Сон смешного человека

CinemaSerf (منتقد)

یک بار دیگر، توجه پتروف به جزئیات پرمعنا در این اقتباس از داستان داستایوفسکی فوق‌العاده است. با مردی آشنا می‌شویم که در حال سفر با قطار است؛ خب تن او در سفر است، اما ذهنش جای دیگری سیر می‌کند. راوی بی‌روح و یکنواخت به ما می‌گوید که او غرق در افکاری درباره‌ی بی‌ارزشی زندگی‌اش و گلوله‌ای است که قرار است او را از این عذاب خلاص کند. هنگام راه رفتن به سمت خانه، با بچه‌ی خیابانی کوچکی برخورد می‌کند که التماس‌کنان درخواست کمک دارد. او بی‌اعتنا به التماس‌های دخترک رد می‌شود و به رختخواب می‌رود. بخش عمده‌ای از ده دقیقه آینده را در رؤیاهای او سپری می‌کنیم و من این خواب‌ها را گاهی اوقات کاملاً کتاب مقدسی یافتم. رویاهایی که ابتدا ماهیتی ایده‌آل‌گرایانه دارند و سپس فاسدتر و پلیدتر می‌شوند، و به نظر می‌رسد روان او در میان این رؤیا به دنبال این است که بفهمد مسئولیتش در قبال این دنیای جایگزین، اگر اصلاً وجود داشته باشد، کجاست. وقتی بیدار می‌شود، باید دست به انتخاب بزند. آیا بهتر است در دنیایی پر نقص، خوب زندگی کند تسلیم نقص‌های آن شود و با چیزی بسیار، بسیار بدتر روبه‌رو گردد. به دلایلی، شمایل صورت این مرد در تمام طول فیلم مرا به یاد لنین می‌انداز؛ چین و چروک‌ها و جدیت درون چشم‌هایش. دخترک هم می‌توانست مدل پوستر انقلاب فرانسه (یا هر انقلاب دیگری) باشد. کودکی خردسال عاری از امید، انتظار یا عشق، که اینجا در لباس‌های پاره‌اش به طرزی ماهرانه به تصویر کشیده شده است. تصاویر سرد و تیره و تار هستند و تا حد زیادی وحشت دنیایی را که سراپا خودخواهی است، برجسته می‌کنند. تماشای این اثر به طرز شگفت‌آوری قدرتمند است.