The Magic Flute

DocTerminus (منتقد)

اعتراف می‌کنم که نوشتن یک نقد آگاهانه درباره این فیلم برای من تقریباً غیرممکن است، چرا که هیچ آشنایی زمینه‌ای با اپرا/اپرت موتزارت یعنی **فلوت سحرآمیز** ندارم. در واقع، و شاید این موضوع درباره سایر سینماداران هم صادق باشد، تنها ارتباط من با آن اپرا، سکانس‌هایی است که در فیلم **آمادئوس** گنجانده شده بود. با این حال، خودم را به چالش کشیدم تا تمام آثار کنت برانا را تماشا کنم، بنابراین نباید از **فلوت سحرآمیز** به سادگی گذشت. با در نظر داشتن این موضوع، باید از طرفداران پرشور این اپرا عذرخواهی کنم که رویکرد مرا عاری از دانش درباره هرگونه تولید صحنه‌ای می‌بینند.

این نسخه سینمایی در جریان جنگ جهانی اول و در کشوری نامشخص روایت می‌شود. داستان درباره سرباز جوانی است که به ماموریتی فرستاده می‌شود تا دختر ملکه شب، یعنی پامینا را نجات دهد. داستان از طریق جادو آشکار می‌کند که شاید آن آدم‌ربا در نهایت هم چندان شرور نباشد. تصور می‌کنم این داستان، که با ایده اصلی موتزارت تنظیم شده، ممکن است دلنشین‌تر و سبک‌تر باشد؛ به‌ویژه اهمیت معجزات در داستانی که به نام یک فلوت جادویی نام‌گذاری شده است.

استیون فرای، گنجینه درخشان بریتانیا، این داستان را به گونه‌ای اقتباس کرده که برای انگلستانِ دوران جنگ جهانی اول ملموس باشد. برانا، که فرای را در فیلم **دوستان پیتر** کارگردانی کرده بود، سکان هدایت این فیلم با طراحی زیبا را بر عهده دارد. ساختار تولید و ریتم داستان نشان می‌دهد که چرا برانا چنین کارگردان جذابی است. از آنجا که با هیچ‌کدام از اجراهای ضبط‌شده هنرمندان از صحنه اپرا آشنا نیستم، نمی‌توانم با وجدان راحت درباره قدرت اجرای خاصی نظر بدهم، اما به نظر من صداگذاری و موسیقی خوب از آب درآمده است. با این حال، غیبت پاتریک دویل باعث می‌شود فیلم کمی کمتر «برانایی» به نظر برسد.

این فیلم سال‌ها طول کشید تا به هر شکلی راه خود را به ایالات متحده باز کند تا اینکه در نهایت روی DVD عرضه شد. شاید دلیلش واضح باشد؛ این اثر در آمریکا چندان اهمیت بزرگی ندارد. خوشحالم که آن را دیدم، اما احتمالاً تا چند سال آینده از تماشای مجددش خودداری خواهم کرد.