Lady Magdalene's

Vlad Ulbricht (منتقد)

حیرت‌انگیز، خیره‌کننده، هوش‌ربا، نفس‌گیر، خارق‌العاده، تاثیرگذار، معجزه‌آسا، تماشایی، تکان‌دهنده، غافلگیرکننده، چشمگیر، مسحورکننده، مبهوت‌کننده، شگفت، رویایی، شورانگیز، رعب‌آور، هیجان‌انگیز، مو به تن سیخ‌کن، دلنشین، باصلابت، احساسی، تکان‌دهنده، دلهره‌آور، کولاک، غریب، تک، درجه‌یک، معرکه، ناب، ناممکن، استثنایی، باورنکردنی، عجیب، شاهکار، خاص، پدیده، بی‌همتا، نادر، فراتر از تصور، بی‌سابقه، نامتعارف و هوس‌انگیز. این کلمات فقط توی ۴ دقیقه اول این شاهکار ساختارشکن و ضیافت حسی از ذهنم رد شدند!

افتتاحیه فیلم با اون صحنه پر از تعلیق زن بلوند جذاب و هیولای خزنده‌نما (که داره معجون شیطانی می‌خوره) فوراً توجهم رو جلب کرد و اصلاً ولم نکرد. جی نیل شولمن در حرکتی نوآورانه در پایان همین صحنه دیوار چهارم رو شکست و مستقیماً از تماشاگرها خواست موقع دیدن فیلمش «حالش رو ببرند» و همچنین این شاهکار رو «فراموش نکنند»، اونم با التماس کردن بهشون که حداقل ۳ بار تمرکز کنن و حافظه‌شون رو ارتقا بدن! از شدت هیجان و انتظار از پا دراومدم. جوری که حتی سعی کردم به شماره تلفنی که خیلی زیرپوستی روی صفحه چشمک می‌زد زنگ بزنم تا به نیل شولمن به خاطر چنین سکانس درخشانی تبریک بگم، ولی متاسفانه پای تلفن نبود. عجیب این بود دختری که احتمالاً منشیش بود سعی کرد بهم قرص‌های ناتوانی جنسی بفروشه؛ منم ۱۴ تا قوطی خریدم!

بقیه فیلم هیچ‌وقت به اوج صحنه زن بلوند و مرد سوسماری نمی‌رسه، ولی باز هم از هر چیزی که امسال یا هر سال دیگه‌ای ببینید بهتره. انتخاب بازیگرها محشره. تمام بازیگرا استاد مسلم کارشون هستن، مخصوصاً اون مقلد الویس در آهنگ سلف‌سرویس که توی تیتراژ پایانی پخش می‌شه؛ واقعاً فکر کردم خودِ الویسه! نیل شولمن هم (طبیعتاً) بهترین بازیگر فیلم بود. با حضورش صفحه رو کاملاً «پر» کرده بود؛ بازی‌ش بزرگ، پرملات، با ظرافت‌های ریز و پر از کاریزما بود. وزنِ عجیبی به شخصیت آلیستر داده بود و توجه مخاطب رو با ولع تمام می‌بلعید! شولمن با این فیلم‌نامه استادانه دلی از عزا درآورد و دیالوگ‌ها رو مثل لقمه قورت داد. هیچ بازیگری تاحالا این‌قدر «جربزه» و شجاعت روی پرده نشون نداده بود، یه بازی شاهکار!

باید از نویسندگی درجه‌یک فیلم هم تعریف کرد: مأمور مالیاتی که برای مارشال‌های هوایی کار می‌کنه یه مرد مسلمان رو بازرسی می‌کنه و به دردسر می‌افته، برای همین تبعیدش می‌کنن به یه فاحشه‌خونه پر از کارگرهای جنسی فوق‌العاده و یه دفاع‌آخر فوتبال آمریکایی که اونام بازیگرن، به اضافه شخصیت اوهورا توی شهر پارامپ. فاحشه‌ها و اون فوتبالیست و اوهورا مدام توی پارکینگ‌های کازینو آواز می‌خونن چون دوست دارن نشون بدن نه‌تنها بازیگرای عالی‌ای هستن، بلکه خواننده‌های پارکینگی محشری هم هستن! دست بر قضا، توی فاحشه‌خونه، مأمور مالیات همون مرد مسلمون قبلی رو می‌بینه؛ اونم ویولن می‌زنه و یکی از دخترها رو می‌کشه (البته متاسفانه به فوتبالیسته کاری نداره) و بعد می‌ره سد هوور تا یه زیپ‌لاین هیجان‌انگیز بره پایین! مأمور هم با اوهورا، باقی‌مونده دخترها و فوتبالیسته اون مرد رو تا بیمارستان تعقیب می‌کنه، اما نه قبل از این‌که مرده با سس خردل به شولمن شلیک کنه و با کت استیونس حرف بزنه! بعدش اوهورا با یه تفنگ فسقلی (که تو کیف مخمل صورتیش قایم کرده بود) به مرد شلیک می‌کنه، درحالی‌که بقیه دخترا با قیافه‌های خوشگل می‌پلکن و استعدادهای بازیگری نابشون رو نشون می‌دن. در آخر هم می‌روند به یه رستوران سلف‌سرویس و آخرین رون مرغ سوخاری رو برمی‌دارن قبل از اینکه الویس بهش برسه (چون الویس کلسترول داره و باید رعایت کنه).

خلاصه این بهترین فیلمیه که توی کل عمرم دیدم و توی چشم من شماره یکه! به‌همین خاطر رفتم و بهش نمره ۱ دادم، چون رتبه شماره ۱ منه!! هورا برای جی نیل شولمن. بدون اون زندگی من یه ذره خالی‌تر از اینی بود که الان هست. اون طوری آدم رو سرگرم می‌کنه که کمتر کسی تونسته، و من خیلی خوشحالم که این استعداد بی‌نظیر و هنر بی‌پایانش در سرگرم کردن رو کشف کردم. نیل شولمن بهترینه، واقعاً از صمیم قلب می‌گم.