Blackbeard

Wuchak (منتقد)

امتیاز: 6

یک ماجراجویی واقع‌گرایانه درباره دزدان دریایی که در سال ۲۰۰۵ اکران شد و کوین کانر آن را کارگردانی کرده است. «ریش‌سیاه» یک فیلم تلویزیونی دو قسمتی از شبکه هال‌مارک است که به طور آزادانه بر اساس ماجراجویی‌های دزد دریایی بدنام، ادوارد تیچ، که بیشتر با نام ریش‌سیاه شناخته می‌شود (زاده حدود ۱۶۸۰ و درگذشته ۲۲ نوامبر ۱۷۱۸) ساخته شده است. اگرچه «ریش‌سیاه» دارای شخصیت‌های واقعی و موارد دیگری مانند کشتی «انتقام ملکه آن» و رابطه ریش‌سیاه با فرماندار است، اما داستان اساساً تخیلی است. کسانی که درباره زندگی ریش‌سیاه اطلاعات دارند باید این را از همان ابتدا بدانند وگرنه توی ذوقشان می‌خورد. با این حال، حتی با وجود اینکه این یک داستان تخیلی است، فیلم در ارائه سبک زندگی اولیه دزدان دریایی کارائیب واقع‌گرایانه عمل کرده است. ناگفته نماند که موفق شده روحیه ریش‌سیاه را به خوبی به تصویر بکشد. یکی از چیزهایی که مرا از فیلم‌های دزدان دریایی مانند «دزدان دریایی کارائیب» (همه قسمت‌ها) و «جزیره کات‌پروت» (۱۹۹۵) زده می‌کند این است که آن‌ها فضایی بسیار مسخره و غیرقابل باور دارند که بیننده نمی‌تواند بیش از چند لحظه داستان را جدی بگیرد. خب، با «ریش‌سیاه» نباید نگران این موضوع باشید، زیرا این فیلم هم تصویر قابل باوری از سبک زندگی دزدان دریایی ارائه می‌دهد. فیلم قطعا به بیننده کمک می‌کند تا نگاهی اجمالی به آنچه که در آن دوران یعنی قرن‌های ۱۶ تا ۱۷ میلادی به عنوان یک دزد دریایی بودن تجربه می‌شد، بیندازد. در خصوص اشکالات تاریخی داستان، واقعاً چقدر درباره ریش‌سیاه و ماجراجویی‌های فراوانی که تجربه کرده است می‌دانیم؟ آیا او کاتب شخصی با خود داشت که تمام جزئیات زندگی و دردسرهایش را یادداشت کند؟ مسلماً خیر. داستان «ریش‌سیاه» شامل رویدادهایی است که به خوبی می‌توانست برای او و دیگر دزدان دریایی آن دوران اتفاق بیفتد. با توجه به همه این‌ها، من این انتقادات سخت‌گیرانه درباره ادعای عدم دقت تاریخی را درک نمی‌کنم. به علاوه، فیلم بیش از حد تحسین‌شده «شجاع‌دل» (۱۹۹۵) به عنوان یک شاهکار تحسین می‌شود، اما آیا از نظر تاریخی دقیق است؟ لطفاً (مل گیبسون، والاس را طوری به تصویر کشید که انگار خود حضرت عیسی است). اگرچه این یک فیلم تلویزیونی با بودجه کم در مقایسه با اکران‌های بزرگ سینمایی است، اما از نظر روحیه با فیلم‌هایی مانند «آخرین موهیکان» (۱۹۹۲) و «کنته دو مونت‌کریستو» (۲۰۰۲) قابل مقایسه است. بنابراین اگر از فیلم‌های ماجراجویی این‌چینی لذت می‌برید، احتمالاً از «ریش‌سیاه» قدردانی خواهید کرد، به شرطی که بتوانید با بودجه تلویزیونی آن کنار بیایید. در مورد شخصیت‌های اصلی، انگوس مک‌فادین در زنده کردن ریش‌سیاه عملکرد خوبی دارد؛ ریچارد چمبرلین به عنوان شرور اشرافی و افاده‌ای تاثیرگذار است; مارک آمبرز یک قهرمان مردانه و نجیب عالی است؛ و جسیکا چستین انتخاب خوبی به عنوان دخترخوانده فرماندار پروویدنس (چمبرلین) است. جسیکا موحرمز قطعاً جذاب است اما یک دلبر خیره‌کننده نیست، که البته مشکلی ایجاد نمی‌کند زیرا این نوع زنان تقریباً همیشه بر جذابیت‌های فوق‌العاده زیبا غلبه می‌کنند (زیبایی ظاهری کمتر اغلب زیبایی درونی بیشتری ایجاد می‌کند، البته استثنائاتی هم وجود دارد). در نیمه دوم فیلم صحنه‌هایی وجود دارد که ریش‌سیاه و خدمه ناجورش جسیکا را در حالی که در جنگل چادر زده‌اند به اسارت گرفته‌اند و نماهایی از جسیکا وجود دارد که واقعاً خیره‌کننده هستند. به نوعی جنگل زیبایی افسونگر او را نمایان می‌کند. داستان در کارائیب اتفاق می‌افتد اما فیلم در تایلند فیلمبرداری شده است. اگرچه من کارائیب واقعی را ترجیح می‌دادم، اما این لوکیشن‌ها قطعان باشکوه هستند. مسئله این است که پرُوویدنس واقعی آن‌طور که به تصویر کشیده شده تپه‌ماهور ندارد. همچنین، به طور کلی در آن دوره زمانی هیچ آسیایی‌ای در هند غربی زندگی نمی‌کرد. حرف آخر: اگر حوصله یک ماجراجویی واقع‌گرایانه درباره دزدان دریایی را دارید و محدودیت‌های محصولات تلویزیونی برایتان مهم نیست، با دیدن «ریش‌سیاه» ضرر نمی‌کنید. اگر دزدان دریایی، جزایر کارائیب، نیروی دریایی سلطنتی، گنجینه‌های پنهان، مقام‌های فاسد، ماجراجویی در جنگل، نبردهای کشتی، غارها، افراد کشتی‌شکسته و دختران در خطر را دوست دارید، قطعاً از «ریش‌سیاه» ناامید نخواهید شد. این بهترین فیلم دزدان دریایی است که دیده‌ام (البته که خیلی‌های دیگر را ندیده‌ام) و از آشغال‌های فانتزی مسخره‌ای مثل «دزدان دریایی کارائیب» سرتر است، تا چه رسد به اینکه از «ناخدا و فرمانده» (۲۰۰۳) جذاب‌تر باشد؛ هرچند به پای شاهکارهایی مثل «شورش در کشتی بونتی» (۱۹۶۲) یا «بونتی» (۱۹۸۴) نمی‌رسد. زمان فیلم ۲ ساعت و ۴۹ دقیقه (مجموع هر دو قسمت) است. نویسنده: برایس زابل. نمره: B/B- (۶.۵/۱۰)

2018-07-22