جک ریچر
در شهری آرام و بیحاشیه، پنج نفر توسط یک تکتیرانداز حرفهای به قتل میرسند. پلیس به سرعت متهم را شناسایی و دستگیر میکند و پروندهای میسازد که مو لای درزش نمیرود. اما متهم به جای اعتراف، این کلمات را مینویسد: «جک ریچر را پیدا کنید.» خود ریچر (Jack Reacher) گزارش خبری را میبیند و در شهر ظاهر میشود. تیم دفاع بسیار امیدوار میشود، اما ریچر آمده تا کار آن مرد را یکسره کند. ریچر که از درخواست متهم شوکی شده، تصمیم میگیرد خودش از گناهکار بودن او اطمینان کامل پیدا کند، اما با حقایقی روبرو میشود که فراتر از انتظارش است.
سال انتشار: 2012 کارگردان: Christopher McQuarrie ژانر: Action، Thriller نویسندگان: Lee Child، Christopher McQuarrie امتیاز: 7.0نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
یه مرد تو یه پارک به شش نفر شلیک میکنه، اونم ظاهراً کاملاً تصادفی. مدارک خیلی تابلوعه و پلیس هم سریع دستگیرش میکنه. وقتی ازش درباره قتلها میپرسن، تنها چیزی که میگه (یا بهتر بگم مینویسه) اینه: «جک ریچر رو پیدا کنید». اونا هم پیداش میکنن و در حالی که جک فکر میکنه فقط اومده تا کار طرف رو تموم کنه، خیلی زود میفهمه که ماجرا عمیقتر از اونیه که اول فکر میکرد. حالا جک دنبال اینه که قطعات یه پازل خیلی بزرگتر رو کنار هم بچینه.
این فیلم حس و حال یه فیلم اکشن ساده با یه چرخش داستانی کوچیک رو داره. راستش اگه به اتفاقات اول فیلم فکر کنید، اون چرخش داستانی کاملاً واضحه. یادمه خیلی وقت پیش تریلرش رو دیدم و به نظر میرسید یه فیلم کمدی باشه، اما اصلاً اینطور نیست. شاید یکی دو تا صحنه مبارزه خندهدار (و دیالوگهایی با رابرت دووال Robert Duvall) داشته باشه، اما در واقع فضای فیلم کاملاً تاریکه. همین موضوع هم باعث شد فیلم تا حدی برام جذاب بشه، چون از قبل قضاوتش کرده بودم.
تام کروز (Tom Cruise) هم که... همون تام کروزه. حداقل همون شکلی که تو سالهای اخیر دیدیم؛ یه آدم ساکت و باحال که میدونه چطور مشکلات رو حل کنه و انگار همیشه یه قدم از بقیه جلوتره. من زیاد طرفدار این تیپ شخصیتی نیستم و به همین خاطر کلاً طرفدار جک ریچر هم نشدم، اما خب، فیلم یه کم بهتر از اون چیزی بود که فکر میکردم. ورنر هرتسوک (Werner Herzog) هم یه نقش کوتاه و جالب داره که عشقِ فیلمها حتماً از دیدنش لذت میبرن، چون واقعاً کارگردان بزرگیه.
_حرف آخر... اگه تام کروز رو دوست دارید، ببینیدش. اگه از فیلمهای اکشن تمیز و حسابشده مثل سری فیلمهای بورن (Bourne) خوشتون میاد... ببینیدش. اما اگه دنبال شخصیتهای عمیق و یه داستان خیلی پیچیده هستید، این فیلم به درد شما نمیخوره._
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
«فکر کردی من قهرمانم؟ من قهرمان نیستم. و اگه باهوش باشی، این موضوع میترسونتت. چون من چیزی برای از دست دادن ندارم.»
همه چیز از همون اول بد شروع شد؛ طرفدارای رمانهای لی چایلد (Lee Child) از انتخاب تام کروز (Tom Cruise) برای نقش اصلی حسابی شاکی بودن. میگفتن اصلاً به این نقش نمیخوره و کلی به فیلم تیکه انداختن، اونم بیشتر از طرف کسایی که حتی فیلم رو ندیده بودن! برای همین چقدر چسبید که منی که هیچ تعصبی روی کتابهای چایلد ندارم و تا حالا چیزی ازش نخوندم، با یه تریلر خوشساخت و کلاسیک روبرو شدم.
