رینوآ با بازی هیثر کانفورتو (یا همون هیثر ری) که موهای قرمز داره.

حرف آخر: «تنهاها» واقعاً غافلگیرم کرد؛ یه گوهر ناب وسط خروارها فیلم به‌دردنخور میکرو‌بودجه. البته فقط در صورتی ازش لذت می‌برید که بتونید با استایل بی‌پول و مستقلش کنار بیاید؛ کاری که من بعد پرده اول موفق شدم انجامش بدم (حتی برگشتم و نیم‌ساعت اول رو دوباره دیدم و فهمیدم واقعاً مقدمه‌چینی محکمی برای ادامه فیلم بوده). وقتی پرده دوم شروع شد، تا آخر چشم از صفحه برنداشتم و علیرغم کمبودهای واضح فیلم، حسابی کیف کردم. اگه این فیلم با یه بودجه درست‌وحسابی بازسازی می‌شد، شاهکار از آب درمی‌اومد. نویسنده و کارگردانش استعداد کارای بزرگ‌تر رو داشت، اما تا لحظه نوشتن این متن، از سال ۲۰۰۹ به بعد هیچی نساخته، اونم فقط یه اپیزود تلویزیونی بوده! حیفه واقعاً، چون این فیلم نشون می‌ده که استعداد خلق کارهای عالی رو داره، فقط پول لازم داره تا ایده‌هاش رو عملی کنه.

مدت زمان فیلم ۹۷ دقیقه‌ست و تو گریر، آریزونا فیلم‌برداری شده.
نمره من: -B