شخصیت ریچر واقعاً عالی خلق شده؛ یه نظامی سابق کلهخر که تا خودش نخواد کسی نمیتونه پیداش کنه. اون وارد پروندههایی میشه که نیاز به حل شدن دارن و از مهارتهای خاصش برای کشف معماها استفاده میکنه. اینجا هم کنار یه وکیل مدافع به اسم هلن رودین (با بازی رزاموند پایک Rosamund Pike) قرار میگیره، اونم وقتی که یه تکتیرانداز سابق ارتش ظاهراً تصادفی پنج نفر رو میکشه و بعد تو بازجویی اسم ریچر رو میاره.
داستان پر از پیچ و خم و سرنخهای مخفیه که باید دنبالشون بگردی تا به اصل ماجرا برسی. کروز در نقش ریچر فوقالعادهست؛ با کارگردانی و نویسندگی دقیق کریستوفر مککوری (Christopher McQuarrie)، هیچ شکی باقی نمیمونه که با یه آدم خفن و جدی طرفیم که خانومها دوسش دارن و نه تنها مجرما، بلکه پلیسها هم ازش حساب میبرن. هیچکدوم از اینا هم اغراقآمیز نیست و خیلی ظریف اجرا شده. مککوری نیازی نداره فیلمش رو با جلوههای ویژه کامپیوتری شلوغ کنه تا مخاطب رو جذب کنه. صحنههای اکشن خیلی هوشمندانه طراحی شدن، خشونت فیلم خشنه اما زننده نیست، و داستان هم با پیچشهای داستانی و طنز زیرپوستیاش حسابی بیننده رو سرگرم میکنه.
بازیگرای مکمل هم در کنار کروز عالی بودن؛ پایک، رابرت دووال (Robert Duvall)، ورنر هرتسوک (Werner Herzog) و جای کورتنی (Jai Courtney) جذابیت این ترکیب کروز و مککوری رو دوچندان کردن. با وجود نقدها و گزارشهای ضد و نقیض، جک ریچر تونست خودش رو بالا بکشه و به یه فیلم موفق تبدیل بشه. ایول! ۷.۵ از ۱۰
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
پنج نفر که ظاهراً هیچ ربطی به هم ندارن، موقع پیادهروی تو خیابون توسط یه تکتیرانداز کشته میشن. در کمال تعجب، پلیس خیلی سریع موفق میشه متهم رو بگیره، اما وقتی طرف میخواد که «جک ریچر» (تام کروز Tom Cruise) رو صدا بزنن، پلیسها حسابی گیج میشن؛ جالب اینجاست که ریچر خودش همون موقع تو راه شهر بوده. وکیل مدافع، «هلن» (رزاموند پایک Rosamund Pike)، سعی میکنه از ریچر کمک بگیره، اما این بازرس جنایی سابق فقط میخواد حال اون یارو رو بگیره و محکومش کنه. وقتی متهم بعد از کتک خوردن تو اتوبوس زندان به کما میره، این دو نفر تازه شروع میکنن به تحقیق جدی روی این پروندهای که به نظر خیلی ساده میرسید، و کمکم میفهمیم که... بله، کلی چیزای دیگه هست که باید کشف بشه!
فیلم خیلی طولانیه و تقریباً یک ساعت طول میکشه تا از معرفی شخصیتها و اینکه کی با کی مشکل داره بگذریم. پایک هم تو نقش وکیل سرسخت خیلی خشک و بیروح بازی کرده. اما وقتی کروز میافته رو غلتک، داستان با اکشن زیاد و چند تا پیچش جالب، خیلی جذابتر میشه. پایانش هم یه جورایی من رو یاد فیلم «Highlander» (۱۹۸۶) انداخت. جای کورتنی (Jai Courtney) که فقط به خاطر قیافهاش آوردنش، هنوز مثل چوب خشک بازی میکنه ولی کارش رو راه میندازه؛ ریچارد جنکینز (Richard Jenkins) و ورنر هرتسوک (Werner Herzog) هم با اینکه کم حضور دارن، اما موثرن. کروز کلی از این فیلما ساخته که مهارتش رو تو اکشنهای سطح بالا نشون میده و این یکی هم دقیقاً وسط اون لیست قرار میگیره. بد نبود، ولی من همین الان هم فراموشش کردم.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
فیلم خوبیه. دقیقاً از اون مدل فیلمهای همیشگی تام کروز که توش حسابی بزنبزن راه میندازه. اینجا مثل یه روح میمونه. سعی کرده شبیه «هویت بورن» (Bourne Identity) باشه. در کل فیلم قابل قبولیه.
2023-07-06